Waren ze recent met een vergrootglas te zoeken in Argentinië, het WK heeft ervoor gezorgd dat de Belgische gemeenschap is samengeklit om de matchen te zien. Cultureel Centrum Umbral in Buenos Aires was de plaats van de actie waar de Belgische spionkop zich verzamelde.
Geen advertenties meer?
Ingelogde abonnees steunen niet alleen een van de enige kritische en onafhankelijke media, maar zien ook geen vervelende advertenties. Abonneer je snel en eenvoudig en krijg meteen toegang tot vele duizenden exclusieve artikelen!
Maak hieronder je keuze voor het gewenste abonnement:
Liever ook op papier? Bekijk alle abonnementen!
Het doorlopend abonnement wordt automatisch verlengd voor steeds één maand.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een online abonnement van 3 maanden via een eenmalige betaling.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een eenmalige betaling en je zit een jaar goed.
Log hieronder in om dit bericht volledig te lezen. Ben je al ingelogd, kijk dan op je account of je nog een actief abonnement hebt.
De WK-koorts doet rare dingen met een mens. Een jaar terug heb ik als coordinator van Vlamingen in de Wereld een whatsapp-groepje opgezet voor het dozijn Belgen in Buenos Aires. Met veel moeite kon ik twee dozijn Belgen lokaliseren. Dat groepje explodeerde zonder meer toen de Rode Duivels verder geraakten in het toernooi. “Kan je me aub toevoegen aan de groep?” “Waar wordt de match uitgezonden?”… Blijkbaar waren er veel meer Belgen dan vermoed. En die wilden de matchen duidelijk niet alleen thuis kijken.
Groot scherm
De Brusselse Rose Vervenne baat een cultureel centrum (Umbral of ‘Drempel’) uit in het oude centrum van de Argentijnse hoofdstad. En zij gooide in de groep dat er een groot scherm ging gezet worden in Umbral, met zelfgebrouwen Belgisch bier. “Ik kende een aantal Belgen hier en onderling waren we aan het kijken waar we konden gaan zien, tot ik voorstelde om bij ons te komen zien.” Rose werkt in Buenos Aires voor een ngo en daarnaast heeft ze met haar partner Santiago dit cultureel centrum geopend, waar ook zelfgebrouwen bier en zuurdesembrood verkocht wordt: “Bij de eerste match waren we met zes, daarna met twaalf, tegen Senegal met twintig en bij de laatste match was er al zestig man.”
Argentinië ligt in het zuidelijk halfrond, dus het is er putje winter. “Het WK voelt hier heel anders aan dan in 2022,” aldus de Brusselse Nerjis Dhadamus. “Toen was het zomer in Buenos Aires, terwijl het nu een uitzonderlijk koude winter is. Maar dat taste de sfeer niet aan. Hoe verder België geraakte in het toernooi, hoe groter de groep werd. Er waren niet alleen Belgen maar ook Argentijnen, Mexicanen en andere nationaliteiten. Het is geweldig om te zien dat er elke wedstrijd weer oude en nieuwe gezichten opduiken en dat de Belgische gemeenschap hier echt samenkomt.”
Congolese steun
Een opvallend gezicht bij de match tegen Senegal was Philippe Mayele, secretaris van de Congolese ambassade. Hij werd geïnterviewd door de Argentijnse televisie, die hier de sfeer kwam opmeten. “We feliciteren de jongens van België en ook die van Senegal”, vertelde Mayele die eerder ook de match van Congo tegen Engeland had meegepikt. ”No pasa nada (‘tis allemaal goed), vertelde Philippe, als om te zeggen “voetbal is niet belangrijk.”
De Argentijnse reporter gaf informatief aan het televisiekijkend publiek mee dat “Congo tot 1960 een Belgische kolonie was.” Dan denk ik meteen dat je voor zo’n uitspraak in België neergetweet kan worden. Maar binnen de Argentijnse context is het gewoon tof dat Congolezen en Belgen samen voetbal kijken en vieren.
