Team Fouad Ahidar ligt in Brussel zwaar onder vuur. De partij kampt met leegloop, een groeiende schandaalsfeer en een steeds nijpender geloofwaardigheidsprobleem. Wat zich ooit aankondigde als een komeet aan het politieke firmament, dreigt neer te storten als een meteoriet.
Geen advertenties meer?
Ingelogde abonnees steunen niet alleen een van de enige kritische en onafhankelijke media, maar zien ook geen vervelende advertenties. Abonneer je snel en eenvoudig en krijg meteen toegang tot vele duizenden exclusieve artikelen!
Maak hieronder je keuze voor het gewenste abonnement:
Liever ook op papier? Bekijk alle abonnementen!
Het doorlopend abonnement wordt automatisch verlengd voor steeds één maand.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een online abonnement van 3 maanden via een eenmalige betaling.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een eenmalige betaling en je zit een jaar goed.
Log hieronder in om dit bericht volledig te lezen. Ben je al ingelogd, kijk dan op je account of je nog een actief abonnement hebt.
De problemen concentreren zich rond vier assen: integriteit en gerechtelijke dossiers, institutioneel functioneren, interne instabiliteit en een controversiële ideologische positionering.
Het zwaarstwegende dossier draait rond Brussels parlementslid Ilyas El Omari. Volgens Bruzz gebruikte hij een parlementaire medewerker, betaald met publieke middelen, voor privéactiviteiten. Nauwelijks politiek actief, leek El Omari zijn mandaat vooral te gebruiken om een kluwen aan bedrijven te beheren. De deontologische commissie werd gevat en het parket startte een onderzoek. Voor een partij die zich presenteert als alternatief voor de “oude politieke cultuur”, is dat dodelijk.
Ook intern kraakt het. Intussen heeft ongeveer een kwart van de verkozenen de partij verlaten en driekwart van de parlementaire medewerkers is eveneens opgestapt. Overlopers, breuken in lokale afdelingen en een uitgesproken persoonsgebonden werking wijzen op een chaotische organisatie. Daar komt een ideologische spreidstand bovenop: parlementsleden profileren zich als liberale ondernemers, terwijl Ahidar zelf eerder links staat. Consistentie ontbreekt.
Etterbuil
De opmars van TFA kwam nochtans niet uit het niets. Ahidar mobiliseert kiezers door sterk in te spelen op identiteit, netwerking en religieuze gevoeligheden in Brussel. In de grootstedelijke context hield Franstalig links al decennialang electoraal rekening met de gevoeligheden van moslimkiezers. Dat pragmatisme verschoof gaandeweg naar een verregaande accommodatiepolitiek. In dat vacuüm kon Fouad Ahidar bewegen en groeien. Team Fouad Ahidar is uiteindelijk niet meer dan een symptoom, een etterbuil van een systeem dat al veel langer ziek is.
