Het was full house bij mij thuis voor de match van de Rode Duivels tegen de VS. Gelukkig waren de Duivels echt wel een maatje te groot voor de Amerikanen. Zelfs met de met gratie verleende spits bracht de VS niet wat Trump had gehoopt. Je kan nog zoveel willen, uiteindelijk gebeurt het op de grasmat.
Geen advertenties meer?
Ingelogde abonnees steunen niet alleen een van de enige kritische en onafhankelijke media, maar zien ook geen vervelende advertenties. Abonneer je snel en eenvoudig en krijg meteen toegang tot vele duizenden exclusieve artikelen!
Maak hieronder je keuze voor het gewenste abonnement:
Liever ook op papier? Bekijk alle abonnementen!
Het doorlopend abonnement wordt automatisch verlengd voor steeds één maand.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een online abonnement van 3 maanden via een eenmalige betaling.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een eenmalige betaling en je zit een jaar goed.
Log hieronder in om dit bericht volledig te lezen. Ben je al ingelogd, kijk dan op je account of je nog een actief abonnement hebt.
We zagen weer een ongezien elftal. Rudi Garcia ziet toch dingen die ik niet zie… en hij komt er tot nu toe mee weg. Ik wijt het toch eerder aan dom geluk dan aan inzicht. Op zich maakt het weinig uit. Onze ploeg staat in de kwartfinale tegen Spanje. Die Spanjaarden wonnen met het kleinste verschil van Portugal in een Iberisch onderonsje. Dit was een gesloten wedstrijd tussen twee gelijkwaardige ploegen.
Ongevaarlijk
Ergens heb ik toch het gevoel dat de Duivels zeker niet kansloos zijn tegen de Spanjaarden. Fysiek gezien zijn we net iets rijper dan Spanje. Als je Spanje aan de bal laat zonder in de zone van de waarheid ruimte te geven, lijken ze mij toch redelijk beperkt. Lees: ongevaarlijk. Zoiets is natuurlijk wel gemakkelijker gezegd dan gedaan in de kwartfinale van een WK.
Ik vond die wedstrijd voor een plaats tegen de Belgen toch eerder teleurstellend. Eigenlijk trok het op niet veel. Laat ons hopen dat de geschiedenis zich herhaalt. Wie zal er dan naar huis mogen bellen en tegen zijn moeder zeggen “mama, ik ben wereldberoemd!” zoals Leo Van Der Elst. Voor mij nog steeds een aimabel persoon door die woorden en de bescheidenheid waar hij zichzelf onderschat. Want het was een topploeg. Ik zeg dat wel heel overtuigd, maar door mijn jonge leeftijd toen vond ik de spelers goed die mijn grote broer goed vond. Die ploeg stak mijn liefde voor voetbal aan. Ondertussen vertel ik mijn grote broer hoe het zit.
Maar het belangrijkste is dat er nog drie wedstrijden nodig zijn voor de ultieme WK-droom: de trofee meenemen naar huis. Alles is nog steeds mogelijk voor de Rode Duivels. Na deze leuke match en een fantastisch resultaat kijk ik in elk geval uit naar de volgende wedstrijd.
Meer over het WK Voetbal
