Het was me wat, de onthulling dat de speech bij de opening van het academiejaar aan de Universiteit Gent in september door UGent-rector Petra De Sutter bij elkaar gefantaseerd was door artificiële intelligentie (AI) en vol valse citaten stond. Althans, dat is de versie die De Sutter nu geeft, want ook dát is iets dat moeilijk gecheckt kan worden. Als het inderdaad klopt, legt het nog maar eens mooi de hypocrisie bloot van de rector die in dezelfde speech zowaar waarschuwde voor de gevaren van het gebruik van AI. Of zoals Albert Einstein ooit zo spits verwoordde in zijn klassiek werk ‘Das beste von Jean-Marie Pfaff’: “Ich habe im halbzeit meine andere Brücke angetrocken.”
Geen advertenties meer?
Ingelogde abonnees steunen niet alleen een van de enige kritische en onafhankelijke media, maar zien ook geen vervelende advertenties. Abonneer je snel en eenvoudig en krijg meteen toegang tot vele duizenden exclusieve artikelen!
Maak hieronder je keuze voor het gewenste abonnement:
Liever ook op papier? Bekijk alle abonnementen!
Het doorlopend abonnement wordt automatisch verlengd voor steeds één maand.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een online abonnement van 3 maanden via een eenmalige betaling.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een eenmalige betaling en je zit een jaar goed.
Log hieronder in om dit bericht volledig te lezen. Ben je al ingelogd, kijk dan op je account of je nog een actief abonnement hebt.
Nu mag deze zoveelste misstap van De Sutter niet verbazen, want in haar mechanistische wereldbeeld is immers alles maakbaar en is elk obstakel via technologische en/of chirurgische weg uit de weg te ruimen. Ik begrijp dat ik me nu, in de huidige tijdsgeest, op glad ijs waag. Terwijl de toespraak van een rector bij de opening van het academische jaar, die een hoogtepunt zou moeten zijn waarbij de rector haar eruditie vrije baan geeft en de beleidslijnen uittekent voor wat komen gaat, lijkt het erop dat De Sutter de eer om professoren, studenten en hoogwaardigheidsbekleders toe te spreken maar een vervelende klus vond, die haar intellectuele capaciteiten overstijgen.
Een vervelende klus
De Sutter was toen ook niet bezig met haar universiteit, ze had het te druk met haar bijberoep: zich uitspreken over Gaza en professoren kapittelen die haar mening dienaangaande niet deelden. Dat is niet nieuw. Het probleem dat ze zich niet op haar door de belastingbetaler betaalde job kan concentreren, had ze ook al als minister van overheidsbedrijven, waar ze schitterde door besluiteloosheid en incompetentie. Of was het ook daar gewoon luiheid?
Laat me maar meteen met de deur in huis vallen en gelijk door het stof kruipen. Petra De Sutter is niet alleen in het gebruik van AI om haar intellectuele luiheid te verbergen. Ikzelf ben zelf namelijk ook niet zonder zonde, want een deel van de column die nu volgt is ook geschreven door ChatGPT. U zal straks merken welk deel dat is, wees gerust. Het zit zo: na de feestdagen was ik blijven zitten met een ongebruikt vel bladerdeeg. En u weet hoe zielig ongebruikte bladerdeeg je vanuit de koelkast kan aanstaren. Normaal bak ik dan snel met het overgebleven deeg een taart, maar vanmiddag liet mijn inspiratie me in de steek. Ik keek snel rond in de keuken en zag dat ik nog wat appels en wat dadels had liggen en een half dozijn eieren.
Nu moet u weten dat ik een begenadigd hobbykok ben, maar dat ik na mijn beroerte veel minder tijd in de keuken doorbreng dan vroeger. Ik geef toe: ik had een van mijn vele kookboeken kunnen raadplegen, zoals het beste patisserieboek ooit geschreven, namelijk dat van de gebroeders Roux, of gewoon het Bakboek van de Boerinnenbond, een beduimeld exemplaar dat ik erfde van mijn moeder. Maar nee: ik was zelfs te lui om een boek open te slaan en dus greep ik naar een gemakkelijkheidsoplossing: Ik vertelde ChatGPT welke ingrediënten ik in huis had en vroeg welke taart ik daarmee kon bakken. Het antwoord volgde al snel en vanaf hier begint het stuk van mijn column dat door AI werd geschreven:
In puntjes
– verwarm alvast de oven voor op 180 graden;
– schil twee appels, snij ze in fijne schijfjes, leg ze op een bord en besprenkel ze met wat citroensap zodat ze niet verkleuren ( dat laatste schrijf ik er nu zelf bij, want daar had ChatGPT niet aan gedacht);
– plaats de lap bladerdeeg in een licht beboterde ovenschaal. Woon je in een gebied waar aardbevingen kunnen voorkomen, dan is een schaal van Richter zeer geschikt. Prik met een vork gaatjes in het bladerdeeg en schik de appelschijfjes bovenop het bladerdeeg;
– doe 150 ml kokosmelk in de mixer en voeg hieraan twee eieren en zes ontpitte dadels toe. Bestrooi met veel kaneel en pers het sap van een halve citroen in het mengsel. Mix alles tot een gladde massa en giet die over de appelschijven en het bladerdeeg;
– schuif alles in de voorverwarmde oven en laat 35 minuten op 180 graden bakken.
Tot daar, beste lezer, het deel van mijn column dat door AI werd geschreven.
Ik ging vervolgens aan de slag met het recept, in de hoop dat ChatGPT niks had verzonnen, want volgens mij was dit recept zo eenvoudig dat zelfs Albert Einstein er een taart van had kunnen bakken. Het resultaat van deze artificieel intelligente gebakken taart? Niet te vreten! Wegens zo hard als een baksteen, want ik was de oventemperatuur en de timer uit het oog verloren omdat ik het nieuws over Venezuela op mijn computer aan het volgen was, daarbij de wijze woorden van Descartes indachtig: “Ik denk niet meer zelf, want daar heb ik immers AI voor, dus ik ben er geweest.”
Meer column van Alain Grootaers
