De voorbije dagen waren politici druk bezig hun mening te profileren over de oorlog tussen enerzijds Israël en de VS, en anderzijds Iran, wellicht hopend om hier electoraal te scoren. De geschiedenis leert echter dat zo’n internationaal thema op binnenlands vlak zelden iets opbrengt. Tenzij het over een gevoelig thema als een nieuwe migratiegolf gaat.
Geen advertenties meer?
Ingelogde abonnees steunen niet alleen een van de enige kritische en onafhankelijke media, maar zien ook geen vervelende advertenties. Abonneer je snel en eenvoudig en krijg meteen toegang tot vele duizenden exclusieve artikelen!
Maak hieronder je keuze voor het gewenste abonnement:
Liever ook op papier? Bekijk alle abonnementen!
Het doorlopend abonnement wordt automatisch verlengd voor steeds één maand.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een online abonnement van 3 maanden via een eenmalige betaling.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een eenmalige betaling en je zit een jaar goed.
Log hieronder in om dit bericht volledig te lezen. Ben je al ingelogd, kijk dan op je account of je nog een actief abonnement hebt.
“Ik ben historicus, geen hystericus.” Eerste minister Bart De Wever (N-VA) heeft een patent op ‘bon mots’, zoals ze in het Frans zeggen. Tijdens het plenaire Kamerdebat van vorige donderdag had hij echter in zijn repliek meer dan gelijk. Verschillende politici probeerden elkaar te overdonderen met ofwel het veroordelen van de Amerikaans-Israëlische aanval op Iran, ofwel schaarden ze zich enthousiast achter Uncle Sam.
Gesticulerende Magnette
Het was in het parlement en in de media een vreemde vertoning. PS-voorzitter Paul Magnette (PS) ging vol op het orgel terwijl hij wild gesticuleerde. “Geen steun aan Trump, geen wapens voor die oorlog. Zoals de Spaanse premier Pedro Sánchez doet.” De nochtans steeds onpopulairder wordende regeringsleider in Spanje blijft dé referentie voor links. MR-voorzitter Georges-Louis Bouchez kon niets anders dan repliceren en er volgde een zoveelste liefdesverklaring aan Donald Trump. Niet onterecht wordt de Franstalige liberaal in een cartoon van Erik Meynen in Het Laatste Nieuws steevast geportretteerd met een rode MAGA-pet op.
Bij de Vlaamse socialisten werd ondertussen het bondgenootschap de facto opgeheven. Voor minister Frank Vandenbroucke (Vooruit) zijn de Amerikanen geen bondgenoten meer. En CD&V was verontwaardigd over de schending van het internationaal recht. Sammy Mahdi (CD&V), hopeloos op zoek naar aandacht, stuurde verschillende parlementsleden het veld in om dit te benadrukken. Els Van Hoof bijvoorbeeld. Wat leidde tot een discussie met N-VA-kamerlid Darya Safai. De vraag is of die profileringsdrang niet zinloos is en een averechts effect ressorteert.
Geen buitenlandse conflicten importeren
Nemen we Darya Safai. Deze dame van Iraanse afkomst verklaart dat ze bereid is om zich in haar land van oorsprong verkiesbaar te stellen na een regimewissel. Los van de zeer beperkte kans dat er ooit een democratisch parlementair systeem in Iran komt: hier preekt de N-VA’ster tegen de eigen parochie. Jarenlang zijn de Vlaams-nationalisten tegenstander geweest van het importeren van buitenlandse conflicten naar België en Vlaanderen. Met Iran doet men het wel.
Ten tweede is de partij altijd een groot voorstander geweest van de integratie – om niet te zeggen: de assimilatie – van nieuwkomers. Zo’n profilering rond Iran en een quasi eed van trouw aan het land van geboorte spreekt dit tegen.
