PS-voorzitter Paul Magnette maakte zich vrolijk dat de N-VA van eerste minister Bart De Wever niet tot de Brusselse Regering toetreedt. Dat mag hij gerust doen, maar door de focus op Brussel te leggen en er aan Ahmed Laaouej de vrije hand te geven, verzwakt hij zijn eigen positie. De machtsbasis van de PS zou Wallonië moeten blijven.
Geen advertenties meer?
Ingelogde abonnees steunen niet alleen een van de enige kritische en onafhankelijke media, maar zien ook geen vervelende advertenties. Abonneer je snel en eenvoudig en krijg meteen toegang tot vele duizenden exclusieve artikelen!
Maak hieronder je keuze voor het gewenste abonnement:
Liever ook op papier? Bekijk alle abonnementen!
Het doorlopend abonnement wordt automatisch verlengd voor steeds één maand.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een online abonnement van 3 maanden via een eenmalige betaling.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een eenmalige betaling en je zit een jaar goed.
Log hieronder in om dit bericht volledig te lezen. Ben je al ingelogd, kijk dan op je account of je nog een actief abonnement hebt.
“Bart De Wever, je zal je niet met Brussel bezighouden. En zeker niet zolang de PS er aan de macht is.” Deze uitspraak van PS-voorzitter Paul Magnette tijdens het toetredingscongres van zijn partij tot de Brusselse Regering deed de ronde op een aantal nieuwssites en sociale media. De voorzitter van de Franstalige socialisten was duidelijk in zijn nopjes dat zijn partij de Vlaams-nationalisten na meer dan 600 dagen in Brussel hadden ‘uitgerookt’.
Bruxelles avance. Un accord est trouvé.
— Paul Magnette (@PaulMagnette) February 12, 2026
Je me réjouis de l’accord intervenu pour former un gouvernement bruxellois, autour de priorités claires et essentielles pour nos concitoyennes et concitoyens.
Protéger le pouvoir d’achat, dans une période où chaque euro compte.
Faire du…
Uitroken
Een beproefde en succesvolle strategie. Eerste minister Bart De Wever verwees er terecht naar in een HLN-podcast: het is de truc die de PS in 2010 en 2020 heeft toegepast, namelijk de onderhandelingen dermate lang laten aanslepen dat iedereen murw is geslagen, waarna de Vlaamse partijen toch overstag gaan. Maar wat minder aandacht kreeg, was de bredere context waarin Magnette zijn betoog hield. Hij verwees onder meer naar De Wevers net verschenen essay ‘Over welvaart’.
Op het einde heeft de eerste minister het daarin over het doel van zijn politiek engagement: voor Vlaanderen, Wallonië en Europa. Magnette daarover: “De Wever vermeldt Brussel niet. Voor hem bestaat Brussel niet.” Nogal logisch. In de ogen van een Vlaams-nationalist is België een tweeledig land en wordt Brussel best bestuurd door beide gemeenschappen. Overigens had Magnette het natuurlijk niet over de paar miljard euro die de Vlaamse Regering – al meer dan 10 jaar geleid door N-VA’ers – in Brussel en meer bepaald in het Nederlandstalig onderwijs aldaar pompt.
Laaouej is almachtig
Het is opvallend dat de Henegouwer en Waal Magnette Brussel in zijn discours centraal stelt. Is het omdat dit de enige regering is waarin de PS zetelt en hij dat beleidsniveau als een soort van aanvalswapen op de door hem verguisde federale regering ziet? Dat is dan weinig verstandig, want het Brussels Gewest heeft noch de institutionele noch de financiële slagkracht om het andere beleidsniveaus moeilijk te maken. Integendeel, Brussel staat zwak.
Waarom dan die quasi euforie bij Magnette om de nieuwe Brusselse Regering? Omdat hij de andere Vlaamse partijen – niet enkel de liberalen van Anders, maar ook de overige Vlaamse N-VA-coalitiegenoten in de verschillende regeringen – heeft uitgeput waardoor ze overstag gingen? Dat is wel een precedent, maar voor iemand van zijn kaliber die nog altijd premierambities koestert, blijft het een weinig indrukwekkende trofee.
