Als de werking van de federale regering stroef verloopt, is dat niet alleen de verantwoordelijkheid van de balorige MR-voorzitter Georges-Louis Bouchez. Ook CD&V is via Annelies Verlinden en Vincent Van Peteghem een vervelende partner. Idem op Vlaams niveau met een uitgebluste Hilde Crevits en een onbetrouwbare Jo Brouns. Komt er kritiek, dan voelt men zich onheus behandeld.
Geen advertenties meer?
Ingelogde abonnees steunen niet alleen een van de enige kritische en onafhankelijke media, maar zien ook geen vervelende advertenties. Abonneer je snel en eenvoudig en krijg meteen toegang tot vele duizenden exclusieve artikelen!
Maak hieronder je keuze voor het gewenste abonnement:
Liever ook op papier? Bekijk alle abonnementen!
Het doorlopend abonnement wordt automatisch verlengd voor steeds één maand.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een online abonnement van 3 maanden via een eenmalige betaling.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een eenmalige betaling en je zit een jaar goed.
Log hieronder in om dit bericht volledig te lezen. Ben je al ingelogd, kijk dan op je account of je nog een actief abonnement hebt.
Annelies Verlinden gaf vorig weekend een lang interview aan La Libre Belgique. Het was vintage tsjeverij. De minister van Justitie ergerde er zich aan dat er in de federale regering te weinig groepsgeest zou heersen. Iedereen doet maar wat zijn eigen ding. Tamelijk straf dat Verlinden daarmee afkomt, terwijl het uitgerekend zij is die bepaalde dossiers lange tijd blokkeerde en als een klein kind zat te bokken omdat ze haar zin niet kreeg.
Het is niet anders met minister van Begroting Vincent Van Peteghem, die om de haverklap de andere coalitiepartners en vooral de MR de gordijnen in jaagt met zijn waarschuwing dat nieuwe belastingen nodig zijn. Van Peteghem heeft nog altijd niet kunnen verwerken dat zijn fiscale hervormingsvoorstellen ten tijde van de regering-De Croo niet weerhouden werden. Onder andere door verzet van MR-voorzitter Georges-Louis Bouchez. De rancune is groot.
Niet uit de schaduw van Vooruit
Het is trouwens verkeerd te denken dat de moeilijke werking van deze regering alleen is toe te schrijven aan het wispelturige gedrag van de MR-voorzitter. Ook CD&V is voor eerste minister Bart De Wever (N-VA) en de andere regeringspartijen een bron van ergernis. Men ziet die partij niet als een betrouwbare partner.
Het is hier een paar weken geleden al geschreven. Voorzitter Sammy Mahdi schiet soms scud-raketten naar de Wetstraat 16 door verontwaardigde interviews te geven en te dreigen met een crisis als bepaalde dossiers niet snel worden opgelost. Wanneer men hem en de CD&V-ministers onder de neus schuift dat dit geen loyale houding is, beginnen ze te bokken, voelen ze zich slecht behandeld en spelen ze Calimero.
Het probleem is dat bij de christendemocraten een dubbele frustratie bestaat. Ze zijn de kleinste partij nadat ze de verkiezingen van 2024 eigenlijk verloren hadden – al probeerde Mahdi een andere indruk te geven. CD&V probeert binnen de regering boven het eigen gewicht te boksen en dat lukt maar niet.
Mahdi is geen Rousseau
Bovendien doet Mahdi hopeloze pogingen om uit de schaduw van Vooruit-voorzitter Conner Rousseau te treden. Ook dit is aartsmoeilijk. Rousseau is een betere communicator en heeft de pers achter zich. Ook dat leidt bij Mahdi tot een Calimero-houding. CD&V is bovendien nog meer naar links opgeschoven nadat figuren als Pieter De Crem en Hendrik Bogaert naar de achtergrond zijn verdwenen. CD&V is als partij in niets meer te vergelijken met de andere Europese christendemocratische partijen. Zeker niet de referentie in deze, namelijk de Duitse CDU/CSU. Al sinds de jaren 1990, en onder meer na de abortuskwestie en met Jean-Luc Dehaene als nummer één, heeft de vleugel rond de christelijke arbeidersbeweging de partij gedomineerd.