Rakettencrisis en wapenleveringen hielpen links niet
Bij de Vlaamse socialisten hebben ze dan weer geen lessen getrokken uit de geschiedenis. Uitgerekend Frank Vandenbroucke zou het moeten weten: buitenlandse conflicten hebben weinig impact op de nationale politiek, toch voor hen. Keren we even terug naar 1991 toen de regering Martens VIII viel over de wapenleveringen aan Saoedi-Arabië. De Volksunie en de SP zegden neen; Vandenbroucke was toen partijvoorzitter. De regering viel, maar de PS die bij monde van Philippe Moureaux dreigde met een ‘institutionele atoombom’ (het eenzijdig door Wallonië toekennen van de exportvergunningen), haalde wel zijn slag thuis. De SP en de Volksunie kregen bij de volgende verkiezingen van 24 november 1991 een pak slaag.
Verder in de tijd was er de rakettencrisis in de jaren 1980. SP-voorzitter Karel Van Miert kon er maar niet over zwijgen, maar electoraal bracht het weinig zoden aan de dijk. En de raketten werden toch geleverd. Neen, links vergist zich als het denkt rond buitenlandse thema’s extra kiezers aan te trekken.
Idem voor Paul Magnette wiens gefulmineer averechts dreigt uit te draaien. Kiezers verkiezen het origineel boven de kopie. Wel, de PS probeert inzake buitenlandse beleid de extreemlinkse PVDA voorbij te steken. Maar echte anti-Amerikaanse kiezers zullen altijd Raoul Hedebouw verkiezen boven een Paul Magnette.
Sam van Rooy (Vlaams Belang): "Netanyahu en Trump zijn de Churchills van onze tijd"@SamvanRooy1 pic.twitter.com/Tcjtxq74AP
— PAL NWS (@PALNWS) March 7, 2026
Vlaams Belang pakt het slimmer aan
Georges-Louis Bouchez (MR) heeft inhoudelijk gelijk dat hij niet begrijpt waarom westerlingen ter linkerzijde constant kritiek uiten op het… Westen. Hij zei het vorige week nog voor de camera’s van PAL.be. Maar hij geeft wel een cadeau aan zijn tegenstanders door weinig kritisch te zijn voor het trumpisme. Inhoudelijk mag Bouchez argumenten hebben, hij mag niet vergeten dat de publieke opinie in Franstalig België een stuk linkser is dan de Vlaamse.
Eigenlijk is het nog het Vlaams Belang dat in heel dit debat de zenuwen onder controle houdt. Bij de partij van Tom Van Grieken geen zinloze profileringsdrang, al deed Kamerlid Sam van Rooy wel enkele opvallende uitspraken bij PAL.
Er was de vergelijking die Tom Van Grieken op De Afspraak op vrijdag maakte tussen de manier waarop toeristen uit Dubai en de Golfstaten op eigen houtje moesten terugkeren, terwijl de vroegere regeringen in het verleden familieleden van Syriëstrijders liet overkomen. En dan werd er nog niet gesproken over de recente charters naar Oostende van familieleden van Gazanen: iets wat bijna in het geniep gebeurde. Ze landen hier op de luchthaven, waarna ze in het kader van gezinshereniging over heel Europa uitzwermen.
Zo komen we bij de essentie van wat ons in deze oorlog echt aanbelangt: in welke mate leidt dit conflict tot een nieuwe migratiegolf? Het was zo na de aanslagen van 11 september 2001 en de oorlog in Afghanistan. Idem met de Amerikaanse inval in Irak in 2003. De val van Khadaffi in Libië heeft van Noord-Afrika een uitvalsbasis voor migratie naar Europa gemaakt. De migratiecrisis van 2015 is niemand vergeten. Volgt straks een zoveelste schok met miljoenen vluchtelingen? Dat is een vraag die de politici zich moeten stellen. Besturen is vooruitkijken. Niemand doet het, behalve het Vlaams Belang. Of gaat de N-VA plots het migratievraagstuk ontdekken wanneer het te laat is? Zoals met Marrakesh in 2018-19 en de partij er electoraal nu voordeel uithaalde? Politici trekken duidelijk te weinig lessen uit de geschiedenis. Ook uit de recente geschiedenis.
Meer over de federale regering
