Nu de historische (lokale) verkiezingen in het Verenigd Koninkrijk achter de rug zijn, en het stof gaan liggen is, is het tijd om aandacht te besteden aan een aspect dat in mediacommentaren achterwege bleef: de opmars van de etnische stem in het ganse verhaal.
Geen advertenties meer?
Ingelogde abonnees steunen niet alleen een van de enige kritische en onafhankelijke media, maar zien ook geen vervelende advertenties. Abonneer je snel en eenvoudig en krijg meteen toegang tot vele duizenden exclusieve artikelen!
Maak hieronder je keuze voor het gewenste abonnement:
Liever ook op papier? Bekijk alle abonnementen!
Het doorlopend abonnement wordt automatisch verlengd voor steeds één maand.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een online abonnement van 3 maanden via een eenmalige betaling.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een eenmalige betaling en je zit een jaar goed.
Log hieronder in om dit bericht volledig te lezen. Ben je al ingelogd, kijk dan op je account of je nog een actief abonnement hebt.
Richard North, een politiek onderzoeker, analyseerde de resultaten van Bradford, een oude industriële stad in het noorden van Engeland, lange tijd een klassiek Labour-bastion. De stad, die ruim 500.000 inwoners telt, veranderde snel en grondig door een massale migratie van Pakistani.
Labour, die de gemeenteraad van Bradford gedurende 12 jaar domineerde, is in elkaar gezakt. UK Reform werd in één klap de grootste partij, met 29 zetels. De Conservatieven konden 18 zetels bezetten, daarna kwamen Green en zogenaamd onafhankelijke kandidaten met een lijst Your Bradford Independant Group, die één ding gemeen hadden: hun Pakistaanse afkomst – en die lijst haalde 13 zetels.
Richard North stelde vast dat in de wijken die demografisch gedomineerd worden door (islamitische) Pakistani, de etnische stem absoluut was, wat ook de politieke etiketten waren. In de wijk City waren 14 van de 18 kandidaten Pakistani. De 12 met de meeste stemmen waren allen Pakistani. Blanke kandidaten, inbegrepen die van Reform UK, haalden in deze wijk amper 1 procent.
Post-etnische democratie?
Hetzelfde fenomeen stelde onderzoeker North vast in Manningham, dat door sommige inwoners nu al, ironisch, ‘Mecca Central’ wordt genoemd. Op de 16 kandidaten ook daar 9 van dezelfde Pakistaanse herkomst, en onder die 9 waren er 8 die de meeste stemmen haalden van de ganse lijst. Ook hier haalden blanke kandidaten onbenullige percentages.
Richard North merkt op dat de etnische stem (die we ook al decennia aan het werk zien in Brussel) niet enkel te zien is bij de migratiebevolkingen in het Verenigd Koninkrijk. Ook autochtone Britten beginnen als één blok te reageren, vanuit een verdedigingsmodus. Reform UK deed het bijzonder goed in grensstreken, zones die in meerderheid nog uit Britten bestaan, maar die wel te maken hebben met migratiedruk en islamisering. In de wijken Wibsey en Odsal, bijvoorbeeld, werden Labour-raadsleden, van Pakistaanse herkomst, vervangen door raadsleden van Reform.
Richard North vernietigt met zijn onderzoek de fictie van een harmonieus en multicultureel VK. De toestand in Bradford vatte hij immers zo samen: “Er is geen links-rechtstegenstelling meer in Bradford. Er zijn slechts blanke Britten tegen de Pakistaanse diaspora”.
De grote liberale en sociaaldemocratische denkers en politici hebben ons veel uit te leggen: hadden ze niet beloofd dat de multiculturele samenleving zou zorgen voor een post-etnische democratie? Niet de afkomst is belangrijk, maar de toekomst, weet u nog?
Meer over asiel en migratie
