De 60/40-strategie wordt al lange tijd geprezen als een effectieve manier om de relatief hoge rendementen van aandelen te benutten en tegelijkertijd obligaties te gebruiken om de prijsvolatiliteit van een portefeuille te dempen.
Geen advertenties meer?
Ingelogde abonnees steunen niet alleen een van de enige kritische en onafhankelijke media, maar zien ook geen vervelende advertenties. Abonneer je snel en eenvoudig en krijg meteen toegang tot vele duizenden exclusieve artikelen!
Maak hieronder je keuze voor het gewenste abonnement:
Liever ook op papier? Bekijk alle abonnementen!
Het doorlopend abonnement wordt automatisch verlengd voor steeds één maand.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een online abonnement van 3 maanden via een eenmalige betaling.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een eenmalige betaling en je zit een jaar goed.
Log hieronder in om dit bericht volledig te lezen. Ben je al ingelogd, kijk dan op je account of je nog een actief abonnement hebt.
Concreet wordt er dus 60 procent in aandelen belegd en 40 procent in obligaties. Volgens Gary Smith is dat een foute strategie. Hij betoogt het in het laatste nummer van de Journal of Personal Finance. Gary Smith is Fletcher Jones Professor of Economics aan Pomona College.
Hoeksteen
De 60/40-portefeuille: 60% aandelen en 40% obligaties is al decennia lang een hoeksteen van vermogensbeheer. De strategie is gebaseerd op de Modern Portfolio Theory (MPT) van Harry Markowitz en William Sharpe. Door het combineren van 60% aandelen (voor groei) en 40% obligaties (voor stabiliteit en bescherming probeert men een optimale balans te vinden tussen risico en rendement.
Het meest in het oog springende risico voor langetermijnbeleggers is volgens Smith echter niet hoe sterk de waarde van hun portefeuille van maand tot maand fluctueert, maar de hoogte van hun levenslange uitgaven en vermogen. Voor dergelijke beleggers is een lager rendement over meerdere decennia een hoge prijs om te betalen voor een afgezwakte kortetermijnprijsvolatiliteit.
Toegegeven, kortetermijnprijsonzekerheid kan belangrijk zijn voor sommige beleggers. Huishoudens die in de nabije toekomst geld nodig hebbenvoor een aanbetaling op een huis of collegegeld zouden dat geld niet op de aandelenmarkt moeten beleggen, maar dat is volgens de auteur geen argument voor een 60/40-regel.
Spaargeld
Sommige mensen hebben hun levenslange spaargeld nodig om hun dagelijkse uitgaven te betalen. Ook dat is een argument voor conservatief beleggen, maar geen argument voor een 60/40-regel.
Aan de andere kant hebben sommige gepensioneerden hun vermogen belegd in target-date fondsen, zelfs terwijl ze zoveel inkomen ontvangen van de sociale zekerheid, pensioenregelingen en andere bronnen dat ze elke maand geld sparen, waardoor hun vermogen toeneemt in plaats van af te nemen.
Target-date fondsen (TDF’s) bieden een strategische manier om beleggingen te beheren terwijl je je pensioen nadert. Deze fondsen beginnen met risicovollere beleggingen voor groeipotentieel en schakelen geleidelijk over naar meer conservatieve opties. Ze bieden een geautomatiseerde, leeftijdsadequate vermogensverdeling die het beleggingsproces vergemakkelijkt voor mensen die plannen maken voor pensioen of andere langetermijndoelen.
Geen aandelen
Smith: “Vaak beleggen mensen weinig of niets in aandelen, simpelweg omdat ze bang zijn dat de aandelenkoersen zullen dalen – wat ze zeker van tijd tot tijd zullen doen (en net zo zeker zullen stijgen op de lange termijn).“
Een recente rechtszaak (Superior Court van Los Angeles, 2022) betrof een echtpaar dat in 2013 uit elkaar was gegaan, waarbij elke partij 7,5 miljoen dollar aan liquide middelen ontving. Ze kwamen overeen geen partneralimentatie te betalen en de vrouw kreeg de voormalige echtelijke woning hypotheekvrij.
Negen jaar later ging de vrouw terug naar de rechter om extra middelen te eisen om haar levensstijl te bekostigen en merkte op dat haar liquide middelen nu nog maar 5 miljoen dollar bedroegen. Tijdens de rechtszaak zei de vrouw dat ze risicomijdend was en daarom haar liquide middelen op bankrekeningen met een lage rente had aangehouden. Met miljoenen dollars aan liquide middelen zou ze zeker heeft in aandelen geïnvesteerd en haar vermogen laten groeien, terwijl ze eventuele tijdelijke dalingen in aandelenkoersen heeft doorstaan.
Voor beleggers met een lange beleggingshorizon zijn de implicaties van de hier gerapporteerde berekeningen duidelijk. De strategie met uitsluitend aandelen presteerde bijna altijd beter dan de 60/40-strategie, zowel in de spaar- als in de bestedingsperiode.
Meer over Financiën
