Het lijkt soms alsof de wereldgeschiedenis in cirkels draait. In de negentiende eeuw streden het tsaristische Rusland en het Britse Rijk om invloed in Centraal-Azië – een machtsstrijd die bekendstond als The Great Game. Vandaag zijn de spelers veranderd, maar het spel draait nog altijd op volle toeren. Dat schrijft Pallieterke-columnist Alain Grootaers in zijn nieuwste column.
Geen advertenties meer?
Ingelogde abonnees steunen niet alleen een van de enige kritische en onafhankelijke media, maar zien ook geen vervelende advertenties. Abonneer je snel en eenvoudig en krijg meteen toegang tot vele duizenden exclusieve artikelen!
Maak hieronder je keuze voor het gewenste abonnement:
Liever ook op papier? Bekijk alle abonnementen!
Het doorlopend abonnement wordt automatisch verlengd voor steeds één maand.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een online abonnement van 3 maanden via een eenmalige betaling.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een eenmalige betaling en je zit een jaar goed.
Log hieronder in om dit bericht volledig te lezen. Ben je al ingelogd, kijk dan op je account of je nog een actief abonnement hebt.
In de oorspronkelijke versie van dat geopolitieke schaakspel vochten Londen en Moskou hun strijd het liefst ver van huis uit, via spionage, diplomatie en proxy-oorlogen. De Britten wilden hun kroonjuweel India beschermen, de Russen zochten een doorgang naar de Indische Oceaan. Landen als Afghanistan en Perzië werden pionnen op het bord. In 1907 verdeelden beide grootmachten Iran onder elkaar, toen het geld op was door andere conflicten. De Russen beten zich later de tanden stuk op Afghanistan – net zoals de Britten dat eerder al hadden gedaan.
Een prins die geen blad voor de mond nam
Dat de frustratie over die verloren machtsstrijd lang nazindert, bleek pijnlijk in 2008. Prins Andrew omschreef op een lunch in Kirgizië de westerse betrokkenheid in Centraal-Azië als een herleefde geopolitieke strijd. “Het Verenigd Koninkrijk, West-Europa en bij uitbreiding ook jullie, Amerikanen, zijn nu weer volop betrokken bij The Great Game… En deze keer willen we winnen!” De Amerikaanse ambassadrice die het incident rapporteerde via een later door Wikileaks gelekt verslag, merkte op dat de prins “arrogant” en geanimeerd sprak.
Sinds WO II hebben de Amerikanen de fakkel overgenomen van de Britten, maar de wereld blijft voor de grote spelers een schaakbord. Alleen de inzet verandert: ooit opium en thee, nu petroleum, microchips en batterijen. Maar nooit is die strijd gevoerd om de bevolking van die landen meer vrijheid of bestaanszekerheid te geven. De doden op het slagveld zijn namelijk zelden prinsen of de zonen van presidenten.
