In een recente publicatie heeft de Amerikaanse conservatieve auteur Rod Dreher het over een opvallende parallel tussen de Amerikaanse stad Cleveland, in de jaren 1970 en de toestand in Europa vandaag.
Geen advertenties meer?
Ingelogde abonnees steunen niet alleen een van de enige kritische en onafhankelijke media, maar zien ook geen vervelende advertenties. Abonneer je snel en eenvoudig en krijg meteen toegang tot vele duizenden exclusieve artikelen!
Maak hieronder je keuze voor het gewenste abonnement:
Liever ook op papier? Bekijk alle abonnementen!
Het doorlopend abonnement wordt automatisch verlengd voor steeds één maand.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een online abonnement van 3 maanden via een eenmalige betaling.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een eenmalige betaling en je zit een jaar goed.
Log hieronder in om dit bericht volledig te lezen. Ben je al ingelogd, kijk dan op je account of je nog een actief abonnement hebt.
Zijn stellingen zijn niet alleen politiek, maar ook mentaal, moreel. In zijn reportage van 1971 beschreef hij hoe Cleveland veranderde, niet alleen van bevolking, maar ook van leefomstandigheden. En volgens de journalist in die jaren ging het niet in de eerste plaats om weerstand tegen de Andere.
Neen, de omslag bij de bevolking had alles te maken met de dagelijkse onveiligheid: agressies, geweld, de degradatie van het dagelijkse leven. Centraal in zijn reportage in die jaren was niet de criminaliteit op zichzelf, maar de reactie van de lokale elites in Amerika. Een priester die werd geconfronteerd met de onveiligheid, erkende de feiten, maar weigerde er in het openbaar over te praten. Men wou vooral ‘de problematiek niet benoemen’. Dreher ziet er een metafoor in: de weigering om te benoemen wat storend is, om toch maar niet te worden beschuldigd van stigmatiseren en discrimineren.
Zelfde scenario
Men plaatst Ron Dreher ten onrechte in het racistische kamp, want hij benadrukt dat racisme uit den boze is. Maar hij stelt dat het intussen verlammend werkt. Een deel van de Europese middenklasse en de elites, stelt hij, draaien liever het hoofd weg van de problemen dan het risico te lopen met uiterst rechts te worden geassimileerd. En deze zelf opgelegde autocensuur heeft twee gevolgen.
Aan de ene kant verhindert dit een open en totaal vrij debat over de concrete gevolgen van massamigratie in West-Europa. En ten tweede voedt ze de stilzwijgende woede bij de volksklassen die de realiteit dag na dag moeten ondergaan en die zich misprezen voelen als ze de kwestie durven aankaarten. Omdat de politieke verantwoordelijken weigeren de problemen frontaal aan te pakken, geven ze het terrein prijs aan meer radicale partijen.
Zijn waarschuwing nemen de zogenaamde centrumrechtse politieke partijen maar beter ter harte: ofwel kan een democratisch debat eindelijk worden geopend over het migratievraagstuk, over veiligheid en integratie, ofwel zorgt de groeiende onrust voor brutale politieke breuken. Natuurlijk is Cleveland 1971 verschillend van Europa anno 2026, wantde context is anders en de actualiteit ook. Maar slagen de overheden erin de migratieboot te keren?
Meer over asiel en migratie