Vandaag kijkt men constant naar de kringen rond Beweging.net, terwijl dat electoraat eigenlijk bij Groen zit. CD&V zit in een existentiële crisis en dat voelen ook de federale ministers. De lokale verankering is geen terugvalbasis meer. Bij elke gemeenteraadsverkiezingen komen steeds minder CD&V-ministers onder de partijnaam op.
Dat het bij de partij ondertussen zoeken is naar een Vlaamsgezinde reflex, doet de rest. Bij de N-VA en meer bepaald bij Jan Jambon was de verbazing groot tijdens de federale regeringsonderhandelingen. Er was geen N-VA-CD&V-as meer om communautaire thema’s op tafel te leggen.
Crevits straks gouverneur?
Ook in de Vlaamse Regering is de partij aanzienlijk verzwakt. Daar is het misschien minder een Calimero-houding. Het probleem situeert zich bij de persoonlijkheid van de ministers. Hilde Crevits, Vlaams minister van Binnenlandse Aangelegenheden, is uitgeblust. Ze is niet zichtbaar en na 19 jaar ministerschap is het ‘op’. Als ze dan toch in de media komt, is het om voorstellen te formuleren die de wenkbrauwen doen fronsen, zoals de vraag aan de Vlaamse ambtenaren om minder thuis te werken. Ten eerste is dat een nieuw voorbeeld van paternalisme. Ten tweede zitten we met de huidige energiecrisis in een situatie waar meer thuiswerk misschien aan te raden is. En ten derde kijkt Crevits weg van de problemen rond onveiligheid waarmee de Vlaamse ambtenaren in de buurt van het Brusselse Noordstation worden geconfronteerd.
Tussen haakjes: men zou de Vlaamse Regering en het Vlaams Parlement in Brussel kunnen houden, maar de administratie decentraliseren naar verschillende Vlaamse centrumsteden. Een econoom had dat eens voorgesteld aan Vlaams minister-president Matthias Diependaele (N-VA), maar die vond dat “te ingewikkeld en niet haalbaar”.
Van Crevits wordt gezegd dat ze eind dit jaar mogelijk de West-Vlaamse provinciegouverneur Carl Decaluwé opvolgt. Een mooi uitloopbaan, maar is dit iets voor een ‘lulletje rozenwater’ als Crevits? Overigens zou een kleine partij als CD&V met twee gouverneurs (ook Cathy Berckx in Antwerpen is van christendemocratische signatuur) te goed bediend zijn.
Dan rest nog de boerenpartij
In elk geval weegt de uitgebluste Crevits op de werking van de Vlaamse Regering, net als Vlaams minister van Landbouw en Omgeving Jo Brouns (CD&V). Die speelt soloslim. Eind maart heeft hij gepleit voor een versoepeling van de Europese milieurichtlijnen. Brouns vraagt om de Europese drinkwater-, nitraat- en habitatrichtlijnen minder streng toe te passen in dichtbevolkte gebieden zoals Vlaanderen. Daar valt natuurlijk iets voor te zeggen, maar Brouns volgt hier zonder overleg een eigen agenda. Het gebrek aan collegialiteit van de minister is al langer een probleem.
Het bevestigt het beeld van de onbetrouwbare christendemocraten. En is ook een symbool van een bijna wanhopige zoektocht naar een voldoende groot electoraat. Met het feit dat CD&V geen standenpartij is, de arbeidersbeweging naar Groen (en de communisten is overgelopen), lijkt het erop dat CD&V zich nog probeert te profileren als een boerenpartij. Dat is toch een zeer reductionistische visie over de manier waarop men een vast kiezerspubliek aan zich probeert te binden.
Meer over CD&V
