Door de zwarte actrice Lupita Nyong’o te casten als Helena van Troje in zijn nieuwe film, verdeelt regisseur Christopher Nolan de wereld in twee kampen. Op die manier ontketent hij een schandaal dat hem geen windeieren zal leggen.
Geen advertenties meer?
Ingelogde abonnees steunen niet alleen een van de enige kritische en onafhankelijke media, maar zien ook geen vervelende advertenties. Abonneer je snel en eenvoudig en krijg meteen toegang tot vele duizenden exclusieve artikelen!
Maak hieronder je keuze voor het gewenste abonnement:
Liever ook op papier? Bekijk alle abonnementen!
Het doorlopend abonnement wordt automatisch verlengd voor steeds één maand.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een online abonnement van 3 maanden via een eenmalige betaling.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een eenmalige betaling en je zit een jaar goed.
Log hieronder in om dit bericht volledig te lezen. Ben je al ingelogd, kijk dan op je account of je nog een actief abonnement hebt.
Nolan, die zijn reputatie heeft opgebouwd op maniakale precisie en respect voor het bronmateriaal, weet precies wat hij doet, schrijft Drieu Godefridi. Door Homerus’ beschrijving van Helena met de voeten te treden ten gunste van een ‘inclusieve’ cast, trakteert hij zichzelf op een gratis mediacampagne.
Boycots
De sociale media staan in vuur en vlam, boycots zijn aan de orde van de dag. Precies wat nodig was om van een dure blockbuster een evenement te maken. Hollywood is in verval, en dus is alles geoorloofd zodra het erop aankomt de investering terug te verdienen.
De precedenten spreken boekdelen. Bridgerton castte een zwarte actrice als de historisch blanke koningin Charlotte en werd een wereldwijd succes. De controverse diende als brandstof. Omgekeerd werd Netflix’ Queen Cleopatra een daverend fiasco — de Egyptische regering sprak van “flagrante vervalsing”. Het verschil? Cleopatra wilde uitdrukkelijk een politiek instrument zijn, een fout die Nolan bewust vermijdt.
Critici wijzen op wat zij een systematische dubbele moraal noemen. Elke niet-westerse cultuur verdient het om beschermd te worden tegen de zogenaamde koloniale blik, maar de westerse cultuur mag naar believen worden herschreven. Homerus beschrijft Helena met precieze epitheta: “met witte armen”, met goudkleurig haar — een Achaeïsch schoonheidsideaal. Oud DNA bevestigt dat er in de Myceense wereld geen genetische instroom was vanuit Sub-Sahara-Afrika. Het debat raakt zo aan de kern: waar eindigt creatieve vrijheid en begint geschiedvervalsing?
Het volledige artikel over de nieuwe film van Christopher Nolan leest u hier:
Mijn bompa (°1878 +1976) zei altijd: noem nooit je tegenstander bij naam, dat levert hem alleen maaar stemmen op.
Deze stunt gewoon negeren, niet over praten, niet naar toe gaan. Elk verontwaardigde kreet levert de film reclame. Negeren doet het meest pijn.