Elk weekend lanceren politici ballonnetjes of schieten ze losse flodders af. Gewoon om aandacht te krijgen in de media, maar soms ook om een teentje in het bad te steken om te voelen of het water niet te koud of te warm is.
Geen advertenties meer?
Ingelogde abonnees steunen niet alleen een van de enige kritische en onafhankelijke media, maar zien ook geen vervelende advertenties. Abonneer je snel en eenvoudig en krijg meteen toegang tot vele duizenden exclusieve artikelen!
Maak hieronder je keuze voor het gewenste abonnement:
Liever ook op papier? Bekijk alle abonnementen!
Het doorlopend abonnement wordt automatisch verlengd voor steeds één maand.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een online abonnement van 3 maanden via een eenmalige betaling.
Liever ook op papier? Bekijk al onze abonnementen!
Steun het vrije woord met een eenmalige betaling en je zit een jaar goed.
Log hieronder in om dit bericht volledig te lezen. Ben je al ingelogd, kijk dan op je account of je nog een actief abonnement hebt.
De losse flodder van het weekend gaat naar de “fermettetaks”. Dit is een recent voorstel in Vlaanderen voor een heffing op hoeves of fermettes die verkocht of gebruikt worden als woonhuizen zonder actieve landbouw. Los van het feit dat de meeste fermettes een nieuwbouw waren en die spuuglelijke woningen een modetrend waren in de jaren 1980 en 1990.
De nieuwe belasting is bedoeld om open ruimte te beschermen. Wat het zo bijzonder maakt, is dat het idee komt van zogenaamde middenveldorganisaties. In dit geval de Boerenbond en Natuurpunt. Lode Ceyssens (Boerenbond) en Noah Janssen (Natuurpunt) beslisten dat onder elkaar blijkbaar. Zwaar gesubsidieerde organisaties die beleid opdringen aan een administratie en een minister die dit in dankbaarheid aanneemt.
Fermettisering tegengaan
Want de “fermettisering” moet worden tegengegaan. Daarmee bedoelen ze het geleidelijk verdwijnen van open ruimte, omdat hoeves worden omgevormd tot residentiële woningen. Dat zou druk leggen op de landbouw en het natuurbehoud. Het merkwaardigste is dat dit voorstel besproken wordt door de Vlaamse regering.
De Boerenbond en Natuurpunt stelden een maatregel voor die financiële consequenties koppelt aan zonevreemde functiewijzigingen (van hoeve naar woning) en mogelijk een jaarlijkse heffing op dergelijke fermettes.
Zowel een eenmalige heffing bij functiewijziging als een terugkerende jaarlijkse taks wordt besproken. De opbrengsten zouden gebruikt worden om andere zonevreemde wijzigingen te voorkomen of te compenseren.
Minister Jo Brouns (cd&v) noemde het een creatieve oplossing en lijkt ze te steunen. Ondanks de kanttekeningen dat de fiscale instrumenten juridisch of politiek problematisch kunnen zijn.
We zitten in een situatie in Vlaanderen waar gesubsidieerde middenveldorganisaties onder mekaar deals maken en dat dan doorgeven aan de Vlaamse regering om daar ballonnetjes over op te laten om nieuwe belastingen in te voeren.
Subsidie-infuus
De fameuze fermettetaks gaat natuurlijk niet om natuurbehoud of landbouw. Dat gaat over een veranderend socio-demografisch landschap in Vlaanderen. Er zijn minder boeren, in principe zijn die boeren productiever en verdienen die beter hun brood, maar dat blijkt niet helemaal waar. Die boeren hangen vaak aan het infuus van subsidies, net als de natuurverenigingen. Het is dus een strijd om land, belastinggeld en invloed.
Op zich is het niet dom dat woningen van gestopte boeren behouden worden als woningen. Niemand zegt dat je allemaal in de stad moet gaan wonen, tenzij misschien een paar gekke postmoderne bouwmeesters, mobiliteitsdeskundigen of urbanisten. Doorgaans gaat het om theoretici die geen idee hebben van hoe de echte wereld in elkaar zit. De wereld van vandaag is niet de wereld zoals ze die in de jaren 20, 30, 40 en 50 voor ogen hadden. Denk maar aan Le Corbusier en zijn futuristische steden.
