Een verhit televisiedebat in De Afspraak over vrouwonveiligheid is uitgemond in een botsing van culturen. Columnist Jurgen Ceder vraagt zich af waarom niemand de kern van het probleem durft te benoemen. “De problemen waar El Ahmadi over klaagt zijn slechts in beperkte mate het werk van blanke mannen als Schols”, analyseert hij.
Geen advertenties meer?
Ingelogde abonnees steunen niet alleen een van de enige kritische en onafhankelijke media, maar zien ook geen vervelende advertenties. Abonneer je snel en eenvoudig en krijg meteen toegang tot vele duizenden exclusieve artikelen!
Maak hieronder je keuze voor het gewenste abonnement:
Liever ook op papier? Bekijk alle abonnementen!
Het doorlopend abonnement wordt automatisch verlengd voor steeds één maand.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een online abonnement van 3 maanden via een eenmalige betaling.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een eenmalige betaling en je zit een jaar goed.
Log hieronder in om dit bericht volledig te lezen. Ben je al ingelogd, kijk dan op je account of je nog een actief abonnement hebt.
Het debat in De Afspraak ging over de veiligheid van vrouwen in de publieke ruimte. Comédienne Soundos El Ahmadi, die met haar theatervoorstelling ‘Witte Ruis’ door Vlaanderen trekt, nam geen blad voor de mond. Bart Schols probeerde haar bewering over toenemende onveiligheid af te zwakken door te verwijzen naar vriendinnen die dat overdreven vinden. Daarop werd El Ahmadi boos: “Gaan wij nu een discussie voeren over vrouwonveiligheid? Jij bent een man. Jij hebt wel lef!” Na de uitzending excuseerde Schols zich: “Ik besef nu dat je je als witte man niet in elke discussie kan mengen.”
De stilte rond culturele oorzaken
Het interessantste woord in zijn uitspraak is volgens Ceder niet ‘man’, maar ‘witte’. Het idee erachter gaat naar de kern van wat woke is: Schols zou tweemaal een verdrukker zijn, als man en als autochtoon. De columnist noemt het absurd. “De problemen waar El Ahmadi over klaagt zijn slechts in beperkte mate het werk van blanke mannen als Schols.” De westerse beschaving heeft mannen systematisch afgeleerd toe te geven aan bepaalde impulsen, terwijl we diezelfde inspanning niet kunnen verwachten van alle culturen die we importeren.
El Ahmadi zegt zich niet te baseren op een gevoel, maar op cijfers. Welke cijfers precies? Dat is het nu net. Opvallend voor een probleem dat zoveel mensen beroert, wordt er vrijwel geen onderzoek gedaan naar het profiel van de daders. Wat is hun nationaliteit, hun afkomst, hun geloof? Ceder herinnert aan de massale aanrandingen tijdens de jaarwisseling van 2015-2016 in Keulen: “Is er iemand die gelooft dat dit het werk had kunnen zijn van autochtone Duitsers?”
De columnist besluit scherp. El Ahmadi’s uitlatingen zullen in niets bijdragen aan een grotere veiligheid van vrouwen, zolang ze niet bereid is het over de culturele oorzaken te hebben. “Zou het bevestigen van een verband tussen immigratie en seksuele misdrijven stigmatiserend zijn voor vreemdelingen?” Niet meer dan dat hij zich als man gestigmatiseerd voelt bij statistieken over mannelijke daders. Dat is een harde waarheid, waar hij zich niet persoonlijk door aangesproken voelt. Wie de daders indekt, is medeplichtig.
