De federale regering met de Vlaams-nationalistische N-VA als grootste partij heeft amper aandacht voor de Vlaams-Waalse onevenwichten. Paradoxaal genoeg zijn het de Franstalige partijen en de Waalse Regering die de voorbije dagen en weken de noord-zuidtweespalt duidelijk maakten.
Geen advertenties meer?
Ingelogde abonnees steunen niet alleen een van de enige kritische en onafhankelijke media, maar zien ook geen vervelende advertenties. Abonneer je snel en eenvoudig en krijg meteen toegang tot vele duizenden exclusieve artikelen!
Maak hieronder je keuze voor het gewenste abonnement:
Liever ook op papier? Bekijk alle abonnementen!
Het doorlopend abonnement wordt automatisch verlengd voor steeds één maand.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een online abonnement van 3 maanden via een eenmalige betaling.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een eenmalige betaling en je zit een jaar goed.
Log hieronder in om dit bericht volledig te lezen. Ben je al ingelogd, kijk dan op je account of je nog een actief abonnement hebt.
Niet alleen door de Waalse eisen voor energiesteun van de MR, maar ook door de constant communautair getinte oppositie van de PS en de Waalse Regering die qua kredietwaardigheid op het niveau van een land als Peru terechtkomt.
Het bleef om meer dan één reden onder de radar. Eerst was er het gedoe rond de energiesteun van 80 miljoen euro. Daarna volgde de discussie over de Belgische ratingverlaging door kredietbeoordelaar Moody’s. Wat niet vermeld werd, was dat ook de ratings van Vlaanderen, Wallonië, en de Franse Gemeenschap verlaagd werden. Vlaanderen zakt van Aa3 naar A1, Wallonië van A3 naar Baa1 en de Franse Gemeenschap van A2 naar A3. Vooral die van Wallonië is symbolisch. De zuidelijke regio zit niet meer in de A-categorie.
MR en Les Engagés overtuigen niet
Maar het straffe is dat de Waalse Regering er zich weinig van lijkt aan te trekken, ondanks een begrotingstekort van 2,9 miljard euro en ondanks een schuld van meer dan 41 miljard euro. Daar waar MR-voorzitter Georges-Louis Bouchez op federaal vlak blijft hameren op de noodzaak van een stringent budgettair beleid, is hij opvallend stil wanneer het over Wallonië gaat. Ook minister-president Adrien Dolimont (MR) overtuigt niet.
Uiteraard situeert het gros van de federale schuld zich op federaal niveau, maar de ratingbureaus kijken naar de volledige begroting en wanneer er op regionaal vlak geen budgettaire discipline is, dan zouden de deelregeringen ook moeten duidelijk maken dat ze willen meewerken aan een bijdrage tot de sanering van de federale overheidsfinanciën. Welnu, men mag in Wallonië naast de Waalse haan ook zwaaien met de Belgische vlag, want in de praktijk is de interesse hierin onbestaande. Walen zijn belgicisten tot het over de centen gaat. Dan kijken ze weg. Ook de Waalse Regering, die met MR en Les Engagés een centrumrechtse coalitie vormt.
De Vlamingen betalen
Op die manier wakkeren ze onbewust het communautaire vuur aan. En geven ze de Vlaams-nationalisten extra argumenten richting meer fiscale autonomie en federalisering. Want de ‘downgrade’ van Wallonië is niet onschuldig. Binnen de Europese Unie heeft enkel Bulgarije een rating die onder de B-categorie valt. Globaal gegeven is Wallonië volgens Moody’s nu even kredietwaardig als Thailand en Peru. Maar het ergste is dat de Waalse Regering dus niet van plan is om daar veel aan te doen. Impliciet, zo niet expliciet, benadrukt men dat de federale overheid het probleem wel zal oplossen. In mensentaal: de Vlamingen betalen de rekening, zoals dat bij vorige staatshervormingen al te vaak het geval is geweest.
