Kaja Kallas? Kaja wie? Waarschijnlijk hebt u haar naam nog nooit gehoord, of hooguit vluchtig of terloops. En precies dát is het kernprobleem van de Europese Unie: hier hebben we iemand die tegelijk Hoge Vertegenwoordiger voor Buitenlandse Zaken en Veiligheidsbeleid is, én vicevoorzitter van de Europese Commissie, en toch kent vrijwel niemand haar. Haar domheid en fanatisme brengen de vitale belangen van Europa in gevaar. Daarom moet ze vertrekken.
Geen advertenties meer?
Ingelogde abonnees steunen niet alleen een van de enige kritische en onafhankelijke media, maar zien ook geen vervelende advertenties. Abonneer je snel en eenvoudig en krijg meteen toegang tot vele duizenden exclusieve artikelen!
Maak hieronder je keuze voor het gewenste abonnement:
Liever ook op papier? Bekijk alle abonnementen!
Het doorlopend abonnement wordt automatisch verlengd voor steeds één maand.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een online abonnement van 3 maanden via een eenmalige betaling.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een eenmalige betaling en je zit een jaar goed.
Log hieronder in om dit bericht volledig te lezen. Ben je al ingelogd, kijk dan op je account of je nog een actief abonnement hebt.
De EU is een bureaucratisch apparaat met aanzienlijke macht, dat op uiterst twijfelachtige wijze wordt aangewend en dat zich tooit als een Potemkin-parlement dat zelfs niet het recht heeft om wetgeving te initiëren. Binnen deze verstikkende bureaucratie speelt de Estse Kaja Kallas sinds december 2024 een rol die tegelijk rampzalig en doorslaggevend is. Twee voorbeelden volstaan om dit te illustreren: de mislukte poging tot inbeslagname van Russische activa en de treurige zaak van de heer Baud.
Het goud van het Kremlin
In de tragedie in drie bedrijven rond de Russische activa, die zich recent heeft afgespeeld, duikt Kallas voortdurend op.
Allereerst als premier van Estland. Estland is namelijk het eerste land dat, op initiatief van Kallas, een wet aannam die de inbeslagname van alle Russische activa op zijn grondgebied mogelijk maakte, zelfs wanneer die eigendom zijn van openbare banken. Het gaat hier om zuivere confiscatie op basis van een louter administratieve beslissing, of met andere woorden: zonder dat de betrokken ‘doelwitten’ zich kunnen verdedigen of zelfs maar hun standpunt kunnen toelichten. Bent u Russisch, dan betaalt u, wordt alles u afgenomen en zwijgt u. Vanuit het perspectief van de rechtsstaat is dit op zijn minst hoogst bedenkelijk. Destijds sprak de regering-Kallas openlijk de wens uit om dit ‘mechanisme’ – regelrechte diefstal dus – uit te breiden tot de tegoeden van de Centrale Bank van Rusland in heel Europa.
“Kallas koestert een vorm van haat die nauw verweven is met angst ten aanzien van Rusland”
Veel Esten, Kaja Kallas in het bijzonder, koesteren een vorm van haat die nauw verweven is met angst ten aanzien van Rusland. Dat is historisch begrijpelijk. Het gaat om een klein Baltisch volk dat in 1945 door de Sovjets werd ‘bevrijd’ en vervolgens 45 jaar lang, van 1945 tot 1991, werd geknecht door het verfoeide communistische regime van de Sovjet-Unie: deportaties, russificatie, dictatuur, algemene ellende en alomtegenwoordige middelmatigheid. Deze russofobie is dus gebaseerd op volstrekt legitieme redenen.
Maar haat en angst rechtvaardigen niet alles. De administratieve en daarmee willekeurige inbeslagname van Russische activa, bedacht en vervolgens uitgevoerd door Kallas in Estland, vormt een flagrante schending van het internationaal recht. Omdat het in Estland in totaal slechts om 38 miljoen euro ging (miljoen, geen miljard), bleef de kwestie grotendeels onder de radar.
Maar Kallas neemt daarmee geen genoegen. Haar werkelijke doel is de administratieve confiscatie van alle Russische activa in Europa, met inbegrip van die van de Centrale Bank van Rusland: in totaal 210 miljard euro. Een astronomisch bedrag. De grootste ‘kraak’ aller tijden.
Op voorhand verslagen
Kallas manoeuvreert zo behendig dat zij in december 2024 wordt benoemd tot Hoge Vertegenwoordiger voor Buitenlandse Zaken van de EU. Wat op Europees niveau tot dan toe slechts een vaag idee was, wordt onder haar leiding een concreet project: de administratieve confiscatie van alle activa van de Russische Centrale Bank, uitgevoerd met de volle kracht van de Europese bureaucratie. Een simpele administratieve beslissing volstaat. Een decreet van de prins.
We zullen hier niet uitvoerig ingaan op de rationele argumenten die dit waanzinnige project uiteindelijk deden ontsporen, namelijk de schending van het internationaal recht, de onvermijdelijke verplichting tot terugbetaling en de financiële gijzeling van België door Rusland voor de komende honderd jaar. Kortom, Kallas en haar medeplichtigen hebben geprobeerd Rusland te behandelen als een verslagen land, nog vóór het einde van een oorlog waarvan alles erop wijst dat Rusland die niet zal verliezen. Dat is pure waanzin.
