Terwijl in het Verenigd Koninkrijk een wooncrisis zonder voorgaande plaatsvindt, zorgt een continue stroom nieuwkomers ervoor dat een deel van de nieuwbouwcapaciteit door migratie wordt opgeslorpt. Een Engelse analyse, gebaseerd op officiële projecties, toont aan dat 4 op de 10 nieuw gebouwde woningen tegen 2030 voor de opvang van nieuwkomers zal worden gereserveerd. De cijfers die naar voor worden geschoven, zijn gebaseerd op officiële voorspellingen.
Geen advertenties meer?
Ingelogde abonnees steunen niet alleen een van de enige kritische en onafhankelijke media, maar zien ook geen vervelende advertenties. Abonneer je snel en eenvoudig en krijg meteen toegang tot vele duizenden exclusieve artikelen!
Maak hieronder je keuze voor het gewenste abonnement:
Liever ook op papier? Bekijk alle abonnementen!
Het doorlopend abonnement wordt automatisch verlengd voor steeds één maand.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een online abonnement van 3 maanden via een eenmalige betaling.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een eenmalige betaling en je zit een jaar goed.
Log hieronder in om dit bericht volledig te lezen. Ben je al ingelogd, kijk dan op je account of je nog een actief abonnement hebt.
Volgens die officiële ramingen zal het netto migratiesaldo van het Verenigd Koninkrijk tussen 2026 en 2030 ongeveer 1,17 miljoen mensen bedragen. Als men dit aantal deelt door de gemiddelde omvang van een huishouden, besluit de studie, uitgevoerd voor rekening van de Britse Conservatieven, dan zullen er 499.000 bijkomende woningen nodig zijn om die nieuwkomers op te vangen.
Het Verenigd Koninkrijk bouwde de voorbije decennia gemiddeld 1,34 miljoen woningen. Ongeveer 37 procent van de nieuwe woningen zal in 2026 derhalve moeten worden geserveerd, niet voor autochtone gezinnen maar voor nieuwkomers.
Betaalbare woningen
Nieuwe woningen gaan in 2026 voor 37 procent naar allochtone gezinnen, en voor 39 procent in 2030. Anders gezegd: in een land dat nu al jaren wordt getroffen door een huizencrisis, waar Britten van de laagste en de middenklasse nog met moeite een betaalbare woning vinden, zal een belangrijk deel van de bouwinspanningen vooral dienen om de ingevoerde demografische druk op te vangen. De kwestie is niet enkel economisch, maar ook politiek, sociaal en maatschappelijk zeer geladen. Ze verhoogt de onzekerheid bij de autochtone bevolking.
Nochtans had Labour in haar verkiezingsprogramma beloofd te zorgen voor voldoende betaalbare woningen. Men beloofde nieuwe bouwprogramma’s, relanceplannen, en becijferde doelstellingen. De regering zou de toegang tot betaalbare woningen faciliteren, een plan dat voor veel Britten uit de middenklasse aanlokkelijk klonk. Maar hoe kan Labour voldoende betaalbare nieuwe woningen beloven, als het tezelfdertijd de demografische druk laat toenemen? Steeds minder Britten lijken mee te stappen in het ongeloofwaardige Labourverhaaltje.
De Labourregering van sir Keir Starmer zakt verder weg.
