Het is er weinigen gegeven, een uitnodiging van de Oekraïense president Volodymyr Zelensky weigeren. Toch is dat precies wat pater Karel Stautemas (61) van de abdij van Grimbergen in augustus vorig jaar deed, omdat hij met vakantie was. Het is lang niet de enige reden waarom de flamboyante pater Karel een atypische pater genoemd kan worden. Hoeveel paters kent u die met een Volkswagen-busje met de gepersonaliseerde nummerplaat ‘Don Carlo’ op rondrijden, die twintig jaar lang met een motor van 1.600 cc het land doorkruisten én zich specialiseerden in de kunst van het bierbrouwen? Een gesprek met de pater die het allemaal deed.
Geen advertenties meer?
Ingelogde abonnees steunen niet alleen een van de enige kritische en onafhankelijke media, maar zien ook geen vervelende advertenties. Abonneer je snel en eenvoudig en krijg meteen toegang tot vele duizenden exclusieve artikelen!
Maak hieronder je keuze voor het gewenste abonnement:
Liever ook op papier? Bekijk alle abonnementen!
Het doorlopend abonnement wordt automatisch verlengd voor steeds één maand.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een online abonnement van 3 maanden via een eenmalige betaling.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een eenmalige betaling en je zit een jaar goed.
Log hieronder in om dit bericht volledig te lezen. Ben je al ingelogd, kijk dan op je account of je nog een actief abonnement hebt.
Over een motor beschikt de minzame en goedlachse pater Karel niet meer. Die heeft hij net voor de coronacrisis verkocht. Daar had pater Karel zo zijn redenen voor: “Het was genoeg geweest. Ik had die motor van 1.600 cc niet meer in de hand. Ik vergelijk het altijd met een hond die tien meter voor zijn baasje uitloopt, in plaats van ernaast. De motor reed met mij, niet omgekeerd. Het was een schitterende motor, maar ik kon hem niet de baas. Ik ging mij er vroeg of laat mee doodrijden. Na ruim 20 jaar ervaring met de motor wist ik nochtans wat ik deed. Ik was ook niet bang. Maar de motor was te krachtig.”
Of dat niet uitzonderlijk is, een pater die met de motor rijdt? “Ik was geen uitzondering: in India en Afrika zijn er heel veel priesters die met een motor rijden”, lacht hij. “Dat is daar het beste vervoersmiddel.”
Don Carlo
Hoewel hij vandaag dus niet meer met de motor rijdt, trekt pater Karel nog steeds de aandacht in het verkeer. Hij rijdt immers rond met een Volkswagen-busje met als nummerplaat ‘Don Carlo’ – een duidelijke knipoog naar Don Corleone, de maffiabaas uit de ‘The Godfather’-trilogie. Pater Karel laat het ook niet na om zijn nummerplaat alle eer aan te doen. Wanneer andere automobilisten naast hem komen rijden, zet hij een zonnebril en gangsterhoed die niet hadden misstaan in de betere maffiafilm op, en kijkt hij hen indringend aan. Dat de inzittenden van de andere auto dan verbaasd opkijken, hoef ik u niet uit te leggen.
“Die nummerplaat is een zottigheid. Ze kost eenmalig geld, maar dan heb je ze wel voor de rest van je leven. Ik heb wel al vaak gedacht dat ik beter ‘Don Corleone’ had genomen”, lacht pater Karel.
Toch wil Stautemas zichzelf geen atypische pater noemen, ook al zijn er weinig collega’s die even flamboyant zijn als hij. “U zou mijn dagboek eens moeten lezen”, zegt hij daar zelf over. “Het zal u verbazen hoeveel gebedsmomenten en momenten van reflectie daarin staan. Mijn drijfveer is en blijft religieus. Ook achter mijn engagement voor Oekraïne zit de nodige religieuze verdieping.” Over dat omvangrijke engagement voor Oekraïne leest u alles in een uitgebreid interview in ‘t Pallieterke.
Broeder Tuck
In een eerder interview met dit weekblad, intussen bijna drie jaar geleden, vergeleek pater Karel zichzelf nog met broeder Tuck uit Robin Hood: hij maakt eerst een kruisteken en deelt pas daarna een slag uit. Aan dat devies blijft hij ook vandaag nog vasthouden. Zijn leuze is tegenwoordig zo mogelijk nog straffer: “Je best doen is niet voldoende, enkel het resultaat telt.”
“Ik leg de lat heel hoog voor mezelf”, aldus Stautemas. “Maar tegelijkertijd moet ik samenwerken met een brouwerij die als slogan ‘probably the best beer in the world’ heeft (lacht). Je mag nooit zeggen dat iets onmogelijk is. Je moet je afvragen hoe je het onmogelijke toch mogelijk kan maken. Als ik die ingesteldheid niet zou hebben, waren mijn initatieven ten voordele van Oekraïne er nooit gekomen.”