Holland geeft het voorbeeld
Voor de Argentijnen is het vooral bizar dat Belgen in Argentinië komen wonen en ze vragen altijd naar de motieven waarom iemand vrijwillig naar hier wil komen. Voor de Argentijnen is Europa nog altijd het baken van de beschaving en economisch veel stabieler dan Argentinië. Maar dat de Belgen samenkomen voor voetbal vinden ze dan weer normaal. De Nederlanders hebben op dat vlak al jaren het voorbeeld gegeven door de Plaza Serrano in de buurt Palermo volledig oranje te kleuren als het Nederlandse elftal speelt. Voor elke Belg in het buitenland heb je dan ook vijf of tien Nederlanders.
Maar voor de kwartfinale tegen Spanje werd zelfs Umbral te klein. Er kwamen plots dertig studenten opdagen van het Olivaint Genootschap die elk jaar een studiereis maken en nu in de Argentijnse hoofdstad waren. Yves Manche, de directeur van de Belgische Kamer van Koophandel had ze daarvoor meegetroond naar een wijnproeverij. “Bij de wedstrijd werd er uiteraard bier gedronken, maar ik denk wel dat de studenten content waren“. Dat bevestigt ook Dietrich Rosiers van Olivaint, die genoten heeft. “Maar het verlies viel ons uiteraard zwaar,” zegt hij beteuterd na de match.
Argentijnse appreciatie
Peter Vrancken woont al enkele jaren in Buenos Aires met zijn vrouw Ilse, die voor de EU werkt. Hij was ook verrast met de plotse opkomst van zovele onbekende landgenoten die van achter het behang leken te komen met het voetbal als magneet. Het viel Peter op hoe de Argentijnen met de Belgen supporterden, zeker na het rode kaart-circus van Trump. “In een land waar voetbal deel uitmaakt van de nationale identiteit, konden de Rode Duivels op opvallend veel appreciatie rekenen. Argentijnse televisiezenders stuurden reportageteams naar Umbral om de ambiance vast te leggen.”
Tot de Belgen uitgeschakeld waren. “Dat temperde het enthousiasme een beetje”, aldus Peter. “Maar veranderde bij ons weinig aan de algemene appreciatie voor de campagne van de Rode Duivels. De consensus onder de aanwezigen was duidelijk: België had opnieuw aangetoond dat het competitief blijft op het hoogste internationale niveau,” zegt Peter. Volgens Vrancken waren deze matchen een bron van plezier maar heeft ook zijn nut. “Het zijn momenten van verbondenheid, maar ook om nieuwe contacten te leggen. De afstand tot België lijkt voor even verrassend klein.”
Bier, friet en stoofvlees
Het blijft dus wel ergens een cliché, dat het bier en het voetbal de Belgen verenigt. Voor Rose Vervenne was dit een leuk experiment. In tegenstelling tot de Nederlanders hebben wij immers nog geen ‘clubhuis’ in Buenos Aires: ”Ik vond het leuk om gastvrouw te spelen en hoewel Umbral meer een hobby-project is, denk ik dat we hier in de toekomst nog meer kunnen samenkomen. Umbral is een open huis voor muziek, feesten, tentoonstellingen en culturele interactie dus een ontmoetingsplek voor Belgen, por que no?”
Deze doe-het-zelf mentaliteit is wel nodig als Belg in het buitenland, want door de federalisering vloeien er miljoenen naar exportpromotie in organisaties als FIT, Awex en Brussels Trade. Maar op vlak van cultuur is er geen budget bij de lokale ambassade: dat is immers geen gemeenschapsmaterie meer. Leuke anekdote tenslotte: De laatste die bij de Whatsapp- groep kwam aansluiten was Jurgen die over enkele weken zijn frituur El Belga heropent op een nieuwe locatie in Buenos Aires. De chatgroep raakte al snel verstopt met felicitaties, recepten voor stoofvlees en vragen over andalouse. Dus mijn stelling moet bijgesteld worden: voetbal, bier en frieten verenigen de dappersten del Galliërs.
Tom Dieusart
