Bijna een eeuw na de bloedige burgeroorlog die een half miljoen levens kostte, zijn de politieke breuklijnen in Spanje opnieuw opengebarsten. De polarisatie bereikt niveaus die sinds de overgang naar de democratie nauwelijks meer zijn waargenomen. Herhaalt het land de fouten die in de jaren dertig tot chaos hebben geleid? Dat is de vraag die PAL-opiniemaker Drieu Godefridi zich stelt.
Geen advertenties meer?
Ingelogde abonnees steunen niet alleen een van de enige kritische en onafhankelijke media, maar zien ook geen vervelende advertenties. Abonneer je snel en eenvoudig en krijg meteen toegang tot vele duizenden exclusieve artikelen!
Maak hieronder je keuze voor het gewenste abonnement:
Liever ook op papier? Bekijk alle abonnementen!
Het doorlopend abonnement wordt automatisch verlengd voor steeds één maand.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een online abonnement van 3 maanden via een eenmalige betaling.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een eenmalige betaling en je zit een jaar goed.
Log hieronder in om dit bericht volledig te lezen. Ben je al ingelogd, kijk dan op je account of je nog een actief abonnement hebt.
De Spaanse Burgeroorlog (1936–1939) blijft een gapende wond in het collectieve geheugen van links. Voor de republikeinen was de nederlaag tegen de franquistische troepen niet louter militair van aard: zij werd ervaren als de brute vernietiging van een project van radicale sociale transformatie. Deze historische wrok is van generatie op generatie doorgegeven, als een daad van geloof. Zij voedt een manicheïstische kijk op de werkelijkheid. Vandaag, onder de regering van Pedro Sánchez en zijn coalitie PSOE–Sumar, komt deze wrok opnieuw naar boven in de vorm van permanent historisch revisionisme.
Een ideologisch weeshuis
De Iberische linkerzijde radicaliseert des te sterker omdat zij geen ideeën meer heeft. Het marxisme heeft al zijn geloofwaardigheid verloren na de implosie van de Sovjet-Unie. Zonder deze doctrinaire basis beschikt links niet langer over een kompas. De PSOE is afgedreven naar een strategie van louter politiek overleven en sloot allianties met extremistische formaties en separatistische bewegingen. Bij gebrek aan een structurerend project wordt radicaliteit een middel om legitimiteit te verwerven.
Ondertussen stapelen de corruptieschandalen zich op rond het regime-Sánchez. De zaak-Koldo-Ábalos betreft onregelmatige overheidscontracten voor honderden miljoenen euro’s. Voormalig minister José Luis Ábalos zit in voorlopige hechtenis. Ook de echtgenote en broer van de premier worden vervolgd. Het bewijsmateriaal maakt het regime-Sánchez mogelijk het meest corrupte van Europa.
Het hoogtepunt van deze vlucht naar voren is het decreet van januari 2026, dat tussen de vijfhonderdduizend en een miljoen illegale migranten regulariseert. Sánchez, verzwakt in het parlement en geconfronteerd met een kritische rechterlijke macht, steunt op extreemlinks om te overleven. Zoals Military Strategy Magazine benadrukt, vormt het gevoel van collectieve achteruitgang een krachtige katalysator voor burgeroorlogen. Spanje vertoont vandaag verontrustende symptomen in die richting.