Tegenwoordig hebben we massacommunicatie, snel internet, mobiele telefoons, enzovoort. Mensen kunnen werken vanwaar ze willen. Waarom zou een wereldbedrijf niet vanuit een fermette bestuurd kunnen worden?
Eigendomsrecht
Er is geen enkele reden om met een vinger te wijzen naar bepaalde woningen en hun eigenaars. Want huizen zijn eigendom. Het eigendomsrecht is één van de pijlers van onze economie en een grondrecht verankerd in de Grondwet. Dit gaat dus over een groeiende verstaatsing van Vlaanderen, waar de ambtenaren en de middenveldorganisaties steeds meer de dienst uitmaken.
Daar is een goede reden voor. Die reden is dat onze politici niet weten in welke economie wij leven. Ze beseffen niet welke maatschappij we moeten dienen. In Vlaanderen bezit ongeveer 71 procent van de huishoudens de woning waarin ze wonen. In Vlaanderen is het aandeel eigenaars duidelijk hoger op het platteland dan in de stad: buiten de steden bezit 75 procent van de huishoudens de woning waarin ze wonen, terwijl dat in de grootsteden 54 procent is. Dat is de meest recente expliciete cijferreeks die ik vond voor het Vlaamse Gewest.
De Vlaamse overheid verplicht gemeenten al sociale woningen te bouwen zodat ze hoofdzakelijk migranten zouden kunnen spreiden over de landelijke gemeenten om de demografische en sociale druk te verlichten in de steden. Tegelijk verschuiven ze die bewoners vaak van stedelijke OCMW’s naar gemeentelijke. Dat is het beleid.
Wereldvreemde politici, corruptie en vriendjespolitiek
Die wereldvreemde politici zijn tijdens hun studententijd via studentenkringen binnengeraakt en opgeklommen binnen partijapparaten. Op hun 23ste werden ze beroepspoliticus, eerst cabinetard en vervolgens gemeenteraadslid, enzovoort. Ze zullen hun ganse carrière beroepspoliticus blijven. Van postje naar postje, van portefeuille naar portefeuille. Zonder ooit één dag in hun leven echt in de privésector te hebben gewerkt.
Zoiets voedt de netwerkcorruptie. Subsidies voor middenveldorganisaties incluis. Allemaal uit de staatsruif. Want partijfinanciering is ook belastinggeld. Betaalde mandaten zijn belastinggeld, ook postjes in intercommunales…
De fermettetaks zou dienen om de boeren en de natuurverenigingen te “compenseren”. Lees: subsidies te geven bovenop de al vele subsidies die ze krijgen. Zoiets heeft een naam: vriendjespolitiek.
Vriendjespolitiek is inherent aan een systeem van beroepspolitici. Die zijn afhankelijk van partijen en postjes. De particratie is daar het resultaat van. Beroepspolitici zijn het ergste wat Vlaanderen kon overkomen, want die mensen weten niet waar de waarde gecreëerd wordt in onze economie. Die mensen weten niet waar mensen werken, hoe mensen werken, wat mensen ervoor moeten doen om meerwaarde te creëren, om geld te verdienen, om vooruit te komen en niet telkens achteruit te gaan.
Deze verstaatsing is het een processie van Echternach. Twee stappen vooruit, één achteruit. Dat is wat de belastingen in België betekenen. Zo vertaal je 56 procent belastingen op uw inkomen. Twee stappen vooruit, één achteruit. Een processie van Echternach.
De fermettetaks is het zoveelste voorbeeld van de belastingdrift en het schaamteloze gebrek aan respect voor het eigendom van de burgers. Allemaal om beroepspolitici en een groeiende bureaucratisering te betalen. En ook om bevriende organisaties te subsidiëren.
Wie niet begrijpt dat eigendom en inkomen de fundamenten van de economie en de welvaart zijn, heeft het niet begrepen. Beroepspolitici vertonen een opvallend gebrek aan kennis uit eigen ervaring in de echte economie. Dus doen ze beroep op zogenaamde experten. Dat is een technocratie. Dan krijg je ambtenaren en middenveldorganisaties die de boel organiseren.
Wanneer gesubsidieerde middenveldorganisaties met belastingvoorstellen komen bij een regering, is het hek van de dam.
