Vlaanderen en Wallonië, twee landsdelen zo verschillend. En toch wil men ons doen geloven dat alle Belgen gelijk zijn voor de wet. De realiteit bewijst het tegendeel…
Geen advertenties meer?
Ingelogde abonnees steunen niet alleen een van de enige kritische en onafhankelijke media, maar zien ook geen vervelende advertenties. Abonneer je snel en eenvoudig en krijg meteen toegang tot vele duizenden exclusieve artikelen!
Maak hieronder je keuze voor het gewenste abonnement:
Liever ook op papier? Bekijk alle abonnementen!
Het doorlopend abonnement wordt automatisch verlengd voor steeds één maand.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een online abonnement van 3 maanden via een eenmalige betaling.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een eenmalige betaling en je zit een jaar goed.
Log hieronder in om dit bericht volledig te lezen. Ben je al ingelogd, kijk dan op je account of je nog een actief abonnement hebt.
Laten we om te beginnen even stilstaan bij het nieuws waarmee HLN deze week uitpakte: een rapport over langdurig zieken. Dat rapport dateert al van 2020, maar komt nu in de openbaarheid, al was het rapport intern en bij de ziekenfondsen welbekend. Samengevat: 59 procent van de onderzochte dossiers van langdurig zieken die in werkelijkheid niet arbeidsongeschikt bleken te zijn. Miljarden euro’s werden ten onrechte uitgekeerd.
Ik ga hier niet verder in op de essentie van het rapport. Maar het artikel in HLN (maandag 13 april) ‘vergeet’ iets te melden: het grote verschil in het aantal langdurig zieken in Vlaanderen en Wallonië. In Vlaanderen spreken we dan over 9,5 procent van de beroepsbevolking die langdurig ziek is, tegenover 14,5 procent in Wallonië. Nergens (!) in Europa zijn er procentueel meer mensen langdurig ziek. Bovendien is ook het aantal langdurig zieken de voorbije jaren sneller gestegen in Wallonië dan in Vlaanderen. De huidige regering hoopt deze cijfers binnenkort om te buigen. We zijn benieuwd of dat gaat lukken…
Alcohol
Dat brengt me bij een ander verschil tussen beide landsdelen: de alcoholcontroles. U kon het al vermoeden: in Vlaanderen zijn er veel meer alcoholcontroles dan in Wallonië. Het verschil is opmerkelijk. En ook: van de gecontroleerde bestuurders heeft 2 procent in Wallonië te veel gedronken, tegenover 0,8 procent in Vlaanderen. Dat lijkt allemaal niet zo veel, maar anders gerekend, betekent het dat er in Wallonië 2,5 keer meer positieve gevallen zijn dan in Vlaanderen. Dit is niet het enige verschil, want ook de aanpak inzake gsm-gebruik achter het stuur verschilt in beide regio’s. In Vlaanderen wordt er veel strenger opgetreden, met onmiddellijke intrekking van het rijbewijs en een snellere doorverwijzing naar de rechtbank. In Wallonië gaat men soepeler om met deze mogelijke sancties, al zijn er ook daar wel verschillen per provincie merkbaar.
Stakende postbodes
Een groot aantal abonnees van ’t Pallieterke kreeg vorige week zijn exemplaar wederom te laat in de brievenbus. Reden: een spontane staking bij bpost die al op maandag 30 maart begon. Het is te zeggen: er werd gestaakt in Wallonië en Brussel. De stakingsactie heeft deze keer niets te maken met hogere lonen of werkdruk, maar met een ‘transformatieplan’ waarbij de werkuren zouden verschuiven. Dat nieuwe plan betekent dat de postbodes later in de ochtend zouden moeten beginnen om dan de werkdag ook later af te ronden. Maar met die verandering gaan ze niet akkoord. Resultaat van de staking: alleen de heel dringende zaken worden bedeeld. Een weekblad zoals ’t Pallieterke wordt als niet dringend beschouwd. Vorige week vrijdag was 90 procent van de Waalse postbodes aan het staken. In Vlaanderen was dat 4,5 procent. Een klein verschil…! In Wallonië werden niet alleen sorteercentra geblokkeerd, maar ook gewone postkantoren. Door de blokkade van het Brussels verdeelcentrum geraakte ’t Pallieterke niet (of veel te laat) bedeeld in Vlaams-Brabant en grote delen van Limburg.
“Complex”
En zo lazen we vorige week vrijdag in HLN volgende uitspraak van de Nederlandstalige voorzitter van VSOA Post, Luc Tegethoff: “Het verschil tussen de twee landsdelen is ‘complex’. Langs Franstalige kant breiden de acties nog uit. Het wordt daar problematisch.” Begon de actie in Wallonië op 30 maart, dan zagen we pas vier dagen later de eerste acties in Vlaanderen. Maar die stakingsacties waren veel beperkter in omvang in Vlaanderen dan in Wallonië. Vooral in Limburg gingen bpost-medewerkers in staking. Hoe de staking de komende week zal evolueren – ik schrijf dit stukje op maandag –, is moeilijk te voorspellen. En er valt ook nog een grote achterstand weg te werken. Maar onthoud het grote verschil in stakingsbereidheid tussen Vlaanderen en Wallonië, ook al is dat in feite oud nieuws…
