Zondag 19 april voerden een 150 Vlamingen actie voor de ingang van de spoeddienst van het Brusselse ziekenhuis Sint-Pieters. Reden: Nederlandstalige patiënten die zich aandienen voor dringende zorg, worden niet in eigen taal geholpen.
Geen advertenties meer?
Ingelogde abonnees steunen niet alleen een van de enige kritische en onafhankelijke media, maar zien ook geen vervelende advertenties. Abonneer je snel en eenvoudig en krijg meteen toegang tot vele duizenden exclusieve artikelen!
Maak hieronder je keuze voor het gewenste abonnement:
Liever ook op papier? Bekijk alle abonnementen!
Het doorlopend abonnement wordt automatisch verlengd voor steeds één maand.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een online abonnement van 3 maanden via een eenmalige betaling.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een eenmalige betaling en je zit een jaar goed.
Log hieronder in om dit bericht volledig te lezen. Ben je al ingelogd, kijk dan op je account of je nog een actief abonnement hebt.
Zaterdag 18 april: in Affligem geraakt een 92-jarige dame in levensnood. Voor u verderleest, mijn advies: kijk even op een kaart waar Affligem zich geografisch bevindt in Vlaanderen. Want het is een puur Vlaamse gemeente zonder faciliteiten. Er wordt voor de dame in kwestie een MUG gestuurd vanuit een Brussels ziekenhuis. De spoedarts, van Afrikaanse afkomst, spreekt geen gebenedijd woord Nederlands. De dame kan niet gered worden, de communicatie tussen de familie, patïent en eentalige arts is onmogelijk. De betrokken arts kan zelfs de registratie van het overlijden, verplicht in het Vlaams gewest via een digitaal platform, niet invullen.
Twaalfminutenregel
Dat is de realiteit in de Vlaamse Rand rond Brussel. En natuurlijk is de toestand in Brussel zelf niet veel beter. Enig lichtpuntje: de twaalfminutenregel komt terug. Dat is een afspraak die Nederlandstalige patiënten uit de Vlaamse Rand toelaat om ervoor te kiezen dat ze naar een Nederlandstalig ziekenhuis in plaats van het dichtstbijzijnde ziekenhuis worden gebracht. Voorwaarde is dat er geen vertraging van meer dan 12 minuten zou zijn. Maar in februari werd die regel vernietigd, na een klacht van het Brusselse ziekenhuis Sint-Elisabeth in Ukkel bij de Raad van State.
Bevoegd minister Frank Vandenbroucke heeft ondertussen een nieuw regeringsbesluit uitgewerkt om de twaalfminutenregel terug in te voeren. Het is enkel nog wachten op een advies van de Raad van State. Op dit ogenblik hebben de Nederlandstalige patiënten dus geen keuze inzake spoeddienst. Ze worden met de regelmaat van een klok afgevoerd naar Brussels ziekenhuizen waar ze niet in het Nederlands kunnen geholpen worden. Het Erasmusziekenhuis in Anderlecht, of beter Hôpital Erasme, is zo’n ziekenhuis waarover veel klachten bestaan inzake onkunde van het Nederlands.
Onwil en onkunde
Reden genoeg voor de actievoerders van de Vlaamse Volksbeweging om deze onwettelijke situatie nog eens onder de aandacht te brengen middels een ludieke optocht naar het Sint-Pietersziekenhuis. Onder de aanwezigen bevonden zich enkele parlementsleden van zowel de N-VA als het Vlaams Belang. De voorzitter van de Marnixring tekende present, alsook de voorzitter van het OVV en Jürgen Constandt van het Vlaams & Neutraal Ziekenfonds.
Michael Discart, voorzitter van de VVB, verwoordde het aldus in zijn toespraak: “Daarom staan we hier vandaag. Niet om individuele zorgverleners met de vinger te wijzen – integendeel, wij hebben respect voor iedereen die zich elke dag inzet in moeilijke omstandigheden -, maar wel om een structureel probleem aan te kaarten. Een systeem waarin taalrechten op papier bestaan, maar in de praktijk te vaak dode letter blijven.”
Via het meldpunt www.taalklachten.be ontving de VVB ondertussen al een 200 klachten van Nederlandstaligen die niet in hun eigen taal konden geholpen worden. En Michael Discart vervolgde: “Wat daaruit naar voren komt, is geen verzameling losse incidenten, maar een duidelijk patroon. Patiënten begrijpen cruciale informatie niet, voelen zich onzeker over hun behandeling en ervaren dat ze op kwetsbare momenten niet gehoord of gerespecteerd worden.”
Piraatbom
Voorafgaandelijk aan de protestactie, was er nog een klein maar niet onschadelijk incident. Terwijl de actievoerders nog aan het verzamelen waren, fietste een gemaskerde man voorbij die een springtuig gooide. Later bleek dat een zogenaamde piraatbom te zijn. Totaal geen onschuldig bommetje, maar een – weliswaar – zelfgemaakt explosief dat bijzonder krachtig was.
Resultaat: Paul Becue, OVV-voorzitter geraakte lichtgewond aan het been en Nick Peeters, VVB-directeur, liep enige gehoorschade op. Later na onderzoek in Leuven, bleek zijn trommelvlies gescheurd. Niet te vatten dat er iemand met bommetjes gooit naar mensen die enkel opkomen voor een wettelijk basisrecht. De dader kon met de fiets ontkomen en de aanwezige politie reageerde niet…
Tevreden
De manifestanten toonden zich achteraf tevreden met de actie. De Vlaamse media vielen vooral op door hun afwezigheid. Alleen VRT-Radio Brabant en Bruzz brachten enige informatie over de VVB-actie. Maar onze Vlaamse kranten vinden blijkbaar de taalproblematiek niet belangrijk genoeg om er ook maar een letter aan te besteden. Waarom horen we niets in deze materie van bijvoorbeeld Sammy Mahdy of Frédéric De Gucht?
Ik besluit met de woorden van Michael Discart: “Want stel u dat even voor: u komt hier binnen, misschien met pijn, misschien in paniek, misschien met een familielid dat dringend hulp nodig heeft – en u moet wachten. Niet op medische zorg, maar op iemand die u begrijpt. In een spoeddienst, waar elke minuut telt, is dat niet zomaar een ongemak. Het raakt aan de essentie van zorg. Want zonder begrijpelijke communicatie is er geen veilige, kwalitatieve en menswaardige zorg.”
Hallo Frédéric, hallo Sammy…?
Meer Karl Van Camp
