Jean-François Revel, auteur van invloedrijke werken als La Tentation totalitaire en Comment les démocraties finissent, werd in juni 2024 door de Franse krant Libération neergezet als pedofiel en verkrachter.
Geen advertenties meer?
Ingelogde abonnees steunen niet alleen een van de enige kritische en onafhankelijke media, maar zien ook geen vervelende advertenties. Abonneer je snel en eenvoudig en krijg meteen toegang tot vele duizenden exclusieve artikelen!
Maak hieronder je keuze voor het gewenste abonnement:
Liever ook op papier? Bekijk alle abonnementen!
Het doorlopend abonnement wordt automatisch verlengd voor steeds één maand.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een online abonnement van 3 maanden via een eenmalige betaling.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een eenmalige betaling en je zit een jaar goed.
Log hieronder in om dit bericht volledig te lezen. Ben je al ingelogd, kijk dan op je account of je nog een actief abonnement hebt.
De aanleiding was een uitgebreid dossier over een netwerk van notabelen die in een appartement aan de Rue du Bac sadistische spelletjes met kinderen zouden hebben georganiseerd. Feiten, verklaringen, werkelijkheid en fantasieën werden er door elkaar gehaald.
Het enige dat Revel met die duistere wereld verbindt, is de getuigenis van Inès Chatin, die tussen haar vierde en zevende levensjaar misbruikt werd door een gekend pedofiel, arts dr. Jean-François Lemaire.
Chatin heeft het ook over gemaskerde mannen. Om Revel onder hen te herkennen, beschikt Inès Chatin over slechts twee aanwijzingen: zijn corpulentie en… zijn sterke zweetlucht (sic). Zelfs gemaskerd zou de filosoof door zijn zweet verraden zijn. Dat is alles.
Een handtekening als bewijs?
Libération legt de nadruk op de handtekening van Revel in het gastenboek van dr. Lemaire, in 1983. Maar die handtekening dateert van jaren ná de beschreven feiten. Naasten van Revel bevestigen tegenover Le Figaro dat er vóór 1983 geen enkele band bestond tussen beide mannen. De agenda’s van Revel, bewaard in de Bibliothèque nationale de France, bevatten vóór die datum geen enkele vermelding van Lemaire. Zelfs de geluidsopnames waarin de inmiddels overleden Lemaire bepaalde vrienden verraadt, vermelden Revel nooit. Er bestaat geen foto, geen video, geen brief, geen opname, geen DNA-spoor.
Het gerechtelijk onderzoek zit vast. De kinderen van Revel spraken van een “enorme schok” en vragen dat justitie vaststelt wat er werkelijk is gebeurd. Ondertussen publiceert diezelfde Libération die in de jaren 1970 en 1980 zijn kolommen openstelde voor verdedigers van pedofilie, vandaag een vernietigend dossier over een man die dat niet meer kan weerleggen. “Zolang justitie geen tastbaar bewijs heeft geleverd, blijft de smerige zaak van Libé, in het geval Revel, een heksenproces van de 21ste eeuw”, vindt Drieu Godefridi. De familie Revel overweegt juridische stappen.
Het volledige artikel over Jean-François Revel leest u hier:
