De Brusselse sociale huisvesting staat onder extreme druk. De gemiddelde wachttijd voor een sociale woning is opgelopen tot 18 jaar, terwijl die in 2020 nog zeven jaar bedroeg.
Geen advertenties meer?
Ingelogde abonnees steunen niet alleen een van de enige kritische en onafhankelijke media, maar zien ook geen vervelende advertenties. Abonneer je snel en eenvoudig en krijg meteen toegang tot vele duizenden exclusieve artikelen!
Maak hieronder je keuze voor het gewenste abonnement:
Liever ook op papier? Bekijk alle abonnementen!
Het doorlopend abonnement wordt automatisch verlengd voor steeds één maand.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een online abonnement van 3 maanden via een eenmalige betaling.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een eenmalige betaling en je zit een jaar goed.
Log hieronder in om dit bericht volledig te lezen. Ben je al ingelogd, kijk dan op je account of je nog een actief abonnement hebt.
Intussen wachten bijna 60.000 gezinnen op een sociale woning – zo’n 10.000 meer dan vorig jaar. Volgens Brussels parlementslid Mathias Vanden Borre (N-VA) is dit het gevolg van jarenlange beleidskeuzes die tot een diepgaande, structurele wooncrisis hebben geleid.
Vanden Borre wijst met de vinger naar het woonbeleid van staatssecretaris Nawal Ben Hamou (PS), dat volgens hem versnipperd en inefficiënt is. “De cijfers tonen zwart op wit dat dit beleid heeft gefaald. Dit is de erfenis van jarenlang Sinterklaasbeleid en het wanbeheer in de huisvestingssector”, stelt hij. Met het tienpuntenplan ‘Een dak voor Brussel’ wil de N-VA zowel de sociale huisvesting als de private huurmarkt structureel hervormen.
Schulden en wanbeheer
In 2020 kondigde Ben Hamou met het Noodplan voor Huisvesting een doorbraak aan voor duizenden gezinnen op de wachtlijst. Die doorbraak kwam er nooit. Sinds 2020 kwamen er amper 1.626 sociale woningen bij, terwijl de wachtlijst tussen 2018 en 2024 met bijna een derde steeg tot 60.419. “De wachttijd ontspoorde: van gemiddeld zeven jaar in 2020 naar achttien jaar in 2024”, zegt Vanden Borre. Om voor alle gezinnen op de wachtlijst een sociale woning te bouwen, zou 18,2 miljard euro moeten worden geïnvesteerd.
De kritiek gaat verder dan de wachtrijen. N-VA koppelt de wooncrisis aan de ontspoorde Brusselse financiën. De schuldgraad van het Brussels Gewest is geëxplodeerd tot 254 procent, mede door engagementen in de huisvestingssector zonder degelijke budgettaire dekking. Vanden Borre wijst daarbij naar de Brusselse Gewestelijke Huisvestingsmaatschappij (BGHM) en de openbare vastgoedmaatschappijen (OVM’s), die met structurele en financiële problemen kampen.
Het Rekenhof keurde de rekening van de BGHM voor 2024 af: “Staatssecretaris Ben Hamou schreef jarenlang ongedekte cheques uit voor de bouw en renovatie van sociale woningen.” Voor 625,8 miljoen euro aan uitgaven voor sociale woningbouw zouden geen vastleggingskredieten in de begroting zijn ingeschreven. Daarnaast werd het Gewest veroordeeld tot de betaling van 66,5 miljoen euro voor de oplevering van 446 sociale woningen, nadat de BGHM het Gewest had gedagvaard. “Zelfs de opeisbaarheid van de bedragen werd in de rechtbank niet betwist,” benadrukt Vanden Borre.
Ook de OVM’s zouden steeds dieper in het rood gaan. Door beperkingen op huurinkomsten moet het Gewest voor elke woning maandelijks honderden euro bijpassen. Dit resulteert in een jaarlijkse betaling van een “Gewestelijke solidariteitstoelage” van 38 miljoen euro aan de OVM’s. De totale schuld van de OVM’s bedroeg in 2024 2,2 miljard euro: een verdubbeling tegenover 2020. “De tekorten zullen door de toenemende verarming van de bevolking enkel blijven stijgen.”
