De arrestatie van Raphaël Arnault, parlementair medewerker van La France Insoumise en stichter van de “antifascistische” groep Jeune Garde, brengt een pijnlijke waarheid aan het licht. Zijn betrokkenheid bij de moord op de katholieke activist Quentin Deranque werpt een licht op de collectieve verantwoordelijkheid van heel de Franse linkerzijde. Paul Bäumer analyseert.
Geen advertenties meer?
Ingelogde abonnees steunen niet alleen een van de enige kritische en onafhankelijke media, maar zien ook geen vervelende advertenties. Abonneer je snel en eenvoudig en krijg meteen toegang tot vele duizenden exclusieve artikelen!
Maak hieronder je keuze voor het gewenste abonnement:
Liever ook op papier? Bekijk alle abonnementen!
Het doorlopend abonnement wordt automatisch verlengd voor steeds één maand.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een online abonnement van 3 maanden via een eenmalige betaling.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een eenmalige betaling en je zit een jaar goed.
Log hieronder in om dit bericht volledig te lezen. Ben je al ingelogd, kijk dan op je account of je nog een actief abonnement hebt.
Een gedachte-experiment maakt de absurditeit duidelijk: stel dat in Duitsland na 1949 een nazipartij had mogen meeregeren. Ondenkbaar. Toch is precies dat in Frankrijk gebeurd – niet met nazi’s, maar met “even erge totalitaire moordenaars: de communisten”. Tussen 1944 en 1947, terwijl Stalin zijn terreurregime vestigde in Oost-Europa, zaten Franse communisten gewoon in de regering. Hun partijvoorzitter Maurice Thorez was in 1938 naar de Sovjet-Unie gevlucht en had daar – hoogst verdacht – Stalins paranoia overleefd.
Een ongeneeslijke ziekte
De PCF belandde in 1947 in de oppositie, maar bleef stalinistisch tot op het bot. De zogenaamde destalinisering bleek schijn: de partij steunde het neerslaan van de Hongaarse opstand in 1956, de inval in Tsjechoslowakije in 1968 en de invasie in Afghanistan in 1979. Dit wijst op een ongeneeslijke ziekte die nog steeds het politieke bestel ontwricht: democratisch links in Frankrijk is nooit bereid geweest consequent afstand te houden van het marxistische totalitarisme.
In 2024 richtten linkse partijen opnieuw een volksfront op: het Nouveau Front Populaire onder leiding van LFI van Mélenchon, inclusief de PCF en de socialisten. In het Mélenchonse jargon betekent ‘insoumise’ dat hij de democratie met haar principes van machtsdeling niet aanvaardt. Alle oppositie moet uitgeschakeld worden – niet alleen het RN, maar ook de kleine katholieke oppositie waarvan Quentin Deranque deel uitmaakte. De moslimgemeenschap vormt daarbij een gigantisch stemmenreservoir én een onbeperkt reservoir van stoottroepen, altijd bereid tot geweld. “De moord op Quentin zal de laatste niet zijn”, waarschuwt Paul Bäumer.
