De regering-Meloni in Italië stelde een decreet in verband met veiligheid voor, met daarin verhoogde sancties voor bepaalde manifestaties, meer controles en bepaalde maatregelen in verband met minderjarigen. Maar het is vooral één bepaalde maatregel die voor veel ophef zorgde in het linkse kamp, namelijk de zogenaamde remigratiepremie.
Geen advertenties meer?
Ingelogde abonnees steunen niet alleen een van de enige kritische en onafhankelijke media, maar zien ook geen vervelende advertenties. Abonneer je snel en eenvoudig en krijg meteen toegang tot vele duizenden exclusieve artikelen!
Maak hieronder je keuze voor het gewenste abonnement:
Liever ook op papier? Bekijk alle abonnementen!
Het doorlopend abonnement wordt automatisch verlengd voor steeds één maand.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een online abonnement van 3 maanden via een eenmalige betaling.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een eenmalige betaling en je zit een jaar goed.
Log hieronder in om dit bericht volledig te lezen. Ben je al ingelogd, kijk dan op je account of je nog een actief abonnement hebt.
De regering keert een premie uit, die tot 615 euro kan oplopen, aan advocaten die hun buitenlandse klanten overtuigen om vrijwillig het Italiaanse grondgebied te verlaten en naar het thuisland terug te keren.
De rechtse Italiaanse regering voorziet voor deze maatregel in 2026 een bedrag tot 246.000 euro, en tot 492.000 euro in de jaren 2027 en 2028. En nauw daarmee samenhangend kondigde Meloni nog een maatregel aan die allicht nog harder zal aankomen bij de pro-migratielobby: de staat wil gesubsidieerde rechtsbijstand die gebruikt wordt om uitzettingsbevelen onderuit te halen, schrappen. Wie zijn klant helpt om terug te keren naar het thuisland, krijgt een financieel steuntje in de rug. Wie probeert stokken in de wielen te steken, moet hiervoor niet langer rekenen op steun van de regering. Een klare boodschap.
Een druppel op een hete plaat?
Advocatenverenigingen, magistraten en de linkse oppositie roepen moord en brand. ‘Onmenselijke maatregelen’ heet het daar. Nochtans is de nood heel hoog in Italië. Opvangcentra voor migranten zitten overvol, gedwongen uitzettingen kosten handenvol geld en lopen vast in een juridische doolhof, en de akkoorden met Albanië werden door de Italiaanse Justitie geblokkeerd. De maatregelen van deze Italiaanse regering zijn even eenvoudig als logisch: als het zo moeilijk is om gedwongen uit te zetten, dan verhogen we de prikkels om vrijwillig te vertrekken.
Hoe deze maatregelen ook verder uitpakken, één vaststelling blijft overeind, een gênante vaststelling voor alle West-Europese regeringen: de juridische systemen, die werden gebouwd in een tijdsgewricht waarin massamigratie niet bestond, blijken structureel onbekwaam om de uitzettingsbesluiten uit te voeren.
Italiaans links reageert hysterisch op deze eerste kleine aanzetten tot een gebalanceerd migratiebeleid. Want het bedrag van 246.000 euro dat Meloni voor 2026 voorziet, is goed voor 400 bijkomende vrijwillige vertrekkers. Dit is een druppel op een hete plaat en betekent nog lang geen echte migratiebocht. Maar het is ten minste een eerste druppel.
Meer over asiel en migratie
Ik kan er nog steeds niet bij hoe mensen met het syndroom van Links niet begrijpen dat heel onze westerse beschaving eraan gaat als de invasie van gelukszoekers niet wordt omgekeerd.
Drie op vier Belgen stemmen op partijen die de omvolking in België en de EU ondersteunen. Zie: Arizona partijen + Liberalen, Groen en de PVDA in de oppositie.
Omvolking verwijst naar het idee dat de oorspronkelijke bevolking van een land of regio wordt vervangen door een nieuwe bevolkingsgroep, vaak in verband gebracht met migratie en demografische veranderingen.
Let wel: De Israël is de vrucht van een omvolkingbeleid in de 20 ste eeuw.
Lees eens het boek: de 12 zuilen van Israël van Mark Heirman.
Hopelijk hou je dan op met deze steeds wederkerende verachting van de joden.
Enerzijds zijn er de talloze joden in de diaspora die zich door Israël noch zionisme gebonden voelen. In gevaarlijke tijden zullen velen Israël en het zionisme helpen en steunen, maar verder gaat hun inzet niet.
Als puntje bij paaltje komt, blijven het burgers van de staat waarin ze leven.
Anderzijds zijn er veel joden in Israël die het zionisme wantrouwen (sic) of die in geen geval de zionistische standpunten aanvaarden (resic). Ze beschouwen zich
als Israëlische staatsburgers, dat wel, maar niet noodzakelijk als gelovige joden en evenmin als overtuigde zionisten (reresic).
Bron: de 12 zuilen van Israël door Mark Heirman.
Bedankt voor de tip Dirk. Ik beveel u sterk aan om op uw beurt het goed (!) boek te lezen.