James Hankins (1955) is een Amerikaanse historicus van de Italiaanse Renaissance. Hij publiceerde talrijke werken en focuste vooral op de geschiedenis van filosofie, theologie, literatuur en het politieke denken. Omwille van de ‘ideologische bocht van Harvard’ kondigde hij zijn afscheid van de universiteit aan.
Geen advertenties meer?
Ingelogde abonnees steunen niet alleen een van de enige kritische en onafhankelijke media, maar zien ook geen vervelende advertenties. Abonneer je snel en eenvoudig en krijg meteen toegang tot vele duizenden exclusieve artikelen!
Maak hieronder je keuze voor het gewenste abonnement:
Liever ook op papier? Bekijk alle abonnementen!
Het doorlopend abonnement wordt automatisch verlengd voor steeds één maand.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een online abonnement van 3 maanden via een eenmalige betaling.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een eenmalige betaling en je zit een jaar goed.
Log hieronder in om dit bericht volledig te lezen. Ben je al ingelogd, kijk dan op je account of je nog een actief abonnement hebt.
Hankins studeerde af aan de Columbia University en werd in 1985 professor geschiedenis aan de gerenommeerde Harvard University. Samen met Walter Kaiser publiceerde hij onder andere de befaamde reeks ‘I Tatti Renaissance Library’. Hij was verder gastprofessor aan de Engelse universiteit van Oxford.
In december 2025 kondigde hij aan dat hij Harvard verliet en voortaan les zou geven aan de Hamilton School of Classical and Civic Education. Zijn ontslag had duidelijke redenen, zo stelde hij: de diepe ideologische bocht van Harvard, vooral dan inzake toelatingsbeleid, rekrutering en algemene intellectuele richting. In een lange tekst in het tijdschrift Compact legde Hankins uit dat zijn besluit, dat al aan het rijpen was sinds 2021, genomen werd in een context die hij steeds onrustwekkender vond. Hij verwees naar de zogenaamde diversiteitscriteria die academische verdiensten steeds meer verdrongen in Harvard.
Afstand van westerse geschiedenis
Een van de centrale punten van kritiek is het toelatingsbeleid van Harvard. Zo stelt Hankins dat hij vanaf de herfst 2020 getuige was van een radicale verandering in het behandelen van toelatingsdossiers. Zo steunde hij de kandidatuur van een student die volgens hem uitzonderlijk goed presteerde. De voorbije jaren zou deze kandidatuur met open armen zijn verwelkomd, maar nu kreeg hij te horen dat “een blanke man dit jaar toelaten niet denkbaar was”. Er waren meerdere gevallen, stelt hij. Nu ontkent hij niet de noodzaak om tegen discriminatie te strijden, maar zeer gekwalificeerde kandidaten worden verwijderd ten voordele van kandidaten, enkel omdat die behoren tot zogenaamde ‘ondervertegenwoordigde groepen’.
Meer algemeen spaart hij zijn kritiek niet op het verwaarlozen en zelfs schrappen van het onderricht va de westerse, Europese geschiedenis in Harvard. Sinds 2012 werd voor dit vak in Harvard niemand meer aangeworven, terwijl verschillende professoren intussen wel op emeritaat gingen of de universiteit verlieten.
Volgens hem belichaamt deze evolutie de wil om de studie van de fundamenten van de westerse beschavingen te schrappen ten voordele van allerlei globale benaderingen, die hij, James Hankins, minder structurerend ervaart op het intellectuele vlak. Hiermee verzwakken volgens hem de noodzakelijke ankerpunten voor het leven als burger in een democratie.
Het nieuwe, gepromoveerde personeel was “links” en Hankins zei dat “tegenwerkende winden” aan de universiteit een institutionele globalisering inluidden, met meer buitenlandse studenten en de voortdurende afname van westerse geschiedeniscursussen ten gunste van wereldgeschiedenis.
De feministische inzet had volgens Hankins een verwoestend effect op de geschiedenisafdeling.
Hankins geloofde dat hij het einde heeft gezien van de “Ivy-plus” universiteiten zoals ze bekend stonden.
“Voor nu ligt een betere hoop in het opbouwen van nieuwe instituties zonder belemmering door de corruptie en zelfhaat die de oude besmetten,” schreef hij.