De grote winnaar van de Brusselse regeringsvorming is zonder twijfel de PS, die haar machtsbasis in de hoofdstad moeiteloos behoudt. Onder impuls van Ahmed Laaouej werd de N-VA uit het Brusselse bestuur gehouden. Met chantagepolitiek slaagde Laaouej erin de Vlaamse partijen zijn wil op te dringen. Dat zij uiteindelijk overstag gingen, wijst erop dat het geloof in de Vlaamse representativiteit in Brussel verder is uitgehold.
Geen advertenties meer?
Ingelogde abonnees steunen niet alleen een van de enige kritische en onafhankelijke media, maar zien ook geen vervelende advertenties. Abonneer je snel en eenvoudig en krijg meteen toegang tot vele duizenden exclusieve artikelen!
Maak hieronder je keuze voor het gewenste abonnement:
Liever ook op papier? Bekijk alle abonnementen!
Het doorlopend abonnement wordt automatisch verlengd voor steeds één maand.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een online abonnement van 3 maanden via een eenmalige betaling.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een eenmalige betaling en je zit een jaar goed.
Log hieronder in om dit bericht volledig te lezen. Ben je al ingelogd, kijk dan op je account of je nog een actief abonnement hebt.
Laaouej gebruikt zelf zelden het Nederlands en legde in het federale parlement zijn eed niet in die taal af. Hij staat daarin niet alleen. Ook Georges-Louis Bouchez en de nieuwe minister-president Boris Dilliès (MR) staan niet bekend om actieve tweetaligheid. Dat is opmerkelijk voor Dilliès, omdat hij al dertig jaar actief is in de Brusselse politiek en bijna tien jaar burgemeester is van Ukkel. Bovendien was hij nauwelijks betrokken bij de regeringsonderhandelingen en lijkt hij weinig voeling te hebben met de gevoeligheden aan Vlaamse zijde.
“Gatz liet een fata morgana achter”
Dilliès verzet zich trouwens openlijk tegen de fusie van de zes Brusselse politiezones en keurde om die reden het federale regeerakkoord niet goed tijdens het MR-toetredingscongres. Daarnaast is hij een uitgesproken tegenstander van Good Move, het mobiliteitsplan dat – zij het in afgeslankte vorm – toch wordt voortgezet. Binnen de PS wordt zijn aanstelling alvast met tevredenheid onthaald.
Begrotingsevenwicht
Met bevoegdheden zoals sociale actie, plaatselijke besturen, gelijke kansen en schoolondersteuning beschikt Laaouej over hefbomen die directe invloed hebben op lokale besturen en sociale netwerken. Dat versterkt de positie van de PS in de hoofdstad. Het is duidelijk dat de MR een verstandshuwelijk met de PS heeft aangekondigd. De MR mag de komende jaren met de minister-president mooi weer spelen, terwijl de PS haar machtsbasis in Brussel consolideert.
Frédéric De Gucht is uiteindelijk ook geplooid voor de lokroep van de macht. De keuze tussen de N-VA of deelnemen aan de macht lag voor de hand. De Gucht stond lang op de rem en had daardoor een stevige stem in het debat. Met de Brusselse machtsdeelname probeert hij zijn partij weer op de kaart te zetten. Dat hij daarvoor de N-VA moest laten vallen, stond in de sterren geschreven. Uiteindelijk koos hij voor de chantagepolitiek van de PS. Veelzeggend waren de woorden van Paul Magnette: “Bart De Wever, we hebben u hier niet nodig.”
Anders betaalt de rekening
Frédéric De Gucht wilde enkel toetreden tot een regering die fundamentele hervormingen doorvoert en het tekort wegwerkt. Van beide dreigt weinig terecht te komen. Het begrotingstekort bedraagt naar schatting 23 procent van de inkomsten. Met de post Begroting en Financiën, dreigt Anders op het einde van de rit de rekening te betalen.
Het Rekenhof weigerde in het verleden de Brusselse begroting te consolideren wegens onbetrouwbare cijfers, gebrek aan transparantie en onvoldoende controleerbare informatie. Een berucht voorbeeld blijft de foutieve boeking van 777 miljoen euro in plaats van 777.000 euro. Structureel lijkt er weinig veranderd. Op enkele weken tijd zou het tekort plots met honderden miljoenen zijn gedaald, terwijl tegelijk nieuwe financiële risico’s opduiken.
Watermaatschappij Vivaqua kampt met zware schulden en krijgt een kapitaalinjectie. De Brusselse Gewestelijke Huisvestingsmaatschappij ontvangt een kredietlijn van 400 miljoen euro. De kosten van het Heizel-sportpark lopen op en metrolijn 3 wordt herleid tot een tramlijn.
Tegelijk belooft de regering belastingverlagingen en lagere registratierechten. Ook een afslanking van administraties en kabinetten wordt aangekondigd, zonder ontslagen. Brussel leeft nochtans boven zijn stand. De MIVB telt evenveel werknemers als De Lijn, de ministeriële kabinetten zijn overbevolkt en een groot deel van de gemeenten staat onder financieel toezicht. Over de dreigende schuldenexplosie zwijgt de regeringsverklaring.
Verkiezingspamflet
Of de neuzen binnen de regering in dezelfde richting staan, is onzeker. Ahmed Laaouej spreekt over een tekortaanpak zonder besparingen, terwijl men rekent op een werkzaamheidsgraad van 70 procent om de begroting te redden. Dat optimisme botst met een zwak ondernemersklimaat. Volgens UNIZO overweegt een derde van de bedrijven Brussel te verlaten.
De regeringsverklaring leest als een verkiezingspamflet waarin elke partij haar wensen herkent. Aan efficiëntie en effectiviteit valt ernstig te twijfelen. De hervormingen blijven beperkt tot herschikking in plaats van vereenvoudiging. Administratieve processen worden samengebracht, maar de versnippering van instellingen blijft intact. Brussel blijft gevangen in een kluwen van bevoegdheden. Rationalisering wordt beloofd, echte institutionele vereenvoudiging blijft taboe.
Ook netheid en veiligheid krijgen aandacht. Net Brussel wordt gemoderniseerd en krijgt een Fast Response Team. Slimme camera’s, strengere boetes en extra controles moeten sluikstorten aanpakken, terwijl de afvalophaling wordt hervormd met meer ondergrondse containers. De regering wil duidelijk meer doen met minder middelen. Hoe dat financieel haalbaar is, blijft een raadsel.
De voormalige minister van Financiën Sven Gatz (Anders) was er ook zeker van dat zijn begroting in 2024 in evenwicht zou zijn. Wat overblijft, is het beeld van een fata morgana: een mooie luchtspiegeling, maar aan het einde van de rit blijft dezelfde dorre woestijn.
Meer over de Brusselse Regering