Eerlijk gezegd, het is een zwaktebod van Magnette. We zijn op een moment gekomen dat een Waalse PS-voorzitter zijn Brusselse collega nodig heeft om te scoren en zich te profileren. Dat is dan Ahmed Laaouej, de Brusselse PS-voorzitter. Die doet gewoon zijn zin: hij wordt minister in de Brusselse Regering, maar blijft tegelijk Brussels PS-voorzitter. Daarbovenop wordt de man nog eens voorzitter van het Cocof-college, de Franse Gemeenschapscommissie die zich in Brussel over Franstalige gemeenschapsmateries buigt, zoals onderwijs en welzijn. Bovendien heeft hij toezicht over de lokale besturen en dus de 19 Brusselse gemeenten. Hij kreeg het ook gedaan dat Jamal Ikazban de fractieleider van de PS wordt in het Brussels Parlement… een moslimfundamentalist. Magnette staat erbij en kijkt ernaar. De partijvoorzitter is duidelijk een tweederangsfiguur geworden. Eigenlijk is Laaouej almachtig.
Waar zijn de invloedrijke Waalse PS-federaties?
Dat was in het verleden toch anders. Figuren als een Guy Spitaels, Philippe Busquin of Elio Di Rupo waren almachtig en bepaalden dat Brussel zich moest schikken naar de Waalse PS. Wat de Franstalige socialisten in de hoofdstad deden, was ondergeschikt aan de Waalse belangen. Dat is nu veranderd. Het bevestigt het beeld dat de PS eigenlijk uit twee aparte partijen lijkt te bestaan, zeker gezien de manier waarop men in Brussel de moslimkiezers achternaholt. In Wallonië heeft men dat nooit begrepen.
Het is een feit dat Paul Magnette de Brusselse PS gewoon laat doen. Uit frustratie hebben een aantal vrijzinnige PS’ers, zoals de telgen uit de familie Uyttendaele, de partij verlaten. Bij de machtige PS-federaties blijft het echter stil. Men zou nochtans verwachten dat er kritiek wordt geuit op de ontsporingen bij de Brusselse PS. Blijkbaar ziet men de partijafdeling in Brussel eerder als een verre vriend dan een goede buur. Waardoor echter de perceptie ontstaat dat het Laaouej en zijn kornuiten zijn die de partij stutten, daar waar het gros van de PS-kiezers zich nog altijd bezuiden de taalgrens bevinden. De machtsbasis van de PS zou Wallonië moeten zijn en blijven.
Kijken naar de Franse polarisatie
De conclusie kan ondertussen worden getrokken dat Paul Magnette een zeer zwakke voorzitter is die zich ook ideologisch op een vreemde manier opstelt. Akkoord, men verdedigt zijn politieke vrienden in andere EU-landen. Maar de manier waarop hij de Spaanse socialistische eerste minister Pedro Sanchez achternaholt, is pijnlijk. Zeker als we zien wat een malgoverno er heerst in Spanje met schandalen en corruptie aan de lopende band.
Het is uitkijken hoe Magnette zal reageren op de polarisatie in de Franse politiek, na de moord door antifa’s een paar weken geleden op de nationalistische student Quentin Deranque. Het is geweten dat de Belgische PS de Franse politiek van nabij volgt. Welnu, de Franse PS is met het oog op de gemeenteraadsverkiezingen van maart afstand aan het nemen van het extreemlinkse La France Insoumise (LFI) van Jean-Luc Mélenchon. LFI blijft de gewelddadige antifa’s steunen.
Voormalig president François Hollande heeft al gezegd dat er in de tweede ronde van de gemeenteraadsverkiezingen geen allianties worden gesloten tussen PS en LFI, wat vroeger wel gebeurde om een linkse overwinning te garanderen. Het is nu wachten op Paul Magnette in een interview of zo het antifageweld zal goedpraten. Zou best kunnen, gezien zijn angst voor de concurrenten op extreemlinks in eigen land, namelijk de PVDA/PTB, waarvan geweten is dat ze positief staan tegenover de acties van antifa’s in het Luikse. Minder gewelddadig dan in Frankrijk, maar nog gewelddadig genoeg om een paar maanden geleden deelnemers aan een MR-evenement in de Vurige Stede het ziekenhuis in te kloppen.
