“Mij blijft niets bespaard”, zou de Oostenrijkse keizer Frans Jozef I in 1914 hebben verzucht toen hij het nieuws van de moord op zijn neef en troonopvolger Frans Ferdinand vernam. Het was de zoveelste persoonlijke tragedie waarmee hij in zijn leven geconfronteerd werd. Dat die moord niet veel later ook zou resulteren in de Eerste Wereldoorlog, kon hij toen nog niet bevroeden.
Geen advertenties meer?
Ingelogde abonnees steunen niet alleen een van de enige kritische en onafhankelijke media, maar zien ook geen vervelende advertenties. Abonneer je snel en eenvoudig en krijg meteen toegang tot vele duizenden exclusieve artikelen!
Maak hieronder je keuze voor het gewenste abonnement:
Liever ook op papier? Bekijk alle abonnementen!
Het doorlopend abonnement wordt automatisch verlengd voor steeds één maand.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een online abonnement van 3 maanden via een eenmalige betaling.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een eenmalige betaling en je zit een jaar goed.
Log hieronder in om dit bericht volledig te lezen. Ben je al ingelogd, kijk dan op je account of je nog een actief abonnement hebt.
Zou dezelfde kreet afgelopen week ook in katholieke kringen hebben weerklonken toen voor de zoveelste keer in amper enkele weken tijd de spot werd gedreven met hun religie? Zelfs in de voor hen o zo belangrijke Goede Week blijft christenen niks bespaard, om het met de vermeende woorden van Frans Jozef I te zeggen.
Amper drie weken nadat twee Studio Brussel-presentatoren onder vuur zijn komen te liggen omdat ze een Mariabeeld aan diggelen hebben geslagen, is het christendom opnieuw het mikpunt van spot. Nota bene op Goede Vrijdag ging in Antwerpen een opera in première die nog maar eens afrekent met dat vermaledijde christendom.
Zowat elk links fetisj passeert in opera Santa de revue: naakte nonnen, alle mogelijke lichaamssappen, ontheiligde kruisbeelden, verwijzingen naar misbruiken in de Kerk en uiteraard het patriarchaat. Dat was in de jaren 1970 en voordien ongetwijfeld shockerend geweest, maar vandaag getuigt een dergelijke opvoering vooral van slechte smaak. Al ziet men dat op de krantenredacties blijkbaar toch anders: Sancta krijgt in de media lovende recensies.
De andere wang
Hoe wansmakelijk we ze ook mogen vinden, ook voor vertoningen als opera Sancta moet in een seculiere westerse samenleving een plaats zijn. Dat staat niet ter discussie. Maar een vaststelling waar we niet omheen kunnen, is dat het christendom tegenwoordig áltijd het mikpunt van spot is. Men is zich er immers maar al te goed van bewust dat pakweg moslims niet de andere wang zullen aanreiken, zoals de Bijbel dat voorschrijft. En dan drukken we ons nog zacht uit. Vraag dat maar aan de nabestaanden van de 12 redactieleden van Charlie Hebdo die in januari 2015 het leven lieten tijdens een dodelijke raid van islamitische terroristen op hun hoofdkantoor.
Regisseur Florentina Holzinger koos met het christendom dus een wel heel gemakkelijk slachtoffer. Zoals Filip Van Laenen zich terecht afvraagt: zou de Antwerpse opera ook hebben overwogen om een imam in zijn blootje over het podium te laten lopen omdat hij tijdens een vrijdagsgebed zijn homoseksuele neigingen niet meer in bedwang kan houden? Of hem tijdens de ramadan een onweerstaanbare trek in varkensribbetjes en een frisse pint te laten krijgen? Keuze genoeg, maar dat zou natuurlijk wél échte moed gevergd hebben. Eva De Roo en Dries Lenaerts, de gewraakte presentatoren van Studio Brussel, gaven het ten minste letterlijk toe: ze zouden het niet hebben aangedurfd om joodse of islamitische in plaats van christelijke symbolen kapot te slagen.
Niet zozeer het feit dat de spot wordt gedreven met het christendom is het probleem, maar wel dat dubbele standaarden worden gehanteerd. Ofwel behandelt men alle religies op dezelfde spottende manier, ofwel laat men ze allemaal ongemoeid. Als uitgesproken verdediger van de vrije meningsuiting is onze redactie uiteraard voorstander van die eerste optie.
Waar wachten onze conservatieve premier en minister-president om deze organisatie zijn subsidies te ontnemen ?
Blijkbaar zijn de N-VA(met streepje) en extreem links twee handen op één buik.
Wanneer een rondhuppelende Mohammed op het podium.
Die de ene vent na de andere bespringt.