Op woensdag 10 juni 2026 gingen Jean-Marie Dedecker en Georges-Louis Bouchez in debat over het liberalisme in Vlaanderen. Tot mijn verbazing hoorde ik de MR-voorzitter pleidooien houden die Jean-Marie Dedecker twintig jaar geleden al neerschreef in zijn magnum opus Rechts voor de Raap. Ik moest even in mijn arm knijpen omdat een onbehagelijk gevoel me overviel. Is er dan werkelijk niets veranderd?
Geen advertenties meer?
Ingelogde abonnees steunen niet alleen een van de enige kritische en onafhankelijke media, maar zien ook geen vervelende advertenties. Abonneer je snel en eenvoudig en krijg meteen toegang tot vele duizenden exclusieve artikelen!
Maak hieronder je keuze voor het gewenste abonnement:
Liever ook op papier? Bekijk alle abonnementen!
Het doorlopend abonnement wordt automatisch verlengd voor steeds één maand.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een online abonnement van 3 maanden via een eenmalige betaling.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een eenmalige betaling en je zit een jaar goed.
Log hieronder in om dit bericht volledig te lezen. Ben je al ingelogd, kijk dan op je account of je nog een actief abonnement hebt.
Het boek dat in 2006 verscheen werd een politieke bestseller, geschreven in een tijd dat ook ik nog geloofde dat gezond verstand een plaats had in de Wetstraat. Helaas! Gezond Verstand verdwijnt bij het binnenstappen van de zestien.
Het boek was een frontale aanval op de Belgische stilstandsmachine. Het schetste een overheid die als een wurgplant rond elke burger groeit, een verstikkende regelneverij, politieke correctheid als muilkorf, verzuiling als verdienmodel, cliëntelisme als staatsgodsdienst, een falend migratiebeleid, een sociale zekerheid die meer hangmat dan vangnet is, fiscale plunderingen en een communautaire blokkering die Vlaanderen gijzelt.
Dedeckers boodschap was eenvoudig. Meer vrijheid en verantwoordelijkheid, minder overheid, minder belastingen, meer directe democratie, meer vrije meningsuiting en last but not least minder betutteling.
Politieke correctheid
De maatschappelijke boodschap in ‘Rechts voor de Raap’ werd later de essentie van het programma van Lijst Dedecker. Het werd nadien schaamteloos gekopieerd door N-VA, die er in 2014 een historische verkiezingsoverwinning van 31,88 procent mee behaalde. Twintig jaar later stel ik mij de eenvoudige vraag, wat is er veranderd? Van de 46 grote maatschappelijke en politieke aanklachten die Dedecker toen formuleerde, zijn er nauwelijks enkele verbeterd of uitgevoerd. De overgrote meerderheid bleef ongewijzigd of werd zelfs slechter.
De politieke correctheid regeert nog steeds als een ideologische zedenpolitie. Wie afwijkt van het opgelegde narratief wordt nog altijd weggezet als racist, populist, klimaatontkenner of extremist. Alleen zijn de digitale brandstapels en toogpraatkuilen vandaag nog vernietigender.
De overheid is uitgegroeid tot een controlefreak met administratieve erectie. Ondernemers verdrinken in vergunningen, formulieren, regels en controles. Gezond verstand bestaat niet meer, er is enkel ambtelijke prietpraat. Wie een tuinhuis wil zetten heeft ondertussen twee advocaten en drie boekhouders nodig als sherpa’s om de papierberg te beklimmen.
Sinterklaas
Het groene dogmatisme dat Dedecker toen bekritiseerde is geëvolueerd tot een heuse klimaatreligie. De subsidie-industrie rond windmolens en zonnepanelen is alleen maar groter geworden en heeft steeds diepere putten gegraven. België is ‘Chequistan’ waar cheques bij de vleet worden uitgedeeld: maaltijdcheques, dienstencheques, wijk-werkcheques, eco-cheques, sportcheques, cultuurcheques…
Politieke partijen spelen sinterklaas en kopen met ons geld onze stem. Alexander Fraser Tytler schreef ‘vermoedelijk’ [1] eind achttiende eeuw: “Een democratie kan niet bestaan als permanente regeringsvorm. Ze kan slechts bestaan totdat de kiezers ontdekken dat ze zichzelf voordelen uit de staatskas kunnen toekennen. Vanaf dat moment stemt de meerderheid altijd voor de kandidaten die de meeste voordelen uit de staatskas beloven, met als gevolg dat een democratie altijd instort door een los fiscaal beleid…”
Lees ook zeker dit stuk van Ignace Vandewalle:
Ook op vlak van migratie blijkt de werkelijkheid hardnekkiger dan de ideologie. De multiculturele samenleving die volgens de progressieve profeten voor verrijking zou zorgen, heeft vooral een parallelle samenleving gecreëerd. De omvolking loert om de hoek en integratie werd vervangen door gesubsidieerde segregatie. De volgmigratie blijft lopen als een open kraan terwijl de loodgieter ontkent dat er een lek is.
De democratie zelf kraakt ondertussen in haar voegen. Partijen controleren parlementen, benoemingen en carrières en de particratie creëert een leugenpaleis waarbij de kiezer enkel nog mag kiezen wie hem de komende vijf jaar zal negeren.
Land van surrealisten
Toen Jean-Marie Dedecker waarschuwde voor de pensioenfactuur verklaarden experts hem paranoïde. Vandaag weet iedereen dat de vergrijzing een financiële tsunami wordt. Toen hij pleitte voor lagere lasten op arbeid noemde men hem asociaal. Vandaag zijn we nog steeds wereldkampioen belasting betalen. De fiscaliteit werd ondertussen zo ingewikkeld dat zelfs de belastingcontroleur een expert nodig heeft om ze te begrijpen. De overheid werd niet kleiner maar groter. Niet goedkoper maar duurder. Niet efficiënter maar logger.
En België? Dat blijft een speelplaats voor surrealisten, waar compromissen worden gesloten over problemen die men eerst zelf creëert. Een land waar transfers in één richting blijven stromen, bevoegdheden versnipperd worden en niemand verantwoordelijk is voor iets zolang iedereen verantwoordelijk is voor alles.
Wat me op het debat vooral trof, was niet dat Bouchez Dedeckers ideeën herhaalde. Het confronterende was dat ze na twintig jaar nog altijd actueel zijn. Dat is niet zozeer een bewijs van Dedeckers gelijk. Dat is het bewijs van het falen van een politieke klasse bobo’s die twintig jaar lang ter plaatse trappelt en geen ballen aan haar lijf heeft om écht te veranderen.
Wie vandaag ‘Rechts voor de raap’[2] leest, leest geen politiek-historisch boek, maar helaas een actualiteitenmagazine.
Voetnoten:
[1] Er bestaat vandaag discussie of dit citaat werkelijk toe te schrijven is aan Tytler of niet.
[2] https://www.bfelt.be/uitgeverij-en-boekenwinkel-bfelt/
Het N-VA geleuter “De kracht van verandering”, is de kracht van de stilstand in realiteit. Man wat is die partij een ontgoocheling.