Of hoe een belgicistische partij als de MR eigenlijk het communautaire vuur oppookt zonder het zelf te willen, wellicht. Daarmee geven de Franstalige liberalen de N-VA argumenten in handen om straks in 2029 te pleiten voor een nieuwe staatshervorming. Het is de comfortabele situatie waar eerste minister Bart De Wever (N-VA) zich in bevindt. Hij kan naar de verkiezingen stappen als staatsman die de overheidsfinanciën op orde probeert te krijgen. Dan plaatst hij daar een Belgische vlag op.
Campagne voeren
Maar tegelijk kan hij als campagnebeest zeggen dat een echte sanering niet mogelijk is met de Franstaligen en dat dus een nieuwe staatshervorming nodig is, terwijl de Franstaligen daarover zwijgen. Het blijft verbijsterend dat ook de media ten zuiden van de taalgrens niet meer praten over onhoudbare financiële onevenwichten tussen federale overheid, deelstaten en deelstaten onderling, en nog nooit een pleidooi hebben gehouden voor financiële responsabilisering.
We zijn benieuwd wat de tegenargumenten van de andere Vlaamse partijen zullen zijn wanneer zo’n communautaire campagne wordt gevoerd. Frédéric De Gucht probeert zich als Anders/Open Vld-voorzitter in de markt te zetten als rechtse liberaal en ondernemer. Dat lukt maar half aangezien hij in de eigen partij wordt voorbijgestoken op links door een Gwendolyn Rutten. En zelfs als zijn economisch-liberaal verhaal aanslaat, dan wordt daar een tricolore sausje over gegoten. Dat is een nadeel in een campagne die wel degelijk communautair zal zijn. Want wanneer er sprake is van de nv België als inzet van de volgende verkiezingen, dan gaat het over hoeveel Vlamingen zullen moeten betalen.
De N-VA heeft hier – samen met het Vlaams Belang – een electoraal voordeel. Ondertussen is het met een vergrootglas kijken naar de Vlaamse reflex van CD&V. Sommige academici met een Vlaams-nationale inborst hebben heimwee naar de resoluties van het Vlaams Parlement uit 1999, die zoveel bevoegdheden naar de deelstaten wilden overhevelen dat we kunnen spreken van quasi-confederalisme. De praktijk is anders bij CD&V.
De PS is plots wallingant
Ondertussen wordt het communautaire vuur ook aangewakkerd door de PS. Dat is een constante bij de Franstalige socialisten als ze in de oppositie zitten. Belgicistisch in de regering – en zeker wanneer het over het federale behoud van de sociale zekerheid gaat –, maar wallingant in de oppositie. Dat was zo in de jaren 1980 toen ze plots het Voerense woelwater José Happart wisten binnen te halen.
Nu ging het aanvankelijk over de beperking in de tijd van de werkloosheidsuitkeringen, die vooral de Walen zouden raken. Dat verhaal is bekend. Maar een paar weken geleden vochten Georges-Louis Bouchez en Thomas Dermine, de PS-burgemeester van Charleroi, een opvallend robbertje uit. In zijn voorstel om te besparen, had Bouchez het over het sluiten van 60 NMBS-treinstations. Dermine haastte zich om te benadrukken dat 48 daarvan zich in Wallonië bevinden, of 80 procent van het totaal, volgens de PS’er, en dus ‘een aberratie’. Het is een andere constante bij de PS als oppositiepartij. Het lijkt erop dat de partij is blijven hangen in de jaren 1970 en dat ‘l’état belgo-flamand’ besloten heeft om Wallonië structureel te benadelen bij investeringen. Wel, als dat de aanpak wordt van de partij van Paul Magnette richting verkiezingen van 2029, dan mogen de Vlaams-nationalisten zich in de handen wrijven.
Meer over de Waalse Regering
N-VA’ers die ik ken voelen haat en misprijzen voor het Vlaams Belang. Terwijl N-VA vertrouwen schenkt aan haar favoriete partners CD&V en Vooruit. De adviseurs van BDW zijn ook al notoire handhavers van het cordon sanitaire. Het is niet omdat men in dezelfde vijver vist dat men dezelfde idealen koestert. BDW triomfeert momenteel in de Wetstraat, onder meer, dank zij het cordon sanitaire. Quid VOKA en de Vlaamse bankiers? Durven zij de Rubicon oversteken? Neen, ik zie geen kopie van Julius Cesar in de Vlaamse provincies.