“Haat en angst rechtvaardigen niet alles”
Het echte nieuws is echter dat de Europese Unie op het punt stond om van deze waanzin haar officiële beleid te maken. Er was uiteindelijk slechts één land nodig, eigenlijk slechts één man – dezelfde die Orbán tegenover Tom Van Grieken een ‘held’ noemde, wat een wrange ironie! – om te verhinderen dat de EU unaniem afgleed naar een collectief gekkenhuis, met als gevolg een ontwrichting van de stabiliteit van het internationale financiële stelsel.
Het ware schandaal is dat Europa maandenlang ‘vertegenwoordigd’ werd door iemand met een uiterst beperkt intellectueel vermogen, die dagelijks voor de camera groteske argumenten herhaalde en volstrekt niet in staat bleek om rationeel te reageren op de bezwaren tegen haar imperiale roofzucht.
De zaak Baud
En dan is er nog de zaak Baud, waarover nauwelijks is gesproken omdat de administratieve beslissing – in feite een excommunicatie – tegen de heer Baud werd genomen midden in de crisis rond de Russische activa.
Jacques Baud, voormalig kolonel van het Zwitserse leger en ex-agent van de strategische inlichtingendienst, werd op 15 december 2025 door de Europese Unie gesanctioneerd. Deze sancties, opgelegd door de Raad van de EU, zijn gericht tegen personen die ervan worden beschuldigd deel te nemen aan Russische destabiliserende activiteiten, met name via informatiemanipulatie en propaganda in verband met de oorlog in Oekraïne – een categorie die zo vaag is dat zij praktisch iedereen kan omvatten.
“Baud is in Europa civielrechtelijk dood, enkel en alleen omdat mevrouw Kallas zijn ideeën onwelgevallig acht”
De EU beschuldigt Jacques Baud ervan op te treden als “woordvoerder van de Russische propaganda” en complottheorieën te verspreiden. Meer bepaald zou hij hebben beweerd dat Oekraïne zijn eigen invasie heeft geënsceneerd om zijn toetreding tot de NAVO te vergemakkelijken. Volgens de officiële tekst zou hij via desinformatie acties hebben ondersteund of uitgevoerd die de stabiliteit en veiligheid van Oekraïne ondermijnen. Deze formulering komt neer op een administratieve criminalisering van de vrijheid van meningsuiting.
Concreet omvatten de maatregelen het bevriezen van zijn tegoeden binnen de EU, een verbod om het grondgebied van de Unie binnen te komen of te doorkruisen, en een verbod voor Europese entiteiten om hem te financieren of zakelijke betrekkingen met hem aan te gaan. Een modern arsenaal om burgers maatschappelijk uit te schakelen.
Jacques Baud betwist deze beschuldigingen met klem, ontkent elke band met Moskou en heeft aangekondigd de zaak voor te leggen aan zowel de Raad van de EU als het Hof van Justitie van de Europese Unie. Als inwoner van Brussel wordt hij bijzonder zwaar getroffen door deze sancties die hem feitelijk uit de samenleving verbannen.
Zwitserland weigert
Zwitserland, dat zijn sanctieregimes doorgaans afstemt op die van de EU voor economische en financiële maatregelen die rechtstreeks verband houden met de oorlog in Oekraïne, heeft dit specifieke regime inzake ‘hybride dreigingen’ – in het kafkaëske jargon van Brussel – niet overgenomen. Het Zwitserse staatssecretariaat voor Economische Zaken (SECO) heeft bevestigd dat Zwitserland geen sancties oplegt voor desinformatie en propaganda, omdat dergelijke maatregelen indruisen tegen de vrijheid van meningsuiting, die in Zwitserland minder onderhandelbaar is dan in Brussel.
Het is essentieel te benadrukken dat de civiele doodstraf van de heer Baud louter op administratieve gronden werd uitgesproken, zonder enig respect voor de rechten van de verdediging.
De procedure voor dergelijke sancties tegen vermeende ‘desinformatie’ is volledig gebaseerd op een voorstel van de Hoge Vertegenwoordiger van de Unie voor Buitenlandse Zaken en Veiligheidsbeleid, Kaja Kallas, gevolgd door een goedkeuring door de Raad van de Europese Unie (in dit geval Besluit PESC 2025/2572 van 15 december 2025).
Baud is in Europa civielrechtelijk dood, enkel en alleen omdat mevrouw Kallas zijn ideeën onwelgevallig acht.
Opmerkelijk is dat de heer Baud niet wordt beschuldigd van enige illegale daad, maar uitsluitend van het verspreiden van ideeën en meningen die mevrouw Kallas niet bevallen. Dit vormt een totale ontkenning van de rechtsstaat en van de vrijheid van meningsuiting, waarbij de politiek wordt herleid tot een tribunaal van ideeën. Het is Frankrijk in 1793: “On ne négocie pas! On tue!”
In werkelijkheid gedraagt mevrouw Kallas zich als een hysterica in de strikte freudiaanse betekenis van het woord: iemand die haar onuitgesproken haatgevoelens niet weet te beheersen en deze uit in irrationele, destructieve uitbarstingen.
Als Europa wil overleven, moet Kaja Kallas vertrekken.
Meer over de Europese Unie
Als Europa wil overleven, moet niet alleen Kaja Kallas vertrekken hoor.