De eeuwige strijder is niet meer. Mark Gabriëls overleed op 93-jarige leeftijd. Hij zette zich een heel leven lang in voor zijn Vlaamse idealen, tot op de laatste dag. U kent hem ongetwijfeld ook van de advertenties van het VNZ.
Geen advertenties meer?
Ingelogde abonnees steunen niet alleen een van de enige kritische en onafhankelijke media, maar zien ook geen vervelende advertenties. Abonneer je snel en eenvoudig en krijg meteen toegang tot vele duizenden exclusieve artikelen!
Maak hieronder je keuze voor het gewenste abonnement:
Liever ook op papier? Bekijk alle abonnementen!
Het doorlopend abonnement wordt automatisch verlengd voor steeds één maand.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een online abonnement van 3 maanden via een eenmalige betaling.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een eenmalige betaling en je zit een jaar goed.
Log hieronder in om dit bericht volledig te lezen. Ben je al ingelogd, kijk dan op je account of je nog een actief abonnement hebt.
Mark Gabriëls verwierf nationale bekendheid als uithangbord, woordvoerder en actieleider van de actie ‘Dilbeek, waar Vlamingen thuis zijn’. Die actie kwam er als reactie op de groeiende verfransingsdruk in Dilbeek. Ze breidde zich snel uit naar andere gemeenten in de Vlaamse Rand rond Brussel.
Mark Gabriëls vormde daarbij een tweespan met Herman Bryssinck. Die laatste bedacht de slogan en tal van acties errond, maar kon zich om beroepsredenen niet op het voorplan plaatsen. Hij zocht en vond in Mark Gabriëls de gepaste ‘trekker’ van de campagnes.
Van Lede naar Anderlecht
Gabriëls kwam uit een politiek nest. Zijn vader was burgemeester van Lede en provincieraadslid voor de Katholieke Partij. Zijn oom Geeraard van den Daele was havenschepen en burgemeester van Gent, en minister van Arbeid en Sociale Voorzorg.
In 1957 verhuisde Mark Gabriëls van Lede naar Anderlecht, waar hij algauw actief werd in het Vlaamse verenigingsleven. Door allerhande tegenwerking en pesterijen van Franstaligen werd hij met de dag Vlaamsgezinder.
In 1973 verhuisde hij naar Dilbeek. Ook daar liet hij zich opmerken door zijn inzet in het plaatselijke verenigingsleven, onder andere als voorzitter van de beheerraad van het plaatselijke zwembad. Ondertussen was hij beroepshalve – ook succesvol – actief als kaarsenfabrikant. Omdat de zes faciliteitengemeenten niet betrokken waren bij de actie ‘Waar Vlamingen thuis zijn’, werd een volgende campagne opgezet: ‘We houden van alle zes…’. Het was opnieuw Mark Gabriëls die contacten legde met gelijkgezinden uit de faciliteitengemeenten rond Brussel.
Uit beide acties ontstond in 1981 het sportieve evenement De Gordel. Ook ditmaal was Mark Gabriëls een van de drijvende krachten en de woordvoerder van de organisatie. Lezers van dit blad weten dat De Gordel zou uitgroeien tot een van de grootste sportieve evenementen, met tijdens een paar edities meer dan 100.000 deelnemers. Na 32 edities stopte De Gordel in 2012, om een jaar later verder te gaan als Gordelfestival.
Beklad
In juni jongstleden zat ik nog urenlang bij hem in de tuin in Dilbeek. We keuvelden over de Vlaamse Beweging, Vlaamse onafhankelijkheid en nog zoveel andere zaken. Want Mark Gabriëls vertelde graag over zijn verwezenlijkingen en zijn engagementen.
Meermaals nam hij het initiatief: als oprichter en voorzitter van de VVB-afdeling Dilbeek, als oprichter van Marnixring Asse en Marnixring Gaasbeek, enzovoort. Er kon geen Vlaamse bijeenkomst plaatsvinden of Mark Gabriëls tekende present.
En ja, toen hij bekend werd als voortrekker van ‘Waar Vlamingen thuis zijn’, kreeg hij met tegenkanting te maken. Zo was er die pater in West-Vlaanderen die geen kaarsen meer wilde aankopen bij Mark. En zijn huis in Dilbeek werd beklad met de slogan ‘Flamands dehors’. Bij Mark had dat allemaal net het omgekeerde effect. Zijn Vlaamse leeuwenvlag bleef elke dag aan de mast in zijn voortuin wapperen.
Ergernissen
Hij werd geëerd met de Visser-Neerlandiaprijs van het Algemeen-Nederlands Verbond. Die kreeg hij vanwege zijn inzet voor het behoud van het Nederlands en de Vlaamse cultuur in Brussel en de Rand. De laatste jaren zette hij zich nog dagelijks in om reclame te maken en leden te werven voor het VNZ.
Met de jaren namen ook zijn frustraties toe. Hij ergerde zich steeds meer aan de (te) brave Vlamingen, de weinig actieve Vlaamse Beweging, de Vlaamse onafhankelijkheid die er maar niet kwam, enzovoort. Hij kon zich daar behoorlijk over opwinden. “Met een onafgewerkte blijvende inzet voor een onafhankelijk Vlaanderen”, aldus zijn overlijdensbrief.
Dat alles werd nog eens mooi verwoord op de brief (naar de Nederlandse dichter R. Holst): “Ik zal de korenharen niet meer zien, noch binden de gouden schoven, maar doe mij in de oogst geloven waarvoor ik dien.” We nemen afscheid van deze grote meneer op zaterdag 3 oktober om 11 uur in de Sint-Martinuskerk te Lede. Vaarwel, goede vriend Mark, eeuwige strijder.
