De Nederlandse Europarlementariër Bas Eickhout vertrekt uit het Europees Parlement. Zijn vertrek hangt samen met een rel rond een seksuele relatie binnen de Groenen.
Geen advertenties meer?
Ingelogde abonnees steunen niet alleen een van de enige kritische en onafhankelijke media, maar zien ook geen vervelende advertenties. Abonneer je snel en eenvoudig en krijg meteen toegang tot vele duizenden exclusieve artikelen!
Maak hieronder je keuze voor het gewenste abonnement:
Liever ook op papier? Bekijk alle abonnementen!
Het doorlopend abonnement wordt automatisch verlengd voor steeds één maand.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een online abonnement van 3 maanden via een eenmalige betaling.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een eenmalige betaling en je zit een jaar goed.
Log hieronder in om dit bericht volledig te lezen. Ben je al ingelogd, kijk dan op je account of je nog een actief abonnement hebt.
Bas Eickhout was Europees parlementslid van 14 juli 2009 tot 20 mei 2026. Eickhout heeft een relatie met de Oostenrijkse Groen‑politica Lena Schilling, Europarlementariër voor de Oostenrijkse Groenen in dezelfde fractie als hij.
Lena Schilling is een 25‑jarige Europarlementariër en Bas Eickhout is geboren op 8 oktober 1976. Eickhout is 49 jaar oud en dus bijna dubbel zo oud als Schilling.
Het stel maakte hun relatie publiek omdat Eickhout vice‑fractievoorzitter was, waardoor er vragen ontstonden over mogelijke belangenconflicten. Dat is een eufemistische manier om te zeggen dat Eickhout zijn bedpartner voortrok of dat ze voordelen putte uit de seksuele relatie.
Niet eerste ongepaste relatie
Het werd nog pittiger toen Eickhout uitspraken deed dat hij in het verleden “niet altijd het juiste” heeft gedaan en dat hij “niet‑passende relaties” heeft gehad, waaronder ook met collega’s. Er circuleren namen, maar geen daarvan is bevestigd. Maar er is sprake van een patroon dat blijkbaar voor de partijtop onverteerbaar was.
Verschillende media vermelden specifiek dat hij ook eerdere relaties heeft gehad met collega‑politici in het Europees Parlement, maar de namen van die oud‑relaties werden doorgaans niet publiek gemaakt. Het waren dus geheime relaties, zoals die met Schilling tot voor kort.
De kern van de kritiek op deze relaties is dat het gaat over een machtsdynamiek, leeftijdsverschil enzovoort. Eickhout is trouwens nog steeds gehuwd, volgens de gegevens van het Europees Parlement.
Op papier is het nog maar de vraag of Eickhout iets verkeerds deed, buiten herhaaldelijk zijn echtgenote bedriegen. Een werkgever (ook een EU‑instelling als het Europees Parlement) mag principieel geen ban opleggen op relaties tussen collega’s. Iedereen heeft een recht op privéleven en liefdesrelaties. Wel mag het Europees Parlement regels instellen over hoe met een relatie op de werkvloer wordt omgegaan, “zolang die niet ingaan tegen fundamentele rechten”.
Een relatie tussen een leidinggevende en ondergeschikte is juridisch mogelijk, maar draagt een verhoogd risico op belangenconflicten, machtsongelijkheid en een schijn van een voorkeursbehandeling in zich.
Zelfs een meldingsplicht blijkt onwettelijk, maar meestal wel de praktijk. Het gedrag moet immers professioneel blijven. Overduidelijk “privé‑gedrag” (zoenpartijen, innige omgang) op de werkvloer is in principe niet toegestaan.
Personeel en vertegenwoordigers in het Europees Parlement moeten zich houden aan de gedragscode en interne arbeidsvoorwaarden (waaronder belangenconflictregels, integriteitsnormen en professioneel gedrag). Zelfs al staat daarin geen specifieke paragraaf over “romantische relaties”.
Symbolische klap
Het vertrek van Bas Eickhout is vooral een symbolische en strategische klap voor de Groenen. Ze verliezen een bekend, ervaren en inhoudelijk sterk boegbeeld op het Europese niveau. In de berichtgeving over de Groenen wordt zo’n vertrek ook gezien als onderdeel van een bredere leegloop van zichtbare kopstukken. Wat de partij minder aantrekkelijk maakt voor kiezers en de media.
De belangrijkste impact is dus niet dat de Groenen meteen zonder koers zitten, maar dat de partij een deel van haar geloofwaardigheid en herkenbaarheid verliest. In een periode waarin de Groenen al met slechte peilingen en vragen over de opvolging kampen, is dat politiek lastig.
