We klagen snel, kijken massaal naar de overheid en verwachten kant-en-klare oplossingen. Maar gedragen we ons op die manier niet te veel als veeleisende consumenten die de Wetstraat verwarren met de klantenservice van bol.com? Auteur en ondernemer Julien De Wit (26) houdt ons in zijn nieuwste boek De Comeback Code (en in een uitvoerig interview met ‘t Pallieterke) een ongemakkelijke spiegel voor.
Geen advertenties meer?
Ingelogde abonnees steunen niet alleen een van de enige kritische en onafhankelijke media, maar zien ook geen vervelende advertenties. Abonneer je snel en eenvoudig en krijg meteen toegang tot vele duizenden exclusieve artikelen!
Maak hieronder je keuze voor het gewenste abonnement:
Liever ook op papier? Bekijk alle abonnementen!
Het doorlopend abonnement wordt automatisch verlengd voor steeds één maand.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een online abonnement van 3 maanden via een eenmalige betaling.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een eenmalige betaling en je zit een jaar goed.
Log hieronder in om dit bericht volledig te lezen. Ben je al ingelogd, kijk dan op je account of je nog een actief abonnement hebt.
Volgens De Wit kampen we met een collectieve vorm van ‘aangeleerde hulpeloosheid’. Door het doorschietende individualisme zijn we de kunst van de persoonlijke en maatschappelijke verantwoordelijkheid verleerd. “Mensen hebben een heel consumptieve visie op de overheid”, zegt hij. “Ze beschouwen het parlement haast als een soort klantendienst van bol.com: als iets niet volledig conform geleverd is, kunnen ze erover klagen. Maar zo werkt een democratie natuurlijk niet.” Een democratie is volgens hem een georganiseerd meningsconflict, waarin maximale tevredenheid per definitie onmogelijk is.
Van crisis naar comeback
De sleutel tot een veerkrachtige samenleving ligt niet alleen bij de overheid, maar ook bij onszelf. De Wit onderscheidt in het boek drie niveaus — het individuele, het organisatorische en het maatschappelijke — die onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn.
Daarom pleit De Wit ervoor dat niet alleen politici, maar ook burgers en bedrijven, hun verantwoordelijkheid opnemen. Niet door pasklare antwoorden te verwachten, maar door zelf het verschil te maken.
Opvallend is zijn kritiek op het maatschappelijke debat. Problemen worden vandaag uitvoerig benoemd, maar concrete oplossingen blijven uit, stelt De Wit vast.
“Ook het grotere verhaal ontbreekt vandaag vaak”, stelt hij. De grote ideologische, religieuze en sociaaleconomische verhalen zijn uitgehold of staan onder druk. De ruimte die daardoor ontstaat, wordt ingevuld door polariserende, exclusieve verhalen.
