Het rapport van kredietbeoordelaar Moody’s raakt de Arizona-regering midscheeps. De Wever was bereid een groot deel van zijn partijprogramma te laten vallen, inclusief de hervorming van de staat richting confederalisme, om zich te kunnen richten op wat hij als absolute prioriteit naar voren schoof: het gezond maken van de overheidsfinanciën. En net onder zijn regering wordt België getroffen door een rapport dat de kredietwaardigheid van het land officieel verlaagt. Dat is de eerste keer in vijftien jaar.
Geen advertenties meer?
Ingelogde abonnees steunen niet alleen een van de enige kritische en onafhankelijke media, maar zien ook geen vervelende advertenties. Abonneer je snel en eenvoudig en krijg meteen toegang tot vele duizenden exclusieve artikelen!
Maak hieronder je keuze voor het gewenste abonnement:
Liever ook op papier? Bekijk alle abonnementen!
Het doorlopend abonnement wordt automatisch verlengd voor steeds één maand.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een online abonnement van 3 maanden via een eenmalige betaling.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een eenmalige betaling en je zit een jaar goed.
Log hieronder in om dit bericht volledig te lezen. Ben je al ingelogd, kijk dan op je account of je nog een actief abonnement hebt.
Het rapport van Moody’s is geen uitzondering, maar de bevestiging van een patroon. Eerder namen Fitch en Scope gelijkaardige beslissingen. Het Belgische schip maakt water en de kapitein lijkt niet in staat om de lekken te dichten. We wachten nu op het verslag van Standard & Poor’s, dat op het einde van de week wordt verwacht. Dat agentschap heeft België al eerder gewaarschuwd, waardoor de kans klein is dat De Wever daar troost zal vinden.
Pijnlijk voor de premier van een partij die haar streven naar institutionele hervormingen op de lange baan heeft geschoven, is dat Moody’s expliciet verwijst naar de Belgische staatsstructuur als een van de oorzaken van het probleem: “Het sterk complexe institutionele kader van België en de versnipperde bestuursstructuur bemoeilijken de uitwerking en uitvoering van het begrotingsbeleid.”
Een ander zinnetje is nog dodelijker: “De verdeling van begrotingsverantwoordelijkheden over meerdere bestuursniveaus verzwakt de controle op de uitgaven en de coördinatie.” Dat beschrijft precies de ziekte waar De Wever vroeger zo vaak over klaagde: de ongezonde situatie waarin de overheden die de uitgaven doen niet dezelfde zijn als die welke voor de inkomsten moeten zorgen. Daardoor is de prikkel om in de uitgaven te snoeien te klein. Brussel is stilaan een karikaturaal voorbeeld van wat die ziekte kan aanrichten.
Het rotten is niet gestopt
“Het is volstrekt irrationeel om dit nu niet op te lossen”, zei Bart De Wever vorig jaar nog over de begrotingssituatie. “Als onze tekorten oplopen, dan gaat onze rente zodanig stijgen dat we binnen een paar jaar onze bevolking nog pijnlijker maatregelen moeten vragen.” Even later, tijdens het debat over de beleidsverklaring, stelde De Wever geruststellend: “Het rotten is gestopt.”
We mogen niet doen alsof er niets is gebeurd tijdens deze regering. Dat is wel degelijk het geval, maar het rotten is er blijkbaar niet door gestopt. Zelfs het idee dat het de taak van de overheid is om haar burgers te compenseren voor de gevolgen van elke internationale crisis, blijft in deze regering voortleven, onder meer via de eisen van Georges-Louis Bouchez en Conner Rousseau rond energiesteun.
Voor De Wever wordt dit stilaan een existentieel probleem. Hij heeft vóór de verkiezingen meerdere keren gezegd dat hij niet in een regering zou stappen zonder confederale hervormingen. Die belofte heeft hij volledig ingeslikt om de leider te worden van een regering die de lat legt bij de begroting – niet als één prioriteit onder vele, maar als voorwaarde om aan al de rest te kunnen beginnen. En nu lukt ook dat niet. Geert Noels klonk maandag in De Morgen pessimistisch: een volgende schok kan België over de rand duwen.
Als er nieuwe verkiezingen komen, zullen die onvermijdelijk over het lot van de nv België gaan, stelt Timmie Van Diepen in HLN. Ik hoop dat eigenlijk wel. Maar dan mag het niet langer alleen over de rekeningen van nv België gaan, maar eindelijk over de structuur die het onmogelijk maakt de tekorten weg te werken – en die zelfs mee in het leven roept.
Meer over de federale regering
België is als 2 mensen die trachten één auto te besturen.
De bestemming is abuis en de snelheid de traagste.