Vlaams-nationalisten worstelen al decennia met hun houding tegenover Europa. Premier De Wever lijkt nu terug te keren naar de eurofiele roots van zijn partij, maar de vraag blijft: past dat wel in het Vlaamse onafhankelijkheidsverhaal?
Geen advertenties meer?
Ingelogde abonnees steunen niet alleen een van de enige kritische en onafhankelijke media, maar zien ook geen vervelende advertenties. Abonneer je snel en eenvoudig en krijg meteen toegang tot vele duizenden exclusieve artikelen!
Maak hieronder je keuze voor het gewenste abonnement:
Liever ook op papier? Bekijk alle abonnementen!
Het doorlopend abonnement wordt automatisch verlengd voor steeds één maand.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een online abonnement van 3 maanden via een eenmalige betaling.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een eenmalige betaling en je zit een jaar goed.
Log hieronder in om dit bericht volledig te lezen. Ben je al ingelogd, kijk dan op je account of je nog een actief abonnement hebt.
De relatie tussen Vlaams-nationalisme en Europa is er altijd een geweest van haat en liefde. De Volksunie droomde ooit van een “Europa der volkeren”, een romantische notie die nooit helemaal uit de sfeer van de folklore is geraakt. Sterke naties als Vlaanderen, Catalonië of Schotland als aparte deelstaten van een Verenigde Staten van Europa: daar kon men zich iets bij voorstellen. Maar met Occitanië of Friesland was dat al minder het geval.
Van ballonnetje tot barst
Het Verdrag van Maastricht leek dit droombeeld even te realiseren, met directe toegang voor regio’s tot de EU en een eigen Comité. Maar Jan Jambon en Peter De Roover prikten dat ballonnetje al in 1994 door. In hun boek voorspelden ze dat de nationale staten altijd de belangrijkste actoren zouden blijven. Om mee te tellen, moest Vlaanderen onafhankelijk worden. De uitbreiding van 2004, toen het aantal lidstaten van 15 naar 25 steeg, gaf hen gelijk. Vandaag weet niemand nog dat er zoiets bestaat als het Comité van de Regio’s, behalve misschien diegenen die er zelf inzitten.
De piepjonge N-VA trok aanvankelijk gewoon de eurofiele lijn van de Volksunie door, met leeuwenvlaggen én Europese vlaggen op partijbijeenkomsten. De redenering was helder: in een sterk federaal Europa zou België overbodig worden. Maar de ogen van de separatisten gingen open in 2017. “Het disproportionele politiegeweld bij het Catalaanse onafhankelijkheidsreferendum werd door de Europese Commissie gedoogd”, schrijft politicoloog Bart Maddens. Sindsdien is duidelijk dat Europa in feite een kooi is voor volkeren die onafhankelijk willen worden.
Nu neemt premier De Wever de Europese vlucht vooruit en pleit voor meer integratie. Maar het valt niet uit te sluiten dat de verdamping van België nog steeds het verborgen oogmerk is achter zijn Europese liefdesverklaringen. De ongemakkelijke vraag blijft echter: hoeveel zelfbestuur blijft er voor Vlaanderen over in een sterk geïntegreerde Europese mega-Unie? Minder allicht dan in het vroegere unitaire België.
