Tankstations hebben bijna altijd digitale prijsborden, maar snelladers voor elektrische auto’s niet. Daardoor is het vaak gissen wat de prijs is om je wagen op te laden, tot die aan de stekker hangt. Dat is een gebrek aan transparantie en het lijkt misschien wel op misleiding.
Maar is dat ook wel zo?
Geen advertenties meer?
Ingelogde abonnees steunen niet alleen een van de enige kritische en onafhankelijke media, maar zien ook geen vervelende advertenties. Abonneer je snel en eenvoudig en krijg meteen toegang tot vele duizenden exclusieve artikelen!
Maak hieronder je keuze voor het gewenste abonnement:
Liever ook op papier? Bekijk alle abonnementen!
Het doorlopend abonnement wordt automatisch verlengd voor steeds één maand.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een online abonnement van 3 maanden via een eenmalige betaling.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een eenmalige betaling en je zit een jaar goed.
Log hieronder in om dit bericht volledig te lezen. Ben je al ingelogd, kijk dan op je account of je nog een actief abonnement hebt.
Elke automobilist kent het beeld: nog voor je het tankstation oprijdt, zie je op een hoge zuil de prijs van benzine en diesel. Bij snelladers is dat anders. Daar staat zelden een groot prijsbord langs de weg. Voor beginnende elektrische rijders voelt dat vreemd aan, zeker omdat de laadprijs sterk kan verschillen naargelang de aanbieder, laadpas of app.
Geen uniforme prijs
Toch is het niet zo eenvoudig als “laadpaaluitbaters willen de prijs verstoppen”. Het grote verschil met tanken is dat er bij elektrisch laden vaak niet één prijs bestaat. Wie ad hoc betaalt met bankkaart of kredietkaart, betaalt doorgaans het tarief van de laadpaaluitbater. Wie laadt met een laadpas van een externe aanbieder, leasingmaatschappij of mobiliteitsprovider, kan een ander tarief betalen door roamingkosten, servicekosten of contractvoorwaarden.
Dat maakt een groot prijsbord problematisch. Zet een snellaadbedrijf één tarief langs de snelweg, dan klopt dat misschien voor wie rechtstreeks betaalt, maar niet voor wie via een laadpas laadt. Fastned vermeldt bijvoorbeeld voor België een standaardtarief van 0,77 euro per kWh voor rechtstreeks laden, maar waarschuwt zelf dat je laadpaskosten kan vermijden door met bankkaart of kredietkaart te betalen. Daarmee wordt meteen duidelijk waarom de prijs aan de laadpaal complexer is dan aan de pomp.
Europese regels voor snelladers
Europa heeft het probleem wel gezien. De Alternative Fuels Infrastructure Regulation, kortweg AFIR, is sinds 13 april 2024 van toepassing en moet onder meer zorgen voor betere betaalmogelijkheden, prijsinformatie en transparantie bij laadpunten. Voor publieke laadpunten van 50 kW of meer moet de ad-hocprijs gebaseerd zijn op een prijs per kWh. De Europese Commissie verduidelijkt ook dat de gebruiker vóór de start van de laadsessie alle relevante prijsinformatie moet krijgen.
Maar let op: die Europese regels verplichten geen gigantische digitale prijszuil langs de snelweg. De nadruk ligt op transparantie aan de lader zelf of via elektronische middelen, zoals apps of websites. Dat is juridisch misschien voldoende, maar voor de gewone bestuurder blijft het minder helder dan tanken. Eind 2025 telde Vlaanderen 25.481 publieke laadpunten en 47.165 semi-publieke laadpunten. Daarvan waren 3.406 publieke laadpunten snelladers, het laadnet groeit dus snel.
Heeft u zonnepanelen? Met een dynamisch contract is de kans groot dat u moet betalen om stroom af te leveren aan het net. Lees daarover meer.
Meer over Energie en Transport
