Ik volg op Facebook met interesse enkele pagina’s waar vooral politiek bewuste Walen actief zijn. Eerder dit jaar was daar heel wat te doen over de herdenking van de overstromingen van 5 jaar geleden. De overheersende toon in de gesprekken was boosheid op Vlaanderen, omdat het toen zou geweigerd hebben financiële hulp te verlenen.
Geen advertenties meer?
Ingelogde abonnees steunen niet alleen een van de enige kritische en onafhankelijke media, maar zien ook geen vervelende advertenties. Abonneer je snel en eenvoudig en krijg meteen toegang tot vele duizenden exclusieve artikelen!
Maak hieronder je keuze voor het gewenste abonnement:
Liever ook op papier? Bekijk alle abonnementen!
Het doorlopend abonnement wordt automatisch verlengd voor steeds één maand.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een online abonnement van 3 maanden via een eenmalige betaling.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een eenmalige betaling en je zit een jaar goed.
Log hieronder in om dit bericht volledig te lezen. Ben je al ingelogd, kijk dan op je account of je nog een actief abonnement hebt.
Die vijandigheid tegen Vlaanderen is vreemd. De wederopbouw en de steun aan de getroffen gemeenten zijn de verantwoordelijkheid van het Waals Gewest. Dat had echter geen geld meer. De federale overheid heeft trouwens wel degelijk hulp verleend, onder meer door het toekennen van een voordelige lening. Wat de Walen zich echter vooral herinneren, is niet dat de eigen overheid, die verantwoordelijk is, door slecht beheer geen geld meer had, maar dat Vlaanderen, dat niet verantwoordelijk is, geen bijkomend geld wilde storten. Die reactie spreekt boekdelen over de politieke cultuur van Wallonië.
Onhoudbare schulden
De schulden van Wallonië en Brussel worden onhoudbaar, zegt het Planbureau. Vooral de Waalse gemeentebesturen luiden nu de alarmklok. Charleroi, Luik, Bergen en Doornik staan aan de rand van de financiële afgrond. Zij zijn niet de enigen. Thomas Dermine, de PS-burgemeester van Charleroi, eist nu hulp van het Waalse Gewest en de federale regering.
Maar het Waals Gewest heeft geen geld. En het is niet aan de federale regering (en dus Vlaanderen) om de Waalse gemeenten te depanneren.
Zelfs Gent, de slechtst bestuurde gemeente van Vlaanderen, heeft per inwoner niet de helft van de schuld van Luik. De Vlaamse gemeenten zijn al 10 jaar hun schuldenlast aan het verminderen, meldt De Tijd, terwijl de schulden van de Waalse gemeenten in die periode met 40 procent zijn gestegen.
Structureel slecht
Dit is dus geen tijdelijk, maar een structureel gegeven. Een deel van de uitgaven van Waalse besturen is gemakkelijk herkenbaar als het gevolg van slecht beheer. Verhoudingsgewijs werkt 50 procent meer Walen dan Vlamingen voor de overheid bijvoorbeeld. Bij Waalse gemeenten vertegenwoordigen personeelsuitgaven ongeveer 41 procent van de gewone begrotingsuitgaven. Maar uiteindelijk zijn het de zwakke economische basis en de hoge sociale lasten die alle overheden in Wallonië naar het faillissement drijven. Ook die zijn echter het gevolg van decennia aan onverantwoordelijk beleid.
De laatste opiniepeilingen bevestigen wat ik hoger vaststelde: in plaats van de eigen linkse bestuurders weg te stemmen, die Wallonië het moeras hebben ingeloodst, zijn de Walen van plan hen volgende keer nog meer stemmen te geven. De PS en, erger, de PTB zouden volgens de peilingen samen een winst van 17 procentpunten boeken, allemaal gebaseerd op de illusoire belofte dat zij weer het manna uit de hemel zullen doen neerdalen. Er is echter maar één manier om die belofte te houden: Vlaanderen doen betalen.
De Wever zegt nu dat België nog slechts één besparing aankan, zonder te raken aan de staatsstructuur. Er is echter zero kans dat hij tijdens deze legislatuur nog een staatshervorming krijgt die leidt tot responsabilisering en een radicale politieke omwenteling in de regio die van profitariaat een bestuursmodel heeft gemaakt.
Liever de korte pijn
De peilingen in combinatie met de slechte financiële vooruitzichten van België laten vermoeden dat we naar een grote botsing gaan na de volgende verkiezingen. De onverwacht grote winst van de MR en Les Engagés bij de laatste verkiezingen leek even de belofte in te houden dat Vlaanderen en Wallonië politiek naar elkaar toegroeien, wat een basis voor doelmatig bestuur zou aanreiken. De peilingen schieten die illusie aan flarden.
Misschien maar best zo. Liever de korte pijn van een noodgedwongen scheiding dan het eindeloze lijden door de therapeutische hardnekkigheid waarmee België in leven wordt gehouden.
Meer over Brussel en Wallonië
