Hugo Schiltz was wellicht de meest spraakmakende naoorlogse Vlaams-nationale politicus. Twee decennia na zijn overlijden is hij het voorwerp van een lijvige biografie van 918 pagina’s, die stopt in 1981. Auteur Eric Van de Casteele onthult een verhaal van interne verdeeldheid, strategische misrekeningen en een politiek beest dat boven het maaiveld uitstak. In een interview met ‘t Pallieterke licht hij een tipje van de sluier op.
Geen advertenties meer?
Ingelogde abonnees steunen niet alleen een van de enige kritische en onafhankelijke media, maar zien ook geen vervelende advertenties. Abonneer je snel en eenvoudig en krijg meteen toegang tot vele duizenden exclusieve artikelen!
Maak hieronder je keuze voor het gewenste abonnement:
Liever ook op papier? Bekijk alle abonnementen!
Het doorlopend abonnement wordt automatisch verlengd voor steeds één maand.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een online abonnement van 3 maanden via een eenmalige betaling.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een eenmalige betaling en je zit een jaar goed.
Log hieronder in om dit bericht volledig te lezen. Ben je al ingelogd, kijk dan op je account of je nog een actief abonnement hebt.
Van de Casteele kende Schiltz persoonlijk en was betrokken bij diens project Vlaanderen Morgen. Toch benadrukt hij dat hij beslist geen hagiografie wou schrijven. Hij liet zich onder meer inspireren door de licentiaatsthesis van Bart De Wever, die de heropstanding van het Vlaams-nationalisme in Antwerpen onderzocht. Een van de conclusies daaruit: de splitsing tussen de reformistische en meer doctrinaire vleugel zat er van in het begin ingebakken. “Het laatste wat je kan stellen, is dat de VU in die jaren een monoliet was”, aldus de auteur.
Egmont als breukmoment
Het Egmontpact was een scharniermoment voor zowel de VU, Schiltz’ carrière als de ruimere Vlaamse Beweging. Volgens Van de Casteele maakte Schiltz een te theoretische inschatting van het akkoord. Hij rekende op het rationeel vermogen van zijn achterban, wat een verkeerde inschatting bleek. Bovendien onderschatte hij het mobilisatievermogen van de Vlaamse Beweging. Het mislukken van Egmont blies het verbond tussen de Vlaamse en sociale beweging de facto op – met verstrekkende gevolgen voor de politieke verhoudingen in Vlaanderen.
De vergelijking met Bart De Wever dringt zich op. Van de Casteele noemt beiden toptalenten en politieke beesten die in hun respectieve partij boven het maaiveld uitsteken. Beiden waren electorale hoogvliegers en namen afstand van uiterst rechts. Toch zijn er opvallende verschillen: met tien procent van de stemmen werd Schiltz vicepremier, terwijl De Wever het met een kwart tot premier schopte. De toekomst zal uitwijzen welke rol De Wever nog zal spelen in de Vlaamse natievorming. Of om het met Van de Casteele te zeggen: “Alle wegen liggen open.”
