Terwijl de Straat van Hormuz de wereldpolitiek beheerst, sluimert elders een conflict met potentieel veel zwaardere gevolgen. Midden april noteerden inlichtingendiensten in de Straat van Taiwan groeiende militaire activiteit.
Geen advertenties meer?
Ingelogde abonnees steunen niet alleen een van de enige kritische en onafhankelijke media, maar zien ook geen vervelende advertenties. Abonneer je snel en eenvoudig en krijg meteen toegang tot vele duizenden exclusieve artikelen!
Maak hieronder je keuze voor het gewenste abonnement:
Liever ook op papier? Bekijk alle abonnementen!
Het doorlopend abonnement wordt automatisch verlengd voor steeds één maand.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een online abonnement van 3 maanden via een eenmalige betaling.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een eenmalige betaling en je zit een jaar goed.
Log hieronder in om dit bericht volledig te lezen. Ben je al ingelogd, kijk dan op je account of je nog een actief abonnement hebt.
Zowel de Japanse als Chinese marine lieten er hun spierballen rollen. Daarbovenop kwam het nieuws dat Peking in de Zuid-Chinese Zee een kunstmatig eiland bouwt, landingsbanen en raketinstallaties inbegrepen. Een ideale uitvalsbasis bij toekomstige spanningen. En waar die zullen plaatsvinden, is geen groot geheim. De Chinese president liet zich bij zijn nieuwjaarstoespraak het volgende ontvallen: “De hereniging van Taiwan en China is niet te stoppen.”
De machtshonger in Peking
Rien Segers is van opleiding literatuurwetenschapper, maar vormde zich om tot hoogleraar bedrijfscultuur aan de Rijksuniversiteit Groningen. Hij werkte ook verscheidene jaren in de VS, Japan en China. Zijn ervaring in Azië bracht hem ertoe enkele boeken aan beide landen te wijden. Geen overbodig werk, want zoals Tokio de vorige eeuw een enigma bleek, zo tastten we de voorbije decennia in het duister over China’s macht en ambities.
Het conflict tussen Taiwan en China kent meerdere invalshoeken. Het boek probeert deze aan de hand van de respectievelijke gevoeligheden een plaats te geven. Het eiland dat ooit diende als uitvalsbasis voor de Verenigde Oost-Indische Compagnie, is intussen uitgegroeid tot een democratische sterkhouder en een economische grootmacht. Enkel dat laatste geldt ook voor het Chinese vasteland. Het irredentisme van de Chinese Communistische Partij blijft als een donkere schaduw boven Taipei hangen. Anderzijds wordt de Taiwanese politiek niet gedomineerd door de traditionele tegenstellingen, maar wel de vraag of en hoe men met China kan samenwerken. De obsessieve honger van Xi voor het voormalige Formosa, doen de kiezer neigen naar de Democratisch Progressieve Partij. De andere partij, Kwomintang, is immers pro-Chinees.
Europa ontwaakt
De schrijver heeft inzicht in de Chinese drijfveren richting Taiwan en die zijn niet louter politiek-historisch. De schijnbaar verzoenende rol die China in allerhande conflicten speelt, verbergt een diep ressentiment tegenover het Westen. De militaire opbouw is één factor, maar ook de wijze waarop het zijn economische macht politiek vertaalt.
Regelmatig herinnert dit blad hoe Peking het zogenaamde Belt and Road Initiative (BRI) op machiavellistische wijze gebruikt om zijn macht op land en ter zee te vergroten. De Nieuwe Zijderoute mag met 1.500 miljard euro wat kosten om strategische havens in te palmen van Sri Lanka over Djibouti tot Piraeus. Maar ook door digitaal te ‘interveniëren’ houdt ze controle, zelfs over ‘bevriende partijen’.
Taiwan
Het naïeve Europese beleid van wereldwijde samenwerking zonder visie, keert als een boemerang in ons gezicht terug. Het noopte in 2023 de Italiaanse eerste minister Giorgia Meloni tot de beslissing om zich officieel uit het BRI terug te trekken. De IJzeren Dame uit Rome gooide daarmee het roer om door zich strenger op te stellen tegenover Peking. De economische voordelen van samenwerking wogen niet op tegen de politieke risico’s. Italië ontpopt zich daarmee steeds meer tot het gidsland binnen Europa. Niet door het achterna lopen van de grootmachten, maar door de Europese belangen en waarden voorop te zetten.
Waarom Taiwan onze aandacht verdient
Het boek toont aan dat wegkijken ook voor de overige Europese staten geen optie is. De kans op een Derde Wereldoorlog is groot en naast de militaire gevolgen dreigen ook duizenden miljarden euro in rook te doen opgaan. Segers herinnert de lezer fijntjes eraan dat de wereldeconomie inzake halfgeleiders (wereldleider TMSC is Taiwanees!), maar eveneens voor elektronica en farma moeilijk voorbij het dappere eiland heen kan.
Het lijkt dus een kwestie van tijd aleer de Chinese draak vuur zal spuwen. De auteur stelt echter dat het land geografisch gezegend is, wat van een invasie geen sinecure maakt. De schaal maakt de operatie logistiek een nachtmerrie en vele landen in Zuidoost-Azië zijn zich aan het bewapenen. Het trauma van Oekraïne heeft nogmaals pijnlijk aangetoond dat wie vrede wil, zich op oorlog dient voor te bereiden en tegelijk dat kleinere buren geen hapklare brok betekenen. De wereld is er de voorbije jaren niet leuker of vredevoller op geworden. Maar het kwalijkste zou zijn om daarvoor het hoofd in het zand te stoppen. Na het lezen van dit boek is die kans klein tot onbestaande.
Rien T. Segers, ‘Taiwan – het nieuwe geopolitieke brandpunt’. 2026, Pelckmans. 240 p., 21,99 euro.
ISBN 9789463824866
Meer over Taiwan
