Minder gekend: de ministaat Andorra (eigenlijk Prinsdom Andorra), geprangd tussen Spanje en Frankrijk, heeft als officiële taal het Catalaans, ook al kennen de meeste inwoners omwille van commerciële en toeristische redenen een aardig woordje Spaans en Frans (en zelfs Engels). Toch is ook hier het debat rond migratie, integratie en bescherming van de eigen identiteit losgebarsten.
Geen advertenties meer?
Ingelogde abonnees steunen niet alleen een van de enige kritische en onafhankelijke media, maar zien ook geen vervelende advertenties. Abonneer je snel en eenvoudig en krijg meteen toegang tot vele duizenden exclusieve artikelen!
Maak hieronder je keuze voor het gewenste abonnement:
Liever ook op papier? Bekijk alle abonnementen!
Het doorlopend abonnement wordt automatisch verlengd voor steeds één maand.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een online abonnement van 3 maanden via een eenmalige betaling.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een eenmalige betaling en je zit een jaar goed.
Log hieronder in om dit bericht volledig te lezen. Ben je al ingelogd, kijk dan op je account of je nog een actief abonnement hebt.
Het Prinsdom Andorra (eigenlijk met twee prinsen, waarvan een de president van Frankrijk is) heeft met z’n 83.900 inwoners een eigen parlement, met een regering onder leiding van de centrumrechtse partij Democraten voor Andorra.
De eigen Andorrese identiteit staat onder druk door de recente aanwerving van 450 niet-Europese migranten voor de horecasector. De Unio Hotelera d’Andorra (UHA of Andorrese Hotelvereniging) stelt dat deze aanwerving nuttig is en dat horecazaken dringend op zoek zijn naar werkkrachten, maar er geen vinden. Vandaar de noodzaak aan migratie.
Druk op taal en sociale cohesie
De voorzitter van UHA, Jordi Paris, benadrukte dat in deze testfase (voor het eerst krijgen zoveel migranten een arbeidscontract en verblijfsvergunning) de leefbaarheid van het model zal worden getest, vooraleer men eraan kan denken het uit te breiden. Het officieel aanwervingsproject voorziet dat kandidaten minstens twee jaar professionele ervaring moeten bewijzen. Ze moeten een contract kunnen voorleggen vooraleer ze het Prinsdom betreden en ze moeten kunnen bewijzen dat ze van de werkgever kost en inwoon krijgen. De werkgevers dragen ook 50 procent van de reiskosten.
De UHA had in het recente verleden al aangedrongen op regeringsmaatregelen omdat de sector geen of bijna geen werkkrachten meer vindt onder de Andorrezen. Zeker in het zomerseizoen zorgt dat voor heel wat spanningen in de Andorrese horeca. Maar critici wijzen op evenzoveel gevaren en risico’s: er is grote bezorgdheid in Andorra over de toenemende druk van andere talen (en dan vooral het Spaans en het Frans), onder andere door migratie en de daarmee samenhangende overlevingskansen van het Catalaans.
Dit aanwervingsproject van niet-Europese werkkrachten komt net op het moment dat het maatschappelijke debat losbarstte over het recht van moslimvrouwen om in boerkini te zwemmen en over het recht van Andorra om deze kledij te verbieden, en dit omwille van de openbare orde, de identiteit van het land en de gelijkheid tussen mannen en vrouwen.
Meer over asiel en migratie
