We kennen de commentaren bij zware misdrijven: “We konden toch niet weten dat hij een misdaad ging plegen?” en “We kunnen toch niet bij elke burger een politieman plaatsen?” Nochtans zijn er gevallen waarbij alle signalen op rood stonden, waar een individu niet in vrijheid mocht worden gesteld of waar de dader zelfs niet op het grondgebied mocht vertoeven. Bij een zoveelste verkrachting, gevolgd door moord, gepleegd door een illegaal die gekend is voor gelijkaardige feiten, steekt de publieke woede op. Waarbij ook steeds vaker de verantwoordelijkheid van rechters in vraag wordt gesteld.
Geen advertenties meer?
Ingelogde abonnees steunen niet alleen een van de enige kritische en onafhankelijke media, maar zien ook geen vervelende advertenties. Abonneer je snel en eenvoudig en krijg meteen toegang tot vele duizenden exclusieve artikelen!
Maak hieronder je keuze voor het gewenste abonnement:
Liever ook op papier? Bekijk alle abonnementen!
Het doorlopend abonnement wordt automatisch verlengd voor steeds één maand.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een online abonnement van 3 maanden via een eenmalige betaling.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een eenmalige betaling en je zit een jaar goed.
Log hieronder in om dit bericht volledig te lezen. Ben je al ingelogd, kijk dan op je account of je nog een actief abonnement hebt.
In een editoriaal in de Milanese krant La Verità, “Wie moordenaars en maniakken vrijuit laat gaan, kan geen rechter zijn”, geeft Maurizio Belpietro, directeur van het dagblad, uiting aan de verontwaardiging van zijn medeburgers. Hij stelt dat rechters niet alleen multirecidiverende criminelen in vrijheid laten, maar ze zelfs fabriceren. Een stelling waarmee hij niet alleen staat in Italië. Er is ook Massimo Basile, advocaat en oom van Aurora Livoli, een jonge vrouw die werd verkracht en vermoord in een steegje in de rand van Milaan.
Voert Justitie taak nog uit?
Massimo Basile spaarde zijn commentaar niet bij de arrestatie van de moordenaar van zijn nicht, een Peruviaan die al eerder veroordeeld was voor geweld en die zich niet eens op het Italiaans grondgebied mocht ophouden. “Als er zekerheid was geweest over de uitvoering van de straf en over de effectieve uitzetting van deze man, was ons dit drama bespaard gebleven”. De journalist en de advocaat wijzen in Italië in dezelfde richting: “Het gebrek aan efficiëntie van het juridisch apparaat” voor de ene, “de onaangepastheid van Justitie in Italië” voor de andere.
“Een magistraat die een moordenaar, een verkrachter vrijlaat, nadat die al veroordeeld werd voor verkrachting en moord, kan toch geen rechter blijven?”, stelt Belpietro. De polemiek in Italië komt er enkele dagen nadat een Italiaanse politieman, Emanuele Marroccella, veroordeeld werd tot 3 jaar opsluiting en 125.000 euro schadevergoeding voor ‘excessieve zelfverdediging’. Op 20 september 2020 had de politieman geschoten op Jamal Badawi, een Syriër die weigerde in te gaan op vier bevelen om het grondgebied te verlaten en die een collega politieman had gestoken toen hij probeerde te vluchten na een zoveelste diefstal.
De veroordeling werd uitgesproken op 7 januari 2026 en zorgde voor een golf van woede en solidariteit in Italië.
