Probeer nooit te voorspellen wat Trump zal doen. Je artikel kan door de feiten achterhaald zijn voordat het gepubliceerd is. Maar voortbouwend op wat hij in het verleden heeft gedaan, kan men een aantal denkpatronen zien, die duidelijk maken wat Trump niet begrijpt over de mechanismen van oorlog en wat wel.
Geen advertenties meer?
Ingelogde abonnees steunen niet alleen een van de enige kritische en onafhankelijke media, maar zien ook geen vervelende advertenties. Abonneer je snel en eenvoudig en krijg meteen toegang tot vele duizenden exclusieve artikelen!
Maak hieronder je keuze voor het gewenste abonnement:
Liever ook op papier? Bekijk alle abonnementen!
Het doorlopend abonnement wordt automatisch verlengd voor steeds één maand.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een online abonnement van 3 maanden via een eenmalige betaling.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een eenmalige betaling en je zit een jaar goed.
Log hieronder in om dit bericht volledig te lezen. Ben je al ingelogd, kijk dan op je account of je nog een actief abonnement hebt.
Om met het laatste te beginnen: veel westerse landen en ook vele Amerikaanse presidenten wilden niet meer onder ogen zien dat militaire macht nutteloos is, zelfs als afschrikking, als je vijanden geloven dat je ze toch niet zal durven gebruiken. Als Hitler had geweten dat de Britten en de Fransen hem écht de oorlog gingen verklaren als hij Polen binnenviel, zou hij er misschien nooit aan begonnen zijn. Idem dito voor Saddam Hoesseins bezetting van Koeweit en Poetins invasie in Oekraïne. Die laatste is door het Westen niet beantwoord met oorlogsverklaringen, maar toch met een reactie die hij niet had voorzien.
In dat opzicht heeft Trump enkele schitterende demonstraties van realpolitik gegeven met de aanval op de Syrische luchtmachtbasis Shayrat in 2017, na de zoveelste gasaanval door het Assad-regime, met het bombarderen van de Iraanse ondergrondse installaties in Fordoz (juni 2025) en de onthoofding van het terreur- en drugsregime in Venezuela (januari 2026). Een tweede les is dat je je niet moet houden aan verdragen die je tegenstanders ook niet respecteren. Als Rusland en Iran met hun schaduwvloten een farce maken van het internationale maritieme recht, dan moet je je daar niet door gebonden voelen en mag je hun schepen enteren of in beslag nemen. Verdragen zijn maar zinvol, zolang ze wederzijds nageleefd worden. Als de vijand giftgas gebruikt, geef hem dan van hetzelfde laken een broek, ook al is dat tegen alle verdragen. Wat natuurlijk niet betekent dat men zijn nutteloze wreedheden moet imiteren. Maar je mag hem géén militair voordeel gunnen doordat hij een verdrag niet naleeft en jij wel.
Gedwongen vrede
Maar de mechanismen van oorlog die Trump niet begrijpt, maken zijn realpolitieke zwaard soms heel bot en dat blijkt ook uit de drie positieve voorbeelden hierboven. Het waren allemaal acties van één klap, zonder opvolging. Trump gelooft dat oorlogen zo beslecht kunnen worden, maar zoiets is in heel de militaire geschiedenis nog nooit gebeurd. Om de Iraniërs echt hun militaire tanden uit te trekken, had er een systematische campagne van luchtaanvallen moeten volgen op hun ballistische raketten en op hun oorlogsindustrie voor de productie van zulke raketten, en van de drones die nu bij duizenden aan Rusland geleverd worden voor hun aanvallen op Oekraïne en misschien binnenkort ook op Israël en de Amerikaanse schepen in de regio.
Trumps tweede obsessie ligt in zijn geloof in gedwongen huwelijken tussen partners die elkaar haten. Ik bedoel natuurlijk zijn afgedwongen vredesverdragen. Ja, met een mengeling van chantage en financiële beloften kun je de Israël en Hamas, Cambodja en Thaïland, Israël en Iran, Rwanda en Congo… dwingen een ‘vredesakkoord’ te sluiten. Ik zeg niet dat ál die akkoorden zinloos waren, maar als men de dieperliggende oorzaken van die conflicten niet oplost – en soms zijn die gewoon onoplosbaar –, dan is het maar een kwestie van tijd voor ze weer oplaaien. Hamas moet uitgeroeid worden, zo letterlijk mogelijk, zowel in Gaza als in Judea en Samaria, en in Iran moet een ‘regime change’ komen. Al de rest is ‘Kurieren am Symptom’.
Te rationeel
Trump ziet de problemen van oorlog en vrede te rationeel en te economisch. Als beide partijen er economisch beter van worden, dan zullen ze toch wel inzien dat een vredesverdrag een betere optie is dan de zoveelste oorlog? Zakenmannen denken zo. Veel Europeanen ook. Maar oorlogen worden niet om zulke rationele redenen uitgevochten. Daarachter gaat bijna altijd ook een irrationeel kluwen schuil van haat, revanchisme, religieus of ideologisch fanatisme en gekrenkte trots bij de agressoren, met als reactie daarop de angst bij de slachtoffers, die ook soms tot irrationele reacties leidt.
Als Trump niet had vastgezeten in zijn dubbele obsessie van ‘snelle overwinningen en snelle vredes’, had hij samen met Israël het Iraanse regime al in 2025 terug naar de 19de eeuw kunnen bombarderen, toen er nog geen atoomwapens, drones en of ballistische raketten bestonden. Hopelijk heeft hij intussen zijn les geleerd.
Dit artikel zit vol neocon clichés en achterhaalde strategieën. Militaire inmenging brengt helemaal
niets positiefs. George W. Bush heeft Afghanistan en Irak “back to the Stone Age” gebombardeerd, maar dit heeft de wereld niet veiliger of democratischer gemaakt. Integendeel, Europa werd overspoeld door migranten en het Jihadisme is vandaag nog levend en wel. Trump is misschien een ongeleid projectiel op heel wat vlakken, maar hij heeft gelijk dat “een goede deal” op termijn misschien meer opbrengt dan wapengeweld.