De N-VA heeft een historische kans om de Vlaamse en federale verkiezingen los te koppelen. Dat schrijft politicoloog Bart Maddens in een uitvoerig opiniestuk. Het volstaat om een regeringscrisis uit te lokken en vervroegde Kamerverkiezingen af te dwingen. Maar durft de partij die gok te wagen?
Geen advertenties meer?
Ingelogde abonnees steunen niet alleen een van de enige kritische en onafhankelijke media, maar zien ook geen vervelende advertenties. Abonneer je snel en eenvoudig en krijg meteen toegang tot vele duizenden exclusieve artikelen!
Maak hieronder je keuze voor het gewenste abonnement:
Liever ook op papier? Bekijk alle abonnementen!
Het doorlopend abonnement wordt automatisch verlengd voor steeds één maand.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een online abonnement van 3 maanden via een eenmalige betaling.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een eenmalige betaling en je zit een jaar goed.
Log hieronder in om dit bericht volledig te lezen. Ben je al ingelogd, kijk dan op je account of je nog een actief abonnement hebt.
In de zomer van 2020 geraakten Bart De Wever en Paul Magnette het ei zo na eens over een regeerakkoord. Eén afspraak was zeer concreet: er zou slechts twee jaar worden geregeerd, waarna federale verkiezingen zouden volgen. Waren die plannen doorgegaan, dan waren we verlost geweest van de samenvallende verkiezingen — “voorwaar een grote staatshervorming”.
Het Vlaams Parlement als tweederangsverkiezing
Van de zeven Vlaamse parlementsverkiezingen die er al zijn geweest, vielen er niet minder dan vijf samen met de federale. Het gevolg is vernietigend: het Vlaamse politieke niveau blijft helemaal in de schaduw van het Belgische. Politieke boegbeelden die zichzelf respecteren zijn kandidaat voor de Kamer en presenteren zich als kandidaat-premier. De minister-presidenten van de regio’s zijn niet meer dan figuranten in die kiesstrijd. Op geen enkele manier versterkt zo’n verkiezing het Vlaamse natiebewustzijn.
De samenvallende verkiezingen zouden politieke stabiliteit brengen, luidde het destijds. Dat viel even tegen. Het systeem is structureel instabiel omdat het twee verschillende democratieën in één model wringt. Tijdens de onderhandelingen over de zesde staatshervorming verzette CD&V zich tot het laatst, maar finaal ging de partij overstag.
Nu ligt die grote staatshervorming opnieuw binnen handbereik. Maar de afweging blijft aartsmoeilijk. Zou de N-VA immuun zijn voor de ijzeren wet “wie breekt betaalt”? Nu hebben veel kiezers iets van: Bart De Wever is een uitstekende premier, maar de andere partijen saboteren hem. Als de regering nog lang aanmoddert, kan dat omslaan van “ze laten hem niet doen” naar “hij kan het niet”. Reken maar dat ze bij de N-VA duchtig aan het wikken en wegen zijn of ze die verleidelijke staatshervorming kunnen of willen grijpen.
Het volledige opiniestuk van Bart Maddens leest u hier:
De N-VA heeft al diverse “historische” kansen gehad maar niet genomen. Sinds 2014 is er nog weinig Vlaams aan de N-VA.