Vorige week kreeg ik geheel onverwacht een telefoontje…
Geen advertenties meer?
Ingelogde abonnees steunen niet alleen een van de enige kritische en onafhankelijke media, maar zien ook geen vervelende advertenties. Abonneer je snel en eenvoudig en krijg meteen toegang tot vele duizenden exclusieve artikelen!
Maak hieronder je keuze voor het gewenste abonnement:
Liever ook op papier? Bekijk alle abonnementen!
Het doorlopend abonnement wordt automatisch verlengd voor steeds één maand.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een online abonnement van 3 maanden via een eenmalige betaling.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een eenmalige betaling en je zit een jaar goed.
Log hieronder in om dit bericht volledig te lezen. Ben je al ingelogd, kijk dan op je account of je nog een actief abonnement hebt.
“Hallo, meneer Grootaers? U spreekt met het kabinet van de Brusselse minister-president Boris Dilliès. U heeft misschien via de pers vernomen dat de minister-president aan zijn kennis van het Nederlands wil werken. Wij hebben vernomen dat u communicatietraining geeft en zouden graag van uw diensten gebruik willen maken.” Ik antwoordde naar waarheid dat ik geen leraar Nederlands ben en dat er ongetwijfeld betere kandidaten te vinden zijn voor die ondankbare job, maar de belofte van gouden bergen en een luxe penthouse op de avenue Louise trok me uiteindelijk toch over de streep en dus bevond ik me op een ochtend in het Hôtel de Grimbergen, de thuis van de Brusselse Gewestregering op het koningsplein in de hoofdstad.
Ik had me voorgenomen om de lessen Nederlands eenvoudig en aanschouwelijk te houden, want het leek me dat Boris niet op de eerste rij stond toen onze lieve Heer de taalknobbels uitdeelde. En dus dacht ik dat het wijs was om Boris niet alleen in te wijden in de Nederlandse taal, maar tegelijk ook in de Vlaamse populaire cultuur. Dus sloeg ik die ochtend mijn laptop open en surfte ik naar YouTube en liet Boris eerst kennismaken met Gaston en Leo. Rond 10.00 uur stapten we over op Slisse en Cesar om voor het middaguur te eindigen met FC De Kampioenen. Boris pikte al snel enkele zinnen Nederlands op en we waren net aan de herhalingen bezig toen zijn kabinetschef de kamer binnenstormde, een gsm in de handen van Boris duwde en zenuwachtig fluisterde: “C’est le premier, Bart de Ouever!”
Boris grijnsde breed, nam de telefoon over en gaf me een knipoog om te zeggen: “Kijk en luister nu goed”, waarna hij luid en met een piepstemmetje in de telefoon riep: “Allooo, met Joske Vermeulen!” Ik kon me de stille verbijstering aan de kant van Bart de Wever goed voorstellen. Boris zette de luidspreker van de GSM nu aan zodat ik kon meeluisteren. BDW vroeg aan Boris of hij al wist hoe hij het begrotingstekort van het Brussels Gewest ging aanpakken. “Wette gij get?” Vroeg Boris. “Ja,” antwoordde BDW droog. “Waarom vraagt ge het dan?” riposteerde Boris nu, duidelijk in zijn sas. Ik hoorde aan de andere kant van de lijn de premier nog “Onnozel manneke” zeggen voor hij inhaakte. “Dat is van de familie Bakkeljau”, zei ik snel tegen Boris, want ik was niet meer te stuiten in mijn drang om Boris bekend te maken met de Vlaamse volkse humor. “De premier was zeker onder de indruk van mijn Nederlands, want hij was sprakeloos”, zei Boris nu, terwijl de tranen van vreugde opwelden in zijn ogen.
“Kom, dat moeten we vieren!”, riep hij nu enthousiast. Laten we samen gaan lunchen in de Marollen, dan kan ik gelijk ook mijn Brussels bijschaven.” “Zullen we eerst naar het Vossenplein gaan en zien of Mie Karakol er staat, dan hebben we in elk geval al een hapje binnen en daarna naar de Au Stekerlapatte, waar wijlen Daniel Van Avermaet ooit nog de pollepel zwaaide”, zei ik. Het enthousiasme van Boris was nu niet meer te stuiten. Hij trakteerde ons in de Hoogstraat nog op een paar jenevers en toen we uiteindelijk de Stekerlapatte binnen struikelden, riep hij meteen tegen een verbijsterde garćon: “Oscar, voor ons twee dagschotels!” Toen de garçon daarop met twee dampende borden met stoemp en beuling kwam aanzetten, riep Boris verontwaardigd: “Maar, allez, klapt gij geen Vlaams misschien? Een dagschotel, dat is een glas bier, zoals Xavier Waterslaeghers zegt, werkelijk uitmuntend vertolkt door de heer Johnny Voners in De Kampioenen, een tv-serie naar het werk van Hugo Claus, als ik me niet vergis, nietwaar Alain?” Alain? Alain!? M’enfin. Garçon! Is Alain gaan lopen? “De meneer waarmee u bent binnengekomen is in huilen uitgebarsten en heeft inderdaad in wanhoop het etablissement verlaten, monsieur.”
Toen ik weer huiswaarts keerde, zong ik de Brel-klassieker in de versie van Lisbeth List en mijmerde over de tijd toen ik zelf als student Brussel onveilig maakte.
“Brussel was toen nog een bruisende stad
Brussel was toen oh la la en olijk
Brussel was toen nog een tierige stad
Brussel en Brussel was vrij en vrolijk…”
Meer columns van Alain Grootaers
MR Grootaers ik moest goed lachen met uwe collum , mooi verwoord ,maar eigenlijk is het niet om te lachen ,want Walen en Franstalige Brusselaars maken ons al generaties lang belachelijk en bekijken ons als 2de rangsburgers ,die alleen maar moeten zwijgen , onderdanig zijnen vooral veel betalen … Het bewijs hieromtrent was weer eens bewezen in de nieuwe Brusselse regeringsvorming
Schitterend artikel. Om in te kaderen. In tegenstelling tot wat Didier VanHaver hierboven beweert, leg je de eeuwenoude belgishe schandelijke taalproblematiek bloot, zonder ze expliciet te vermelden. Je moet dan wel tussen de lijnen en achter de woorden kunnen lezen.
Graag nog van dat!