Vlaams parlementslid Andy Pieters (N-VA) kan weer een extra pijl op zijn boog leggen in zijn tweestrijd met provinciegenoot en Vlaams minister Jo Brouns (cd&v). Niet dat Brouns het Pieters extra moeilijk maakt. De ene na de andere uitschuiver zorgt ervoor dat Pieters kan fulmineren over de incompetentie, sloomheid of absurde regelneverij van Brouns en de Vlaamse administratie. Het gaat hier nota bene over een minister die in een regering zit waar de partij van Pieters de minister-president levert.
Geen advertenties meer?
Ingelogde abonnees steunen niet alleen een van de enige kritische en onafhankelijke media, maar zien ook geen vervelende advertenties. Abonneer je snel en eenvoudig en krijg meteen toegang tot vele duizenden exclusieve artikelen!
Maak hieronder je keuze voor het gewenste abonnement:
Liever ook op papier? Bekijk alle abonnementen!
Het doorlopend abonnement wordt automatisch verlengd voor steeds één maand.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een online abonnement van 3 maanden via een eenmalige betaling.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een eenmalige betaling en je zit een jaar goed.
Log hieronder in om dit bericht volledig te lezen. Ben je al ingelogd, kijk dan op je account of je nog een actief abonnement hebt.
Iedereen herinnert zich het rapport over de slechte eetgewoonten van de Vlaamse ambtenaren. De “vol-au-vent-vreters”. Toen klonk het: “Is dit een kerntaak?”. De Vlaamse overheid liet immers een consultant onderzoeken wat de ambtenaren aten in de kantines. Tot en met de verhouding tussen gyros, vol-au-vent, tofu en seitan. Die laatste twee lagen niet erg goed in de markt.
Eetgedrag nagaan
Alsof die gekte niet volstond. Er blijkt nu uit een nieuw antwoord van Vlaams minister van Omgeving Jo Brouns op een parlementaire vraag van Andy Pieters dat de minister en zijn administratie nog een stapje verder willen gaan. Ze lanceren een heuse overheidsopdracht om “cateringlastenboeken” te ontwikkelen voor privébedrijven zodat ook zij het eetgedrag van hun werknemers “heroriënteren naar plantaardig”.
Die obsessie met plantaardig voedsel is onderdeel of oorzaak van de zogenaamde “eiwitshift”. Een beleid dat veel geld moet kosten, gezien de ruchtbaarheid die telkens gegeven wordt aan de plannen en initiatieven die op de lachspieren van de bevolking werken.
Pieters kreeg te horen van de minister dat hij een doorlichting van de uitgaven binnen de zogenaamde ‘eiwitshift’ niet nodig vindt. “Als er nu op één iets bespaard kan worden, is het op dit soort bemoeizucht. De minister zou beter zo’n onnozeliteiten (sic) kortwieken in plaats van het fundamentele milieubeleid in vraag te stellen”, zei Pieters.
Onnozelheden is inderdaad een ander woord voor frivoliteiten zoals openbare aanbestedingen om zich als overheid te gaan mengen in de voedingsgewoonten in de refters en kantines van privébedrijven. De volgende stap is allicht inspectie van schoofzakken en brooddozen van bouwvakkers.
Schokkend
Omdat het eerdere bekritiseerde onderzoek naar het voedingsaanbod binnen de Vlaamse overheidsdiensten leidde tot discussie, vroeg Pieters de minister hoeveel het onderzoek kostte, hoe het tot stand kwam en welke andere initiatieven nog lopen.
In zijn persbericht meldt Pieters: “Het antwoord is zo mogelijk nog schokkender nu blijkt dat het Departement Omgeving en het Agentschap Landbouw en Zeevisserij nog een extra overheidsopdracht lanceerden voor de opmaak van lastenboeken voor aankopen cateringdiensten door private ondernemingen ter ondersteuning van een gezond en milieuverantwoord voedselaanbod (bio, lokaal, eiwitshift). De eiwitshift stopt dus niet langer bij de Vlaamse administratie.”
Zoiets noemen ze bijvangst in de visserij. Het voelt zelfs aan alsof de Vlaamse overheid graag belachelijk wordt gemaakt. Wie bedenkt zoiets? Door overheid opgedrongen lastenboeken voor privébedrijven die beroep doen op cateringbedrijven. Daar zitten noch die cateringbedrijven, noch de bedrijven op te wachten. Extra regeldruk en gefrustreerde werknemers omdat de baas zich bemoeit met de lunch.
“Eerst onderzoekt de overheid wat haar eigen ambtenaren op het bord nemen, nu worden zelfs lastenboeken opgemaakt om de catering in private ondernemingen voor te bereiden met als doel het eetgedrag in die privébedrijven richting plantaardig te duwen”, zegt Pieters. “Blijkbaar wordt stilaan ook wat werknemers in private bedrijven op hun bord krijgen een kerntaak voor de minister. Dit staat veraf van de sensibiliserende idee waarmee de Green Deal Eiwitshift ooit begon. Wat zal het volgende zijn?”.
Kostprijs
Pieters vroeg zich bovendien af waarom het onderzoek, net zoals deze, niet gerapporteerd werd op de onderzoeksagenda dat aan het Vlaams Parlement werd bezorgd. Dat laatste lijkt een stinkend zaakje, al is er geen rapporteringsplicht zoals bij grote projecten.
De kostprijs van het veelbesproken onderzoek over ambtenaren binnen de Vlaamse overheid zegt alles over de ernst van het onderzoek. Het kostte amper 5.227 euro. Omdat het ging om een opdracht onder 30.000 euro exclusief btw, verscheen het niet op de departementale onderzoeksagenda. Dat is ook voor de nieuwe overheidsopdracht het geval.
“Het gaat mij niet om die 5.227 euro op zich, hoewel dat nog altijd 5.227 euro te veel is om langs ramen en deuren naar buiten te gooien”, benadrukt Pieters. “De fundamentelere vraag is welke rol de overheid zichzelf geeft. Onze landbouw duurzaam faciliteren, ons leefmilieu beschermen en correcte informatie aanbieden zijn evidente opdrachten. Maar de overheid hoeft toch geen voedingscoach te worden op de werkvloer van elke Vlaming?”
De essentie is dat iemand dus een paar duizend euro mocht factureren via een quasi onzichtbare opdracht om een nietszeggend onderzoekje te maken dat nadien disproportioneel opgeblazen werd door de administratie om aan veganpropaganda te doen. Waarop de publieke opinie dan weer ontzettend negatief reageerde omdat ze vonden dat de overheid van de vol-au-vent met frietjes in de kantine moet blijven.
Pieters maakt zich boos over het feit dat minister Brouns in zijn antwoord aangeeft “dat hij voldoende afstemming heeft met zijn administratie over het gevoerde onderzoek”. Dit betekent dat hij dergelijke rare opdrachten steunt. Of dat hij misschien de begunstigde die paar duizend euro gunt.