Versnippering tegengaan
De N-VA wil de versnippering doorbreken door het Brusselse sociale woonlandschap grondig te reorganiseren. In plaats van een kluwen van instellingen, pleit de partij voor één performante hoofdstedelijke sociale woonmaatschappij waarin de BGHM, Brussel Huisvesting, de 16 OVM’s en de 24 sociale verhuurkantoren worden samengebracht. Ook het woonpatrimonium van gemeenten en OCMW’s zou moeten worden overgeheveld. Volgens Vanden Borre is dat nodig om middelen efficiënter in te zetten en de dienstverlening te verbeteren.
Daarnaast wil de N-VA de vraag naar sociale woningen temperen door inkomensdrempels te herzien, sociale huurprijzen te hervormen, de uitstroom dynamischer te maken en sociale fraude strenger aan te pakken. “Er is zo goed als geen controle op het hebben van een buitenlandse eigendom in Brussel, terwijl de wet dit uitdrukkelijk verbiedt.” Sociale huisvesting moet volgens de partij opnieuw een springplank worden, gekoppeld aan activering en basiskennis van Nederlands of Frans.
“Verstikte” private huurmarkt
Ook de private huurmarkt ligt onder vuur. Vanden Borre noemt het PS-beleid “proto-communistisch en dirigistisch” en verwijst naar maatregelen zoals het wintermoratorium op uithuiszettingen, de paritaire huurcommissie, het huurprijzenrooster en het voorkooprecht voor huurders. Volgens hem creëert dit een conflictmodel waarin verhuurders en huurders tegenover elkaar worden gezet. “Eigenaars worden gedemoniseerd, investeerders haken af, het aanbod daalt en de prijzen blijven stijgen,” stelt hij. Op ruim een jaar tijd stegen de huurprijzen met ruim 10 procent en daalde het aantal afgesloten huurcontracten met 25 procent.
Zijn partij wil daarom reguleringen die investeringen afremmen afbouwen, meer inzetten op wooncreatie en renovatie, en tegelijk leegstand, kraken en huisjesmelkerij strenger aanpakken. Het herstel van vertrouwen tussen verhuurder en huurder moet volgens de partij opnieuw zorgen voor meer aanbod en lagere prijsdruk.
“Wie vandaag vastzit op een wachtlijst of geconfronteerd wordt met torenhoge huurprijzen, heeft recht op een woonbeleid dat werkt,” besluit Vanden Borre. “Met dit plan tonen we dat een ander woonbeleid mogelijk is.”
Een muur rond Brussel en een luchtbrug met enkel uitgaande vluchten…
Elk jaar komt er duizenden via gezinshereniging of migratie bij. Dit kan je niet oplossen door maar woningen bij te bouwen. Stop eindelijk de migratie.
Nu blijkt het in Brussel met de sociale woningen nog veel slechter te gaan dan in Vlaanderen.
Bij ons in Vlaanderen moet je ook eerst op een jarenlange wachtlijst staan vooraleer je aan de beurt komt.
Gelukkig voert men in Antwerpen nu meer gerichte controles naar gasten die hier sociaal huren maar in hun land van herkomst nog een mooi huis bezitten. ( Waarom mag en kan dat niet in Brussel?)
Er zullen natuurlijke een hoop fraudeurs zitten in ons rijk landje maar als we dan toch willen besparen waarom wordt dit niet stevig aangepakt?
Verder vind ik het een schande dat er zoveel sociale woningen nodig zijn, dit betekent toch dat veel mensen té weinig kunnen verdienen om te huren op de privé markt.
Waarom mag en kan dat niet in Brussel? Omdat Brussel geniet van een regionaal socialistisch/francofoon politiek systeem, gerecreëerd door de Vlaamse socialisten, katholieken, liberalen en Volksunie. En nu blijkt het eerder geroemde Belgisch consensusmodel een duivel gebaard te hebben. In de Wetstraat worden door politieke utopisten (charlatans in mensentaal) hallucinante projecten gefantaseerd… uiteraard zonder resultaatverbintenis. Dus totaal vrijblijvend. Hypocriet toch?