Wat zou links veranderen aan ons bestuur indien het vrij spel kreeg? Jurgen Ceder maakt de analyse. Er is geen evident antwoord. De Spaanse en Britse regeringen tonen stuurloosheid. In linkse programma’s vind je nog twee krachtlijnen: economische herverdeling en klimaattransitie.
Geen advertenties meer?
Ingelogde abonnees steunen niet alleen een van de enige kritische en onafhankelijke media, maar zien ook geen vervelende advertenties. Abonneer je snel en eenvoudig en krijg meteen toegang tot vele duizenden exclusieve artikelen!
Maak hieronder je keuze voor het gewenste abonnement:
Liever ook op papier? Bekijk alle abonnementen!
Het doorlopend abonnement wordt automatisch verlengd voor steeds één maand.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een online abonnement van 3 maanden via een eenmalige betaling.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een eenmalige betaling en je zit een jaar goed.
Log hieronder in om dit bericht volledig te lezen. Ben je al ingelogd, kijk dan op je account of je nog een actief abonnement hebt.
Het probleem: beide verhalen sterven snel. Europa is kapot herverdeeld, zo blijkt uit cijfers van Konstantin Kisin. Het groene verhaal verliest kracht nu duidelijk wordt dat Europa nauwelijks nog impact heeft op de wereldwijde CO2-uitstoot. De burger ervaart transitie als aanslag op zijn levensstandaard.
Morele verontwaardiging
Waar links echter uitblinkt, is morele verontwaardiging. De laatste tien jaar mobiliseerden vooral George Floyd en Gaza. Beide thema’s steunen op radicale vereenvoudiging: er is een slachtoffergroep en één schuldige macht. Nuance staat gelijk aan verraad.
De recente gebeurtenissen in Minneapolis passen perfect in dat schema. De verontwaardigingsindustrie trekt zich weer op gang, compleet met hysterie. Media spraken over de “lange SS-jas” van een grenswacht, terwijl zulke mantels decennialang gangbaar waren in alle legers. Ilhan Omar werd “aangevallen” met appelazijn, voorgesteld als intimidatie door Trumpisten. Rechts kreeg al bloem, taarten, eieren en milkshakes over zich heen, zonder mediapassie.
Vergelijkingen met de jaren 1930
De vergelijkingen met de jaren dertig worden explicieter. Geert Mak en Christophe Busch plaatsten Minneapolis in dat kader. Busch vergeleek ICE met de SA-Hilfspolizei uit 1933. Beiden beschrijven een federale overheidsdienst als militie. Trump vertoont autoritair gedrag, maar er is geen totalitaire ideologie, geen antidemocratisch programma, geen antisemitisme. Toch gebruikt links elk detail om terug te koppelen naar fascisme. Het Vlaams Belang kreeg het ook te verduren na hun voorstel voor een illegalenpolitie. Vooruit sprak van “nazipraktijken”. Ook braaf-rechts blijft niet buiten schot. Eva Demesmaeker beschreef Brussel als een “olievlek die blijft uitdijen”. Groen noemde dit “racistisch” en plaatste “opkuisen” bewust in dezelfde zin.
Zal het nog helpen? Bij Trump haalden de Hitler-vergelijkingen niets uit bij de verkiezingen. Moderne politiek vergelijken met honderd jaar geleden levert meer spot dan angst op. Een VTM-peiling toont dat 90 procent strengere asielaanpak steunt. Tegen zulke wetmatigheden kan de verontwaardigingsindustrie niet op.
Het volledige artikel van Jurgen Ceder over dit thema leest u hier:
