De voorzitster van de Europese Centrale Bank (ECB), Christine Lagarde, blijkt een verborgen deel bovenop haar al astronomisch hoge officiële loon te ontvangen. Onderzoeksjournalisten berekenden dat ze in plaats van 466.000 euro in 2024 eigenlijk 726.000 euro zou verdiend hebben.
Geen advertenties meer?
Ingelogde abonnees steunen niet alleen een van de enige kritische en onafhankelijke media, maar zien ook geen vervelende advertenties. Abonneer je snel en eenvoudig en krijg meteen toegang tot vele duizenden exclusieve artikelen!
Maak hieronder je keuze voor het gewenste abonnement:
Liever ook op papier? Bekijk alle abonnementen!
Het doorlopend abonnement wordt automatisch verlengd voor steeds één maand.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een online abonnement van 3 maanden via een eenmalige betaling.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een eenmalige betaling en je zit een jaar goed.
Log hieronder in om dit bericht volledig te lezen. Ben je al ingelogd, kijk dan op je account of je nog een actief abonnement hebt.
De ECB hield dit verborgen, maar onderzoeksjournalisten wisten de berekening te maken. Met dat ‘verborgen loon’ overtreedt de Europese Unie haar eigen regels die stellen dat grote bedrijven de lonen van de bestuurders moeten openbaren in de jaarverslagen. Dus ook de ECB als centrale bank van de EU. Bovendien moet van de EU ook de ‘gender pay gap’ en ‘CEO-to-medewerker ratio’ in de jaarverslagen gerapporteerd worden. Bovenal moet dit door bedrijfsrevisoren nagekeken en nagerekend worden, alvorens deze informatie in het managementverslag verschijnt. De ECB deed geen audit om de betrouwbaarheid van de informatie over de remuneratie van de toplui te controleren.
466.000 euro niet genoeg
De al decennia controversiële Franse advocate en politica Christine Lagarde ontving in 2024 als president van de Europese Centrale Bank (ECB) een basissalaris van ongeveer 466.000 euro bruto per jaar. Dat is liefst meer dan twee keer zoveel als haar collega van de Amerikaanse Federal Reserve.
Blijkbaar vonden de Europese mandatarissen dit salaris nog niet genoeg en zorgden ze voor allerlei extraatjes zodat haar totale jaarlijkse vergoeding tussen de 725.000 en 727.000 euro uitkomt. Tenminste wat betreft de door de financiële journalisten in officiële bronnen gevonden bijkomende vergoedingen.
Index met terugwerkende kracht
In 2025 ontving Lagarde overigens een hoger loon omdat de EU-instellingen met terugwerkende kracht een aantal indexaanpassingen en loonsverhogingen doorvoerden. Dit zou neerkomen op ettelijke procenten meer brutoloon. Dit is bovendien een loon met een speciale fiscale regeling, want Lagarde betaalt geen inkomstenbelastingen in Frankrijk, maar een zeer lage belasting aan de EU. Hetzelfde geldt voor haar sociale bijdragen en pensioenbijdragen.
Het officiële basissalaris van Lagarde als ECB-president was in 2024 precies 466.092 euro bruto, vóór aftrek van belastingen ten gunste van de EU. Dat laatste is een enorme gunst in vergelijking met burgers in de EU.
Bovenop het basissalaris ontving Lagarde circa 135.000 euro aan secundaire arbeidsvoorwaarden, waaronder vergoedingen voor huisvesting en overige voorzieningen. De Financial Times identificeerde de secundaire voorwaarden vooral als ‘housing support’ en ‘gerelateerde toelagen’, zonder een gedetailleerde opsomming per post.
De ECB gaf dus geen transparantie betreft de totale remuneratie. De kers op de taart is een vergoeding voor een functie die Lagarde automatisch krijgt als voorzitter van de ECB, namelijk een zitje in een andere intergouvernementele organisatie. Ze is vanuit haar functie bestuurslid van de Bank for International Settlements (BIS) in het Zwitserse Basel. Daar verdiende Lagarde naar schatting 125.000 euro per jaar. Deze inkomsten vallen buiten de ECB-rapportage en worden opgeteld bij haar ECB-vergoedingen.
Beerput geopend
Met die vergoedingen kwam in 2024 het totaal op ongeveer 726.000 euro. Een pak meer dus dan wat de ECB publiceerde in de jaarrekeningen; ruim 50 procent meer dan het officieel gepubliceerde basissalaris.
De vraag is welke extra vergoedingen nog boven tafel zullen komen nu de media in de beerput roeren? Want die wezen erop dat haar totale beloning beduidend hoger ligt dan die van Jerome Powell, de voorzitter van de Amerikaanse Federal Reserve, die rond 173.000 euro per jaar ontvangt.
Deze onthullingen kunnen het al zeer negatieve beeld van Lagarde, die als minister voor Fraude veroordeeld werd (maar niet gestraft werd) en toch nog topjobs kreeg bij het Internationaal Muntfonds en nadien de ECB, niet echt slechter maken, maar de EU komt hier bijzonder slecht uit.
De nieuwe EU-regels vereisen immers transparante communicatie over de verloning van topbestuurders. Die regels staan voornamelijk in de Shareholder Rights Directive II (SRD II) en de Corporate Sustainability Reporting Directive (CSRD). Deze verplichten beursgenoteerde bedrijven en andere grote organisaties tot gedetailleerde openbaarmaking in jaarverslagen.
Opvallend is dat de SRD II (Richtlijn (EU) 2017/828) verplicht om de aandeelhouders een bindend stemrecht te geven op het beloningsbeleid van bestuurders, inclusief een jaarlijks remuneratieverslag met breakdown van vaste en variabele componenten, zoals bonussen en aandelen. Bedrijven moeten de totale verloning per individuele bestuurder rapporteren, inclusief de verhouding tot het gemiddelde werknemersloon.
Die aandeelhouders van de ECB, dat zijn de lidstaten en hun burgers via hun centrale banken zoals de Nationale Bank van België. De Nationale Bank zou dus moeten stemmen over de volledige en transparante verloning van Lagarde. Dat gebeurt niet.
De EU heeft dus moeite met een oud juridisch principe, het ‘patere legem’-principe. “Patere legem quam ipse fecisti” betekent letterlijk: “onderga de wet die je zelf hebt gemaakt”. De EU moet zich aan haar eigen wetten houden. Dat laatste is misschien nog erger dan het onfatsoenlijke en bijna absurde verlonen en de bijhorende graaicultuur aan de top van de EU-instellingen.
Waarom verschieten we hier niet van. De EU staat bekend als geldverslindende instelling waar men niet vies is van wat gefoefel hier en daar. Dat dit nog maar het topje van de ijsberg is, staat buiten kijf.