In de sciencefiction is dit thema stokoud: een menselijke ruimtevaarder ontmoet een alien, kan contact met hem maken en samen redden ze de wereld. Maar in deze film krijgt dit een originele, menselijke en wetenschappelijk onderbouwde invulling. En de alien Rocky is tenminste geen gecamoufleerde mens. Hij is echt vreemd en anders.
Geen advertenties meer?
Ingelogde abonnees steunen niet alleen een van de enige kritische en onafhankelijke media, maar zien ook geen vervelende advertenties. Abonneer je snel en eenvoudig en krijg meteen toegang tot vele duizenden exclusieve artikelen!
Maak hieronder je keuze voor het gewenste abonnement:
Liever ook op papier? Bekijk alle abonnementen!
Het doorlopend abonnement wordt automatisch verlengd voor steeds één maand.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een online abonnement van 3 maanden via een eenmalige betaling.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een eenmalige betaling en je zit een jaar goed.
Log hieronder in om dit bericht volledig te lezen. Ben je al ingelogd, kijk dan op je account of je nog een actief abonnement hebt.
Een ‘Hail Mary’ is natuurlijk een ‘weesgegroetje’. Zelfs nu nog ontdekken verstokte atheïsten in levensgevaarlijke situaties soms dat hun ongeloof toch niet zo diepgeworteld is als zij wel dachten en bidden zij in paniek een weesgegroet. Als ze zich tenminste de woorden nog herinneren uit hun kindertijd.
In de film wordt die uitdrukking gebruikt voor wat de Duitsers een ‘Himmelsfartskommando’ noemen, een zelfmoordcommando dus. ‘Project Hail Mary’ in de film is zo’n missie. Het is een verfilming van het gelijknamige SF-boek van Andy Weir, de auteur van ‘The Martian’ dat in 2015 schitterend verfilmd werd door Ridley Scott. ‘Project Hail Mary’ is verfilmd door het regisseursduo Phil Lord en Christopher Miller, maar wel met dezelfde scenarioschrijver Drew Goddard van ‘The Martian’. Dat is een aanbeveling. Dat de hoofdrol wordt vertolkt door Ryan Gosling uit de ‘Barbie’-film is geen aanbeveling. Maar dit keer stijgt hij lichtjaren ver boven dat niveau uit. De in de DDR geboren internationale ambtenaar Eva Stratt speelt een belangrijke secundaire rol die wordt vertolkt door Sandra Hüller. Zij heeft inderdaad een onnavolgbare, typische DDR-kop… en ze gedraagt zich even meedogenloos.
Ontwaken
In de openingsscène ontwaakt een verwarde man met een verwilderde baard en haren in een machine waarin patiënten in kunstmatige coma worden gehouden. Hij weet niet wie hij is. Hij weet niet waar hij is. Hij hoort alleen computerstemmen. Hij rukt zich los van de draden, infusen en beademingsapparaat – onder luid protest van de computers – en dwaalt doorheen een technologische nachtmerrie van computers en beeldschermen.
Pas dan ontdekt hij dat hij in een ruimteschip is en dat de twee andere bemanningsleden in hun kunstmatige coma zijn gestorven… Hij is alleen tussen de sterren, twaalf lichtjaren ver van de aarde en hij zal nooit meer terug naar huis kunnen… Maar waarom is hij hier?
Project Hail Mary
Sterreneters
In een flashback krijgen we het antwoord. Jaren geleden was Ryland Grace nog een briljante, maar mislukte wetenschapper die al zijn ambities had laten varen en zijn toevlucht had gevonden in het onderwijs. Maar nu blijkt dat zijn als onjuist gedoodverfde wetenschappelijke ‘mislukte’ theorie over de mogelijkheid van buitenaards leven zonder water toch juist zou zijn en kunnen toegepast worden om de eencellige wezens te bestrijden die astrofagen worden genoemd, letterlijk: sterreneters. Zij zijn bestand tegen ongelooflijk hoge temperaturen en zij vreten niet alleen langzaam de zon aan, zodat haar straling snel verzwakt, maar ook alle andere sterren, behalve Tau Ceti.
Om te ontdekken waarom Tau Ceti niet aangetast is en alle andere sterren wel, moet er een ruimteschip naartoe gestuurd worden om dat te ontdekken en een mogelijke remedie te vinden. Er is één klein probleempje: Tau Ceti ligt op bijna twaalf lichtjaren afstand. Veel te ver om levende astronauten heen en terug te sturen… Ook de andere onopgeloste vragen in het verhaal worden zo geleidelijk onthuld met zulke flashbacks. Zoals de vraag ‘Waarom sturen ze een leraar op een missie in de ruimte?’ De film geeft het gedeeltelijke antwoord. Het boek het volledige. Wie het boek niet gelezen hebt, blijft zitten met de vraag of de laatste episode aan de oever van een oceaan echt is of slechts een virtuele wereld. Maar ze is echt.
(Lees verder onder video)
Het is een hele prestatie dat de wetenschapper Ryland en de alien-ingenieur over alle biologische, culturele en taalkundige verschillen heen genoeg met elkaar leren communiceren om een gezamenlijk wetenschappelijk project op poten te zetten om de astrofagen te kunnen bestrijden. In de film gaat dat te snel om echt geloofwaardig te zijn. In het boek wordt dat leerproces langzamer opgebouwd. Een recensent dreef de spot met de ‘valse sentimentaliteit’ tussen Ryland en Rocky. Maar Ryland is jarenlang alleen geweest. Natuurlijk reageert hij overdreven emotioneel nu hij eindelijk weer met iemand kan praten. Die ‘sentimentele’ band met de alien brengt Ryland ertoe voor het eerst in zijn leven uit vrije wil een heroïsche daad van zelfopoffering te stellen en niet meer de egocentrische loser te zijn die hij altijd was.
Meer filmrecensies
Ik ben benieuwd, hunker naar goede sf films.