In Noord-Iran vallen doden. In Ankara wordt gebeden om de terugkeer van het Ottomaanse Rijk. En in Washington droomt een president van een medaille. Het hangt allemaal samen.
Geen advertenties meer?
Ingelogde abonnees steunen niet alleen een van de enige kritische en onafhankelijke media, maar zien ook geen vervelende advertenties. Abonneer je snel en eenvoudig en krijg meteen toegang tot vele duizenden exclusieve artikelen!
Maak hieronder je keuze voor het gewenste abonnement:
Liever ook op papier? Bekijk alle abonnementen!
Het doorlopend abonnement wordt automatisch verlengd voor steeds één maand.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een online abonnement van 3 maanden via een eenmalige betaling.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een eenmalige betaling en je zit een jaar goed.
Log hieronder in om dit bericht volledig te lezen. Ben je al ingelogd, kijk dan op je account of je nog een actief abonnement hebt.
In verschillende gebieden in Noord-Iran hebben Koerdische milities aanvallen uitgevoerd tegen Iraanse eenheden van de politie of de IRGC. Het gaat niet om grootschalige aanvallen, maar eerder om schermutselingen waarbij aan weerskanten enkele doden vallen. Iran antwoordt met artillerie en drones op bergdorpen en vluchtelingenkampen. De grootste milities blijven afzijdig; het zijn vooral marxistische afsplitsingen van de vroegere PKK die toeslaan. Het Koerdische verzet is een verschrikkelijk krabbennest: heel wat Koerden dienen zelfs in de IRGC.
Waarom nu?
Het vreemdste is dat de Koerden nú toeslaan, en niet toen de kaarten veel beter lagen: toen de Israëli’s en de Amerikanen het Iraanse staatsapparaat hadden onthoofd. Nu raakt bekend dat Israël toen wapendroppings bij de Koerden en luchtsteun had voorbereid.
De Mossad geloofde erin, het IDF niet, en de discussie liep nog toen Trump zijn veto stelde. Men had het minstens moeten proberen. Succes gegarandeerd? Nee, maar dat is bij militaire operaties nooit. Zelfs D-Day had kunnen mislukken.
Ottomaanse dromen
Uit Turkije komen intussen alleen slechte signalen. Mustafa Çiftçi vroeg op een AK-bijeenkomst aan Allah om hem tot gouverneur van Jeruzalem te benoemen: alle ooit Ottomaanse gebieden moeten ‘bevrijd’ en opnieuw geannexeerd worden. Erdoğan noemt Netanyahu “de Führer van onze tijd” en bad publiek: “Laat Allah het zionistische Israël vernietigen en verwoesten.” Het blijft niet bij woorden: de Turkse ‘Spaceport’ in Somalië vuurt ballistische raketten af met een bereik van 2.000 kilometer. Voorlopig niet genoeg om Israël te treffen. Voorlopig. En het Westen kijkt weg.
Waarom veranderde Trump van koers, net toen Iran de zwaarste klappen incasseerde? In de Jerusalem Post reikt de Israëlische experte Ruth Kabbese Abramzon een psychologisch motief aan: Trump heeft het in zijn hoofd gehaald dat hij een Nobelprijs voor de Vrede kan krijgen, uitgereikt op 9 oktober, kort voor de tussentijdse verkiezingen. Onbewijsbaar, maar het ontbrekende puzzelstuk. Kan een man zo’n monsterlijk ego hebben dat hij er de veiligheid van zijn trouwste bondgenoot voor op het spel zet?
Het volledige artikel over de Koerden, Turken en Israëli’s leest u hier:
