In de Ardennen verstoort de groeiende menselijke aanwezigheid in de bossen het evenwicht. Dat vertelt Philippe Moës van het Departement Natuur en Bos (DNF) van de Waalse Regio aan RTBF.
Geen advertenties meer?
Ingelogde abonnees steunen niet alleen een van de enige kritische en onafhankelijke media, maar zien ook geen vervelende advertenties. Abonneer je snel en eenvoudig en krijg meteen toegang tot vele duizenden exclusieve artikelen!
Maak hieronder je keuze voor het gewenste abonnement:
Liever ook op papier? Bekijk alle abonnementen!
Het doorlopend abonnement wordt automatisch verlengd voor steeds één maand.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een online abonnement van 3 maanden via een eenmalige betaling.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een eenmalige betaling en je zit een jaar goed.
Log hieronder in om dit bericht volledig te lezen. Ben je al ingelogd, kijk dan op je account of je nog een actief abonnement hebt.
Hij legt uit hoe het gebrek aan rust direct invloed heeft op het hert, de emblematische soort van de regio, en kettingreacties heeft op hun gezondheid, voortplanting en voedingsgedrag. Kortom, Moës zou eigenlijk liever hebben dat de mens niet te vaak wandelt in die Ardense bossen. Philippe Moës is al 30 jaar fotograaf, schrijver en boswachter bij het DNF.
Veeleisende herkauwer
Het hert staat centraal in de bezorgdheid van Philippe Moës. Deze soort, die in de 19de eeuw bijna uit België verdween, heeft alleen overleefd door toevlucht te zoeken in de rustigste bossen. “Vroeger was het een laaglanddier”, herinnert de specialist zich bij onze collega’s van de RTBF. “Hij zocht echt zijn toevlucht tot het bos om rust te zoeken en te ontsnappen aan de mens.”
Als veeleisende herkauwer moet het hert tussen de vijf en zeven keer per dag eten. “Hoe meer het patroon wordt verstoord, hoe meer schade zal worden aangericht”, zegt Moës, die een echte vicieuze cirkel beschrijft bij RTBF.
Het hert kan de aanwezigheid van een mens op meer dan 700 meter afstand detecteren. Volgens Philippe Moës ligt echter “85 procent van het bosgebied minder dan 200 meter van de paden”. In concrete termen: zodra een wandelaar een gemarkeerd pad verlaat, heeft hij of zij een potentiële impact op de rust van het wild.
Ardennenbos
En de bronnen van verstoring zijn talrijk. Het Ardennenbos wordt bezocht door talloze acteurs: houthakkers, boswachters, jagers, fotografen (!), wetenschappers, soldaten op manoeuvres, verkenners, verzamelaars… “Als iedereen doet wat hij wil, hoe hij wil, wanneer hij wil, wordt het een nachtmerrie voor de fauna”, waarschuwt de specialist. Hij pleit dus voor collectieve zelfdiscipline, naast de boscode die vereist dat mensen op de paden blijven. Nog makkelijker zou natuurlijk zijn dat de mens gewoon wegblijft uit die bossen. Zo ver wel het Agentschap evenwel niet gaan.
Menselijke verstoring heeft ook een directe invloed op de voortplanting van herten. Tijdens de bronst is de hinde slechts ontvankelijk voor minder dan 24 uur per jaar. Als het dier niet op het juiste moment wordt bevrucht, wordt de cyclus met 18 dagen verschoven. “Het hertje zal ook 18 dagen later geboren worden, dus in een minder gunstige periode”, legt Moës uit. “Deze vertraging kan twee of drie keer worden herhaald, waardoor geboortes van mei naar juli of zelfs augustus worden verschoven.” Deze fysieke verzwakking maakt de dieren kwetsbaarder, vooral bij drijfjachten. De verlenging van het jachtseizoen tot januari verergert de situatie verder door extra druk te leggen op dieren die al verzwakt zijn.
Iedereen verboden natuurgebied te betreden behalve die van ANB, DNF, natuurpunt, enz. Genot voor de groene elite bekostigd door de overheid
Plant meer bomen, importeer en kweek minder mensen.
Oh ja, voor de groene wereldverbeteraars, stop met “gras” te roken.
Gelukkig hebben ze van de wolven geen last.
Als de mens wat respect moest tonen voor de natuur en simpelweg voor zijn eigen omgeving, waar zwerfvuil, blikjes en afval schering en inslag zijn, we zouden weten hoe we ons moeten gedragen in ongerepte natuur waar we hoogstens een te wantrouwen gast zijn. Ik woon in een streek, die ik koester om zijn natuurlijke rijkdom. Soms bloedt mijn hart als ik zie hoe hier mooie vergezichten verpest worden door blokkendozen. Ik word ontroerd door de weidsheid van het landschap, dat er af en toe nog zichtbaar is. Soms denk ik, als ik op de top van een heuvel sta, hier kan ik Christus voor mij laten knielen als ik Hem dit landschap ten geschenke kan geven. We beseffen onze natuurlijke rijkdom niet meer, nog het minst de mensen die wonen in al deze pracht. Je hoeft niet naar verre buitenlanden, “Oostenrijk ligt hier aan mijn voeten” dat was een quote van een inboorling die het begrepen had. Hij heeft gelijk. Ik zou zeggen kom naar het Oostenrijk van België, wees er te gast. Respecteer onze omgeving. Verknoei haar niet door achteloos zo maar afval weg te gooien, dat je perfect in je eigen vuilbak kwijt kan. Neem je afval mee naar huis, het weegt lichter dan wanneer dat je het meenam naar hier en kom volgende keer terug naar een landschap waar jij zorg hebt voor gedragen. Als inwoner van een onovertroffen gebied heet ik je dan van harte welkom. En wie weet komen we elkaar tegen en nuttigen we en genieten we te samen van een streekbiertje. Fuck de pezewevers die ons het pintje willen afpakken. Santé en welkom in het Vlaamse Oostenrijk. Maar ik vraag wel dat je niet zoals de inboorlingen, wél respect zal opbrengen voor wat niemand in België kan ervaren. Tot later.