Nicolás Maduro had net nog wel 12 miljoen poppen van zichzelf als de tekenfilmheld Super Bigote (Super Snor) laten uitdelen aan de Venezolaanse kinderen, bij wijze van kerstgeschenk. Zijn alter ego Super Bigote kon echter zijn gevangenneming door de Amerikaanse Special Forces niet voorkomen, dus dat viel even tegen.
Geen advertenties meer?
Ingelogde abonnees steunen niet alleen een van de enige kritische en onafhankelijke media, maar zien ook geen vervelende advertenties. Abonneer je snel en eenvoudig en krijg meteen toegang tot vele duizenden exclusieve artikelen!
Maak hieronder je keuze voor het gewenste abonnement:
Liever ook op papier? Bekijk alle abonnementen!
Het doorlopend abonnement wordt automatisch verlengd voor steeds één maand.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een online abonnement van 3 maanden via een eenmalige betaling.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een eenmalige betaling en je zit een jaar goed.
Log hieronder in om dit bericht volledig te lezen. Ben je al ingelogd, kijk dan op je account of je nog een actief abonnement hebt.
In de mainstreampers zag ik vooral de voor de hand liggende ‘analyses-van-den-Aldi’ voorbijkomen: Trump deed het om binnenlandse problemen te verdoezelen en enkel en alleen om de olie en de Venezolaanse bodemschatten. Het lijkt een rode draad in de analyses van de pers: het onderschatten van Donald Trump, wat waarschijnlijk het gevolg is van het geloven van hun eigen vooringenomen berichtgeving over de man.
Maar wat als Trump hier niet een eenvoudige wedstrijd ‘poolbiljart’ speelt, maar eerder driebanden op de wijze van mijn vroegere stadsgenoot Raymond Ceulemans? Wat als hij hier twee, nee, drie vliegen in één klap slaat? Een: de Venezolanen bevrijden van een dictatoriaal regime dat het land op twintig jaar van een rijk en welvarend land tot de bedelstaf herleidde, door dalende olieprijzen en afhankelijkheid van alleen olie-inkomsten, gevolgd door hyperinflatie van 190 procent. Wat in de westerse pers bijzonder weinig aandacht kreeg, was het lijden van de Venezolaanse bevolking onder wat nu het Chavezisme heet. Ik heb persoonlijk tien jaar geleden, op reis in Colombia, de duizenden vluchtelingen uit Venezuela gezien die in lange rijen langs de weg liepen en ik sprak met verschillenden onder hen. Hun woorden klonken unisono: geen eten, geen medicijnen, geen huis, geen toekomst en het geld, de Bolivar, dat niks meer waard was, eerst onder Chavez en nu onder Maduro.
De tweede band die Trump speelt, is uiteraard – en niet onverwacht – de toegang voor Amerika tot de Venezolaanse oliereserves en de zeldzame, tot nu toe onontgonnen, aardmetalen. Amerikaanse oliereuzen hadden eerder al miljarden geïnvesteerd in moderne boorputten en leidingen die het verouderde materiaal vervingen, maar Maduro weigerde om de overeenkomst die ze hierover hadden afgesloten te honoreren. Dat zal nu snel veranderen en de Amerikaanse olie-industrie zal Trump hiervoor ongetwijfeld dankbaar zijn.
Het kryptoniet van Super Snor
De laatste carambole van Trump is wellicht de meest onverwachte: het doorbreken van de samenwerking tussen Venezuela en het regime in Iran. Het olie-embargo van de VS en de EU op petroleum uit Iran om de mullahs te dwingen hun nucleair programma stop te zetten, deed Iran richting Venezuela kijken. Maduro liet maar al te graag Venezuela fungeren als de achterpoort voor Iraanse oliedoorvoer voor de internationale markt én het in één klap witwassen van het drugsgeld.
Iran is ook een potentiële leverancier van de langeafstanddrones Shahed-136 die een bereik hebben van 2.000 km en door de Iraniërs aan Rusland worden geleverd om Oekraïne te bestoken. Vanuit Caracas zouden ze een stad als Miami kunnen bereiken.
Wat met de Russen en de Chinezen?
Los van een obligaat gesputter vanuit Moskou, kwam er geen bijzonder felle reactie van Poetin of van de Chinese president Xi, wiens afgezant voor Latijns-Amerika, Qiu Xiaoqi, amper een dag voor de Amerikaanse actie in Caracas was voor een meeting met Maduro. Die matte reactie doet vermoeden dat er achter de schermen overleg was geweest om elkaars achtertuinen met rust te laten: Oekraïne voor Poetin en Taiwan voor Xi. En de EU had alweer niets in de pap te brokkelen, buiten wat dooddoeners van Kallas en Von der Leyen. Ik ben benieuwd op welk plan ze broeden om Groenland binnen de EU te houden.
Allicht is Trump geen groot intellectueel en misschien is hij niet eens een begenadigd driebander, maar stilaan wordt het steeds duidelijker dat hij in het schaakspel van de geopolitiek niet te onderschatten valt. Uiteindelijk versloeg ooit ook de Amerikaan Bobby Fischer onverwacht de gedoodverfde Sovjet-Russische wereldkampioen schaken Boris Spasski in ‘the match of the Century’.
Komt er een Perzische lente?
Intussen groeien, niet geheel toevallig, in Teheran de straatprotesten tegen het regime van de Ayatollahs. Een revolutie kan niet worden uitgesloten. De CIA moet er alleen nog een kleur aan geven, maar ik vermoed dat dat er snel van komt, samen met een ‘catchy’ naam, stijl ‘Persian Spring’ of ‘Persian Phoenix’.
Perzische Lente met een stroom van ongedocumenteerde ‘vluchtelingen’ die hier met alle egards ontvangen worden.
Maw sociale upgrade voor de zielige beulen en geweldadige medestanders van de Aya’s.
Kwestie van de geschiedenis nog eens te herhalen, Merkel?